-
De discussie gaat niet om wie er gelijk heeft. Is er een klimaatverandering of niet is allang een gepasseerd station. In grote meerderheid is men er wel van overtuigd dat er het e.e.a. rommelt in onze atmosfeer. De vraag en de discussie is ook niet langer of de mens verantwoordelijk is voor de klimaatverandering. Ook dit is niet langer relevant.
De discussie hoort te gaan over welk risico we willen aanvaarden. Stel dat er inderdaad een klimaatverandering op handen is, wat zijn de gevolgen hiervan en hoe kunnen we ons hiertegen wapenen?
En als blijkt dat er uiteindelijk geen klimaatverandering is, zijn we dan blij als we al die inspanningen hebben getroffen? Wellicht wel, want de olie is tegen die tijd op.
Dat sommige mensen in al hun domheid nog blijven volhouden dat de linksche kerk weer overal voor verantwoordelijk is en ons een loer probeert te draaien, is een dooddoener. Dat is inderdaad het probleem negeren en de werkelijke discussie ontwijken.
De discussie zou grofweg hieronder op gebaseerd moeten zijn (en ik citeer mijzelf uit een ander topic). Grofweg zijn er 4 verschillende scenario's mogelijk, die ik hier graag voor u wil schetsen. Ik geef toe, het is wat versimpeld, maar het toont een beetje de risico-analyse aan.
De eerste twee scenario's, A & B, zijn van toepassing als blijkt dat klimaatverandering helemaal niet plaatsvindt.
Scenario A:
Klimaatverandering blijkt niet te bestaan, maar we hebben veel tijd en moeite genomen om het te voorkomen. Verspilde tijd en moeite zou je zeggen. Evengoed weten we wèl dat olievoorraden met een jaartje of 50 (give or take) echt op raken. We hebben dan echter wel veel geïnvesteerd in andere duurzame energiebronnen die tegen die tijd de olie hebben vervangen, zoals zonne-energie, windenergie, waterkrachtcentrales, etc. Zo je wilt eventueel zelfs Thorium-kernenergie. In feite hebben die kostbare maatregelen om vermeende klimaatverandering tegen te gaan, dan uiteindelijk toch hun nut.
Scenario B:
Klimaatverandering blijkt niet te bestaan en we hebben ook niets gedaan. In feite moet dat iedereen gelukkig stemmen. We hebben veel geld bespaard en milieurampen zijn ons ook bespaard gebleven. Economisch gezien zou dit scenario het beste zijn. Dan hebben we alleen nog overbevolking over en het feit dat de olievoorraden met een jaartje of 50 toch op zijn. En dan zouden we wellicht toch wel wat meer op voorhand hebben geïnvesteerd in alternatieve energiebronnen. Of niet?
Beide scenario's hebben hun voor- en nadelen. Op het eind kun je van beiden zeggen dat de uitkomst neutraal is. De volgende scenario's C & D zijn van toepassing als blijkt dat het klimaat wèl verandert:
Scenario C:
Jawel, het klimaat blijkt te veranderen en jawel, we hebben iets gedaan om het tij te keren. Mogelijk moeten we leven met kleine klimaatsveranderingen en de negatieve consequenties hiervan. Aan de andere kant hebben we geïnvesteerd in alternatieve energiebronnen en zijn we minder afhankelijk van olie en gas. Peak Oil zal een minder groot issue zijn. Enerzijds dus een mogelijk nadeel, anderzijds een mogelijk voordeel. Geheel gezien een vrij neutrale uitkomst.
Scenario D:
Het klimaat verandert, maar we hebben nagelaten om in te grijpen. Temperaturen stijgen, oogsten mislukken, miljoenensteden komen onder water te staan. Oorlogen breken uit om de schaarse grondstoffen die nog beschikbaar zijn. Olie raakt op en er zijn te weinig alternatieven hiervoor beschikbaar. Een economische, sociale, politieke ramp.
In alle scenario's ben ik uitgegaan van het ergste wat er kan gebeuren. En van slechts één scenario is de uitkomst desastreus. En zoals ik al eerder aangaf, ik acht de kans dat er wel degelijk een klimaatverandering gaande is, groter dan dat er niets aan de hand is. Met andere woorden, scenario's C en D zijn in mijn optiek aannemelijker. Maar ook als je, nadat je je volledig hebt ingelezen in de complexe materie, tot de conclusie komt dat de kansen 50-50 zijn, dan moet je je nog afvragen:
Willen we dit risico ècht nemen?
