-
Heel jammer dat (bijna) niemand die hier reageert weet hoe onze huidige economie in elkaar steekt en belangrijker nog hoe geld gecreerd wordt. Inclusief de auteur van het artikel en Marcel van Dam waarnaar wordt gerefereerd.
JA de BANKEN zijn de schuldigen van de economische crisis! Maar dit is een samenspel geweest met de centrale banken en de zowel kapitalistische als socialistiche overheden.
Centrale banken zijn samen met overheden van de goudstandaard afgestapt opdat zij niet meer gebonden zijn aan de beperking van achterliggende waarde voor het creeren van geld. Zij hebben samen besloten om fractioneel te bankieren wat inhoudt dat banken in eerste instantie slechts een heel klein gedeelte van hun uitgeleende gelden daadwerkelijk gedekt hoeven te hebben. Voor iedere 100 Euro die bij een bank binnen komt mogen zij er weer 1000 uitlenen, 900 Euro uit het niets gecreerd!
Door het loslaten van een standaard waarbij geld (ruilmiddel) wordt gedekt door goederen met een achterliggende waarde kunnen de Centrale Banken geld uit het niets scheppen, waarmee zij o.a. ook de overheidstekorten (al 50 jaar lang hebben we deze) kunnen financieren (obligaties). Hier komt de reden naar voren dat de overheden dit ooit hebben goed gevonden.
Bankiers hebben derhalve enkel de mogelijkheden die hen zijn geboden door overheden en centrale banken zo efficient mogelijk gebruikt. Zij hebben de economische malaise veroorzaakt die is mogelijk gemaakt door de financiele wanprestaties van overheden en de machtswellust van centrale banken.
Heden ten dage is meer dan 97% van onze ruilmiddelen niet meer gedekt door een achterliggende waarde. Het is een kwestie van vertrouwen geworden. Het vertrouwen in uit het niets gecreerde ruilmiddelen kan natuurlijk NOOIT eeuwig goedgaan, in welk regeringssyteem dan ook zij het kapitalistisch, socialistisch, corporatistisch, communistisch of zelfs een dictatuur. Als geld zo makkelijk te maken is (helemaal in het digitale tijdperk) maar wel zo belangrijk is voor een ieder dan is fraude (de grote bonussen)inherent.
-
Joop Schouten, do 11 februari 2010 12:57
in reactie op daniel teeboom
Het kapitalisme heeft wel degelijk de ellende veroorzaakt Daniël.
Onderstaand een vandaag in de volkskrant verschenen column van Marcel van Dam.
Hier legt hij haarfijn uit wat er zo verrot is aan dit systeem.
Veel leesplezier.
Titel: 'Het is de moraal, stommeling'
'De commissie-De Wit heeft voor weinig opwinding gezorgd en dus ook weinig waardering in de media gekregen. Had er iets anders uit kunnen komen? De oorzaken van de crisis liggen niet in Nederland en voor zover Nederlanders er een bijdrage aan hebben geleverd, paste die in een normatief systeem van perverse prikkels dat al lang bekend was en waar al uitvoerig over was geschreven.
Honderden artikelen zijn er geschreven over de gevaren van het 'short-termism' dat vanuit Amerika de wereld infecteerde en de bonussystemen die gericht waren op het bevorderen van korte termijn successen. Ouderwetse mannen die zeurden over de risico's stonden groei in de weg.
De escapades van traders als Nick Leeson die de kans kregen om op naam van gerenommeerde financiële instellingen miljarden te verspelen op de roulette van het internationale financiële systeem werden ten onrechte afgedaan als ontsporingen van individuen. Naomi Klein schreef een heel dik boek over het rampenkapitalisme en de gevolgen daarvan.
Waarom het dan toch zo ver moest komen? Het antwoord is even simpel als verontrustend: mensen wilden het niet horen.
In de loop van de jaren tachtig en negentig is de boodschap er in gehamerd dat de samenleving het beste af is als iedereen voor zichzelf moet zorgen en dat er van de overheid niet veel meer moest worden verwacht. Het is dan ook niet verwonderlijk dat iedereen dat is gaan doen en dat gemeenschappelijke welvaart werd ingeruild voor particuliere.
De meeste mensen profiteerden van de nieuwe moraal. De verontwaardiging over de exorbitante beloningen aan de top werd meer gevoed door de wens er zelf meer deel aan te hebben dan door de afkeer van zoveel hebzucht.
Tot op de dag van vandaag krijgt de morele bedding van de crisis nauwelijks aandacht. Zie ook het prachtige interview van Jan Tromp met Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz (het Vervolg, 6 februari). Het besef dat niet hebzucht, maar sociale samenhang, georganiseerd door de overheid, een voorwaarde is voor evenwichtige en duurzame economische groei wordt als een reliek van de linkse kerk gezien.
Omdat er nauwelijks pogingen worden gedaan dat besef nieuw leven in te blazen, is het ook niet moeilijk voorspellingen te doen over volgende financiële en economische crises. Amerika is er aan gewend geraakt de jaarlijkse welvaartsstijging voor een flink deel te financieren met geleend geld. De Amerikaanse overheid deed daar nog een paar scheppen bovenop door een paar peperdure oorlogen te betalen met geleend geld of door het drukken van meer dollars.
De staatsobligaties waarmee de schulden werden gefinancierd, werden verkocht aan buitenlandse overheden die een groot betalingsbalansoverschot hadden, zoals China. Als gevolg daarvan is de staatsschuld van de VS opgelopen tot boven de 100 procent van het bruto binnenlands product (bbp).
Een andere economische grootmacht die nog zucht onder een financiële crisis uit de vorige eeuw, Japan, heeft een staatsschuld die het dubbele is van het bbp. Vergeleken met deze staatsschulden is die van Griekenland te classificeren als wisselgeld.
De huidige crisis wordt bestreden met de oorzaak ervan: uit de hand gelopen uitgaven worden betaald door nog meer te lenen en nog meer geld te drukken. Dat kan ook moeilijk anders om te voorkomen dat de crisis zich verdiept.
Maar op den duur moeten die schulden worden teruggebracht door het verlagen van het welvaartspeil.
Dat kan alleen de overheid organiseren en in Amerika lukt dat geen enkele president als dat niet gedragen wordt door een grote meerderheid van de bevolking. Er is geen teken dat daar op wijst. Ook de Grieken voelen er niets voor, gezien de algemene staking van gisteren.
Als een Chinese leider morgen zou zeggen dat het land geen vertrouwen heeft in een sanering van de Amerikaanse staatsschuld en heeft besloten een deel van zijn huidige dollarreserves van de hand te doen, raken de dollar en de Amerikaanse economie in een vrije val en sleuren de rest van de wereld mee.
Want Amerika heeft op zijn economie in China een hypotheek genomen waarvan de hoofdsom ieder jaar wordt verhoogd om de rente te kunnen betalen: een klimlening. Wie hoog klimt, kan diep vallen.'