Ik ben een kleine twee jaar voor het CDA actief geweest in de landelijke politiek, eind jaren negentig. Na de verkiezingen van 1998 ging ik een jaar met mijn gezin naar de VS. Daarna heb ik mij niet veel meer bemoeid met de actieve politiek.
Lees complete artikel
Het is de vraag of de keuzes van Eurlings en Bos ook echt alleen op het gezin waren gebaseerd.
Zoals men kan veronderstellen dat het mogelijk burgemeesterschap van Maastricht voor Eurlings en een politiek betere keuze voor Cohen als mogelijk minister-president van de PvdA voor Bos hebben meegespeeld.
Maar voor mij doet de werkelijke reden er weinig toe: ze hebben die keuze gemaakt, dat is het.
Wat ik eigenlijk belangrijker vind, is een beetje buiten het onderwerp maar wil ik toch ter sprake brengen:
Kunnen Eurlings en Bos nu aanspraak maken op wachtgeld?
Een goede regeling voor politici, verdergaand dan normale ww, vind ik reëel, door het grote politieke afbraakrisico.
Maar nu kiezen zij, als top-politici voor wie iedereen een glansrijke vervolgcarrière voorspelt, er vrijwillig voor om thuis te blijven met de kinderen. Enige politieke dwang daarvoor is er niet.
Stel dat zij nu aanspraak maken op wachtgeld? Kan dat?
Ik denk van niet.
Wijlen minister van Volkshuisvesting Gruyters was des avonds na vijven altijd in zijn stamcafé te vinden. Desgevraagd verklaarde hij: "Als dit baantje langer dan acht uur per dag duurde, dan waren er twee ministers van Volkshuisvesting nodig". Deze voorbeeldige geesteshouding heeft in de politiek helaas geen school gemaakt.