De slachtoffertrein heeft in Nederland definitief vaart gekregen. Met een gunstig politiek klimaat van repressie en het loerende gevaar van een onveilige maatschappij denderen we door. Nog even en het slachtoffer is aanklager en beul tegelijk.
Lees complete artikel
Dat is jouw conclusie, maar niet wat ik schrijf.
Er is niets mis met meer rechten voor slachtoffers. Om te beginnen mag de politie eens fatsoenlijk aangiftes opnemen en aan opsporing doen. Daar heeft het slachtoffer in eerste instantie het meest aan.
Zo is ook spreekrecht voor slachtoffers van groot belang in strafzaken.
Vermeende daders verliezen het meest in het huidige strafrecht. Ik ken verhalen van mannen die maanden ten onrechte in voorarrest zitten en ondertussen hun huis, baan of eigen bedrijf en/of relatie op de klippen zien lopen. En daarna een lullige dagvergoeding van nog geen 100 euro per dag krijgen als blijkt dat ze onschuldig zijn. Daar sta je dan na zes maanden met je blauwe plastic zak buiten de poort van het HVB.
Wat ontbreekt is een meer samenhangende visie waarin daders en slachtoffers meer en diverser recht wordt gedaan. Geen hak- en zaagwerk a la Teeven maar ook geen eindeloze eisende slachtoffers in de rechtzaal die huilend de strafmaat mede mogen bepalen. Een rechtzaak is geen therapie zoals Arnon Grunberg in een van zijn voetnoten in de VK opmerkte en meeleven met daders is wel degelijk van belang. Al is het maar omdat honderdduizenden mensen in Nederland in de afgelopen decennia veroordeeld zijn. Ook zij hebben recht op een tweede kans en passende ondersteuning.