Als fan, trouw bezoeker, Rotterdammer en journalist heb ik me tegen dergelijk gezeur in laten enten. De essentie van het IFFR in kort bestek.
Lees complete artikel
Nu is op het filmfestival wel degelijk het een en ander af te dingen. Smaken verschillen, niet waar?
Maar om een discussie over smaak op te hangen aan zelfmoord, zoals Haasbroek doet, is onrespectvol naar diegenen die ooit zelfmoord gepleegd hebben, of naar mensen die er mee te maken hebben gehad.
Haasbroek, je ontkent dat de bezoekersaantallen teruglopen.
Wil je dat even staven met cijfers, want ik kan mij goed voorstellen dat dat wel degelijk waar is.
Laat ik voorop stellen dat een festival, welke dan ook, voor een filmliefhebber natuurlijk een goede zaak betreft.
De ervaringen die ik opdeed zijn authentiek, ik verzin ze niet. Maar nee, natuurlijk wil dit niet stellen dat het altijd zo hoeft te gaan; uitvallende computers, dubbel geboekte zitplaatsen enz. Maar dit betrof slechts een kleine voetnoot.
Waar het daadwerkelijk om draait is de vraag of, naast een aanbod aan films voor de diverse filmliefhebbers, het festival zich evalueert op een wijze dat opzienbarend genoemd kan worden. Op basis van criteria, zoals gesteld in het artikel, deel ik de opvatting dat het festival veel van z'n internationale allure heeft verloren. Dat vind ik jammer.
Ik vind het dan voorts een dooddoener om dat af te doen als muggenzifterij of als louter gezeur.
Natuurlijk liggen de zaken ook niet zwart-wit. En zoals u al aangaf zijn er altijd wel verassingen te ontdekken. De regisseur die u opnoemde heeft mij met name verrast met de film 'Aruitemo Aruitemo' (Still Walking); een authentiek familieportret waarbij regisseur Hirokazu Koreeda op voortreffelijke wijze erin slaagt de ogenschijnlijk serene scènes te completeren met voelbare spanning, verdriet en een hunkering naar verzoening.
De archetypische verhoudingen binnen de familie, en dan in het bijzonder tussen vader en zoon, is niet alleen herkenbaar in beeld gebracht maar vervalt ook zelden tot zoetsappige clichés waar zoveel familiedrama's in verzanden.
Erg knap hoe Koreeda in deze film de alom aanwezige spanning laat gedijen, tijd om te pauzeren wordt niet geschuwd. Ook toont hij moed door het verhaal voor zichzelf te laten spreken zonder dit aan te dikken door overbodige eye-candy en over-the-top gestileerde camerashots.
Als u deze film nog niet kende, een aanrader!
Dus ja, het filmfestival kent heus wel prominente gasten en dito films, maar een 'ontdekking' is Hirokazu Koreeda niet bepaald. De beste regisseur heeft zichzelf allang bewezen. Dit doet niks af aan zijn werk maar het betreft wel één van de elementen waarvoor sommigen naar een filmfestival gaan.