-
Dik Brix, ma 18 januari 2010 22:04
in reactie op Daan Ouwens
Daan,
Om met laatste te beginnen: niet de juridisering van de discussie en zelfs niet rapport Davids op zich was de oorzaak van de heisa rond JP, maar de manier waarop hij ook weer achteraf toch privé zijn gelijk wilde halen op basis van foute argumenten. Zie ook reactie van Davids zelf. Zeg maar de denkwijze van Bush.
Wat betreft overige: Je zegt 'dat de afweging omtrent de ethische, militaire en politieke aspecten van het ingrijpen belangrijker zijn dan de juridische'.
Ik ben geen jurist, maar toch:
Militair en politiek ingrijpen hebben altijd een juridische basis nodig. Zonder die basis ontstaat willekeur. Die juridische basis is echter gegrond op ethische algemeen aanvaarde beginselen. Ofwel: de wet is de hoeder van de vrijheid, niet de moeder daarvan.
Dus niet de letter van de wet maar de strekking van de wet en verdragen, de norm die deze wetten en verdragen willen beschermen, is de grondslag voor beslissingen. Waarbij beginselen als goede trouw meespelen.
Een rechter kan dus in specifieke gevallen van een volgens de letter rechtmatige actie (of gebrek aan actie) afwijken, als de consequentie daarvan in dat geval voor anderen zeer onrechtvaardig zou uitpakken. Daar ben ik het met je eens.
Maar die afwijking kan niet zomaar op basis van een persoonlijke voorkeur: ook die moet een legitieme basis hebben en is dus gebonden aan strikte voorwaarden.
Ik snap daarom niet de door Verbon aangehaalde mening van Donner (zie mijn mening in eerdere post hieronder) waarin Donner stelt dat niet gericht moet worden op de legitimiteit van de steun aan Bush. Dat is een gevaarlijke mening.
Volkenrechtelijk zal dat waarschijnlijk moeilijker liggen, maar het principe blijft volgens mij hetzelfde. Legitimiteit, ook als een beslissing tot afwijking van de letter leidt, moet altijd de basis van de beslissing zijn. Ook als de beslissing zijn rechtvaardiging vindt in hogere algemeen geaccepteerde menselijke waarden.
Ik kan me dus voorstellen dat ingrijpen in Rwanda, Darfur, Oost-Congo, Israël of Soudan mogelijk is, om reden van de ellende daar, op basis van algemeen geaccepteerde menselijke beginselen, als dit voldoende steun krijgt van een ruime meerderheid van democratische staten. Ook al is dat in afwijking van de gemiddelde mening van de VN of unanimiteit van de
Veiligheidsraad.
Maar altijd in uiterste noodzaak en nooit als 1 staat ingrijpen nodig vindt, of slechts met steun van zeg maar 7 andere democratische staten ergens in de wereld. (Even arbitrair als voorbeeld en moeilijk te bepalen vooraf per geval: je kan geen bezetting beginnen als je risico voor een grotere oorlog loopt. Een simpele formule is helaas niet zomaar gemaakt).
En daar ontbreekt het bij de inval in Irak volledig aan: legitimiteit.
Saddam Hoessein ontleende zijn macht in Irak en regio o.a. op basis van de veronderstelling dat hij beschikte over massavernietigingswapens. Dat spel heeft hij bij controle door Hans Blix tot het uiterste doorgevoerd met vertragingstactieken en overspeelde daarmee zijn hand in de tactiek met Bush.
Toen SH uiteindelijk toegaf voor volledige controle, toen Blix op de rand stond van de zekere conclusie dat SH geen wapens van die orde had, toen schoof Bush Blix opzij, want die conclusie kon hij niet gebruiken. Daarmee zou de reden voor zijn oorlog hem zijn ontvallen. Vandaar de compromisloze haast van Bush de oorlog met Irak te beginnen. Met helaas steun van een aantal westerse staten, maar zeer minimaal.
Die conclusie was toen al duidelijk, dat is niet alleen achteraf gepraat.
Ook de steun van JP was daarom nergens op gebaseerd. Maar zelfs nu, met alle achteraf wetenschap, houdt JP vol dat hij toen gelijk had. Net als Bush en Blair.
-
Peter Volta, zo 17 januari 2010 14:23
in reactie op Zjen Zen
En wat heeft dat met het rapport Davids te maken ????