Het klimaat is gebaseerd op een grote hoeveelheid factoren, velen wellicht nog onbekend. Factoren die elkaar beïnvloeden, versterken, afzwakken. Eén van die factoren die het klimaat bepalen is de hoeveelheid broeikasgassen in de atmosfeer. En dat is die ene factor waar wij, als mens, aan zitten te friemelen, zonder de consequenties in te willen zien. Pas vrij recentelijk beginnen we te merken dat die consequenties wel eens erg vervelend kunnen zijn.
Wat doen we dan? Doorgaan met pielen als een chimpansee in een kerncentrale, hopende dat we maar nooit op het verkeerde knopje drukken? Of onszelf nu eindelijk eens beteugelen?
Mvgr - B
-
Dat er sprake is van klimaatverandering staat vast. De fout zit bij mensen die denken dat wetenschap onfeilbaar is en die verontrust zijn over fouten en blind willen varen op wetenschap.
Nou, ik ben ook verontrust, maar dan meer door de uitspraak van minister Jacqueline Cramer van VROM dan door het foutje in het grote IPPC Klimaatrapport.
Tuurlijk zijn er mensen die twijfelen of het nou echt de verkeerde kant opgaat met het wereldwijde klimaat, maar een grote meerderheid van wetenschappers is het er wel over eens. Bovendien zijn de daadwerkelijke gevolgen nu al zichtbaar.
Maar al te vaak gaat het over allerlei voorspellingen voor de toekomst en dat blijft lastig. Bovendien is het hélemaal in om te kijken naar de hele, hele lange termijn. Kijken naar wat er nu al merkbaar is van de voortgaande klimaatverandering voorkomt veel onenigheid. Dat is eigenlijk het grote probleem met wetenschappers. Het duurt lang, heel lang en soms zelfs te lang voor men het ergens over eens is.
Ik heb mij zelf een jaartje of zestien bezig gehouden met wetenschappelijk onderzoek bij het RIVM en weet als geen ander dat juist in wetenschappelijk onderzoek nogal wat aannames zitten. De uitkomsten hangen natuurlijk ook af van welke parameters er worden meegenomen en dat is bij klimaatonderzoek ook een probleem. Weten de wetenschappers eigenlijk wel precies welke factoren allemaal van invloed zijn?
Mijn stelling is nee, dat weet men niet. Telkens komen er nieuwe inzichten bij, er is veel meer van invloed op ons klimaat dan werd gedacht en met name het stapeleffect wordt telkens aangepast. Zo had nog vrijwel niemand rekening gehouden met de effecten van het nieuwe broeikasgas Stikstoftrifluoride (NF3) het nieuwste, uiterst gevaarlijke broeikasgas. Ook Methaangas komt wat sneller vrij uit de ontdooiende permafrost. Zie: Subsea permafrost releasing lots of greenhouse gas
Dus blind varen op wetenschappelijk onderzoek is wel het laatste wat ik had verwacht van Jacqueline Cramer. Juist zij was zo'n beetje haar hele leven, voor ze minister van VROM werd, bezig met wetenschappelijk onderzoek. Dan weet je dat wetenschappelijk onderzoek belangrijk is maar dat de uitkomsten altijd onder druk staan door nieuw onderzoek, door nieuwe feiten, door nieuwe aannames en hypothesen. http://goo.gl/fRkv
In Change Magazine vandaag een artikel dat eigenlijk alles zegt: Pim Martens: "Wetenschap heeft niet alle antwoorden."
Ik duld geen fouten meer, stelde oud-minister Cramer in reactie op de in het IPCC- rapport gevonden feitelijke onjuistheden. Onbegrijpelijk vindt prof. Dr. Pim Martens dat. Martens bekleedt de leerstoel Duurzame Ontwikkeling en is directeur van het ICIS, het Internationaal Centrum voor Duurzaamheids Studies van de Universiteit Maastricht. Martens: Wetenschap kan niet onfeilbaar zijn. En zeker klimaatwetenschap kent veel onzekerheden. Wat voor effecten hebben veranderingen in het klimaat op sociale systemen, gezondheid, gedrag? De vraagstukken waar we voor staan zijn zo complex dat er geen eenduidige oplossingen zijn waarbij fouten kunnen worden uitgesloten."