Profiel van Sandra Schoppers Word fan

Sandra Schoppers

Zelfstandig tekstschrijver, opinieverslaafde, satireblogger. Interesses: gezondheidszorg, voedselketen en arbeidsmarkt.

Ik ben fan van

Ik ben nog van niemand fan.

Mijn laatste reacties

  • wo 02 december 2009 13:16, bij Zalm-onderzoek moet weg bij De Nederlandsche Bank

    Dus de DNB mag zich niet vergissen? Ik heb meer vertrouwen in mensen of instanties die ook eens een keer durven te zeggen dat ze ernaast hebben gezeten. Hoge positie of niet. Want dat krampachtige kunst en vliegwerk om het 'imago' in de lucht te houden, dat noem ik nou ongeloofwaardig.

  • di 01 december 2009 14:00, bij De Onrendabelen

    Hartelijk dank voor het boek Niemandsland. Ben halverwege, kan het bijna niet wegleggen.

    In de afgelopen jaren begon ik me meer en meer te verbazen over het politieke beleid in Nederland. Of het gebrek eraan. Daarnaast begon ik me geleidelijk aan een werknemer van Nederland BV te voelen die zichzelf kost wat kost moet terugverdienen. Elke dag weer die tredmolen in om ? soms tegen heug en meug ? de hongerige maag van de economie te vullen.

    Ook heb ik me regelmatig verbaasd over de berichtgeving over de vergrijzing. In het najaar van 2007 kreeg ik de kans om mijn ongenoegen daarover te uiten. Ik kreeg een pagina in een publicatie van mijn eerste opdrachtgever (actief als software ontwikkelaar voor o.a. thuiszorg) tot mijn beschikking.

    Ik schreef: ?Ik vind de berichten in de kranten over 'nijpende financieringskwesties' en 'onbetaalbare zorg' vervelend. Alsof ouderen een soort onvoorziene kostenpost zijn. Het zal ongetwijfeld niet de bedoeling zijn om deze indruk te wekken maar toch vind ik het pijnlijk overkomen. Natuurlijk moeten we slim omgaan met de beschikbare budgetten maar we schieten soms te ver door met rekenen. Op een gegeven moment moet je de rekensommen opzij leggen en naar de kansen kijken. Dan ontstaat ruimte voor creativiteit. Bovendien ís de vergrijzing geen probleem. Het is een demografisch gegeven. Dat is heel wat anders. Als we vergrijzing als een probleem betitelen, dan zeggen we eigenlijk dat we de werkelijkheid niet accepteren. En dat is wél een probleem.?

    Blij om te lezen (op pagina 181 van zijn boek) dat Van Dam zich ook verbaast over het feit dat de houdbaarheid van de overheidsfinanciën aan de vergrijzingskapstok worden gehangen. Dit demografische gegeven wordt misbruikt om allerlei impopulaire (bezuinigings)maatregelen door te voeren.

    Als journalisten de gelegenheid zouden hebben om onderzoeksrapporten van de overheid die ten grondslag liggen aan beleid stuk voor stuk door te spitten zouden ze ? zo schat ik in ? veel verrassend materiaal tegenkomen.

    Toen er zoveel reuring ontstond rond de hervorming van het ontslagrecht vroeg ik me af: op welke veronderstellingen is het beleid van Donner nu eigenlijk gebaseerd? In het najaar van 2008 spitte ik het onderzoek dat het ministerie van SZW deed naar de werkbaarheid van de ontslagbescherming onder werkgevers (d.d. 9 juni 2006) door. Ik kan mezelf wel vervloeken dat ik het rapport niet gedownload heb op mijn computer (kan het nergens meer vinden) maar het rammelde aan alle kanten. De onderliggende vraagstelling van het rapport is:

    Hoe beoordelen werkgevers het ontslagrecht?

    En verder:
    - Wat zijn de consequenties voor het bedrijfs- en personeelsbeleid?
    - Welke knelpunten worden (nog) ervaren door werkgevers?
    - Wat zijn belangrijke wensen naar de toekomst?'

    Kortom: In hoeverre hebben jullie er last van en hoe willen jullie het hebben?

    Tjsa, als ik werkgever was, en je houdt mij zo'n worst voor, dan zou ik wel gek zijn om niet te happen.

    Uit het onderzoek blijkt dat 75% van de werkgevers het ontslagrecht (enigszins) belemmerend vindt. 25% ervaart geen belemmering.

    De onderzoeksresultaten lijken een rechtvaardiging om de boel eens flink onder handen te nemen. Maar zoals gezegd lijkt het onderzoek me verre van objectief te noemen: in de vraagstelling is voelbaar dat het ontslagrecht als een probleem wordt beschouwd. En een algemene wet is: alles wat aandacht krijgt wordt groter. Oftewel, als je vraagt om problemen, dan krijg je die ook.

    Wat wordt als (enigszins) belemmerend ervaren door werkgevers?
    - moeilijk om slecht functionerende werknemers te ontslaan (20,4%)
    - eisen aan dossieropbouw lastig (20,4%)
    - kosten ontslagvergoeding te hoog (20,4)
    - ontslagvolgorde belemmerend (16,3%)

    Opvallend: bij veel van de bedrijven die een belemmering ervaren gaat het steevast om 1 of 2 werknemers. Men zou ze liever ontslaan, maar doen dat vanwege mogelijk hoge ontslagvergoedingen niet. Rechtvaardigt dit een hervorming van het ontslagrecht? Of hebben we hier te maken met die paar collega's die bijna elk bedrijf kent die eigenlijk niet zo lekker functioneren maar waar niemand iets van durft te zeggen?

    Opvallend is wel dat 44% van de ondervraagden de koudwatervrees bij het omzetten van een tijdelijk naar een vast contract wijt aan het ontslagrecht.

    Het grootste probleem lijkt mij dat maar liefst 83% van de ondervraagden geen verband ziet tussen ontslagrecht en scholing. Slechts 18% (voornamelijk grootbedrijven) investeren (enigszins) meer in scholing dan voorheen om prestaties te verbeteren en mobiliteit binnen het bedrijf te bevorderen. Daar valt dus nog een wereld te winnen. Maar of deze oorlog met Donner gewonnen wordt?

    Het lijkt erop dat Donner niet veel verder komt dan blijven sleutelen aan auto's die prima functioneren.

    Exemplarisch voor de Nederlandse politiek anno 2009?

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven