-
Erwin Hoogkamer, wo 01 september 2010 13:55
in reactie op Carlo Alberto Dalla Chiesa
Je overtuigd me niet met jouw verhaal over het fout zijn van alle fundamentele gedachten. Als er geen fundament is kun je niet iets bouwen en blijft alles loszand.
Er zijn fundamentele principes in ieder leven en veel zijn gebouwd op natuurlijke wetten, probeer maar eens heel lang je adem in te houden. Op een gegeven moment zegt toch iets tegen jouw dat je mond weer open moet en de zuurstof terug je longen in moet. Dat houd je niet tegen met je brein.
En er gaat heel veel automatisch en daar hoeven wij niet bij na te denken. Het geberut gewoon. Je hart klopt, je bloed stroomt, je krijgt plotseling een gedachte in je hoofd.
We leven in een leven die gedeeltelijk automatisch gaat en gedeeltelijk uit keuzes bestaat.
-
Dik Brix, di 31 augustus 2010 18:29
in reactie op - -
Dag Paul,
Wat betreft je opmerkingen over een ander type overheid dat gewenst is, in combinatie met levensbeschouwing, ben ik het helemaal eens.
Wat betreft jouw overige redenatie:
Politiek bedrijven is geen wetenschap, ongeacht het onderwijs in politicologie, ofwel het bestuderen van de politiek. Een politicoloog is daarom niet per definitie een goed politicus. Net zo min als andere wetenschappers.
De maatschappij heeft vakmensen nodig, van MBO tot WO, dat klopt.
Maar een politicus, een regering, heeft eigenlijk alleen gezond verstand nodig, gecombineerd met een visie op de (wereld)maatschappij waarin zoveel mogelijk mensen gelukkig kunnen zijn. Waarbij van al die wetenschappen gebruik gemaakt kan worden om dat doel te bereiken. Meer is het m.i. niet.
Zodra een regering, bij monde van politici, gaat proberen om via rationele overwegingen de wereld wetenschappelijk in te richten, loopt het fout.
Het gaat in beide gevallen weliswaar om een hypothese, de premisse, maar de mens zit te ingewikkeld in elkaar om in 1 theorie te vatten voor de ideale wereld.
Dan hadden we die allang gehad.
Bijvoorbeeld de huidige wereldwijde hype van marktwerking en privatisering:
Politici proberen om wetenschappertje te spelen, door gebruik te maken van het wiskundige 'dogma' dat de kortste weg tussen twee punten een rechte lijn is.
Dus van de huidige maatschappij naar een ideale maatschappij gaat via de rechte lijn van privatisering en marktwerking overal, alle problemen opgelost.
Empirisch is echter al afdoende gebleken dat die theorie niet klopt. Met als gevolg een puinhoop.
Om de doodeenvoudige reden dat bijvoorbeeld religieuze dogma's, of neo-liberale, conservatieve of communistische dogma's, hele andere zijn dan wiskundige.
Omdat de mens nu eenmaal niet via die rechte lijn leeft of zich zo gedraagt.
Omdat de opbrengst van die marktwerking nu eenmaal niet naar de maatschappij als geheel gaat. Of omdat ook de wapenhandel profiteert van die marktwerking. Wat ook.
Je kan wél stellen dat empirisme het dichtst bij het ideale politieke bedrijf komt. Omdat elke poging, goed of fout, om de wereld te verbeteren, alleen op basis van empirisch onderzoek, ofwel op basis van gebleken resultaten die overeenstemmen met de hypothese van een ideale wereld, kan worden beoordeeld.
Daar ben ik het mee eens en hoop dat ooit alle politici op die manier zullen gaan denken. Die hypothese moet dan wel vaststaan voor iedereen.
Maar helaas: zover zijn we nog lang niet.
De kortste weg tussen twee punten is in onze maatschappij in het beste geval een golflijn die langzaam omhoog kruipt naar het ideaal.
Maar voorlopig is die weg nog steeds een vicieuze cirkel gebleken, omdat elke politicus wereldwijd zo zijn/haar eigen ideeën heeft.