Profiel van Marianne Scholten Word fan

Geen foto

Marianne Scholten

Ik ben sociaal betrokken en heb sinds 5 jaar de baan waarin ik dat ook kan uiten. Moeilijk soms, maar altijd lonend. Altijd spannend ook. Ga mijn eigen weg. Ik werk sinds 1965 in heel veel verschillende functies en heb drie kinderen opgevoed en twee stiefkinderen gedeeltelijk. Nu beleef ik ook veel plezier aan mijn kleinkinderen. Mijn motto: elke dag, elk uur, elke minuut is belangrijk en het beleven waard!

Ik ben fan van

Ik ben nog van niemand fan.

Mijn laatste reacties

  • za 21 november 2009 01:27, bij De Onrendabelen

    Marianne

    Ik heb gisteren al gereageerd op P&W. Wat mij frustreert is het motto "eigen schuld dikke bult" dat in allerlei onderwerpen zo populair lijkt te zijn. Of je nou kanker krijgt of werkeloos wordt, niet die vaardigheden hebt om je staande te houden in deze dol gedraaide "ikke - ikke - en - de - rest - kan - stikke" maatschappij. Ik zie in mijn dagelijks werk ook mensen met academische opleiding in de knel raken en uitgespuugd worden, omdat ze niet aan bepaalde normen voldoen. Gevoelige en gedreven mensen worden vermalen omdat ze nèt iets anders denken en doen dan wat die ene leidinggevende met meer macht had bedacht. Ik zie dat mensen die helemaal onderaan de ladder staan, geprezen worden om hun gouden handjes, ook kapot gemalen worden, omdat ze als buitenlander die even anders reageert op werkopdrachten en dus niet begrepen wordt, en er een of andere subsidie stopt, die ooit iets met Melkert banen van doen had. Ze doen hetzelfde werk als anderen, maar krijgen veel minder betaald. BAH! Ik ontmoet mensen die een hele dag achter de computer zitten om dingen "in te kloppen" en als ze naar de zin van de chef onvoldoende in kloppen, dan deugen ze niet. Want zo'n chef wordt ook weer afgerekend (ja zo heet dat!) op de productie... Werk is geen mensenwerk meer; werk is productie en cijfers en collega's worden niet gestimuleerd tot samenwerking maar gemanipuleerd tot afgeven op die collega die net wat minder presteert. De slangenkuil is overal, van hoog tot laag.
    Mensen verworden tot productie. Heb je kanker? Sorry, maar er is een wachtlijst voor de Scan. Heb je kinderen? Sorry, maar dan kom je niet in aanmerking voor die en die huur.woning, want dan zijn je financiële lasten te hoog. Bent u al 15 jaar werkeloos? Nou, dan wordt het hoog tijd dat u solliciteert, maar ja u bent al 59. Als u niet solliciteert wordt u gekort. Als u niet op onze (onzin-) sollicitatie training komt dan wordt u gekort op uw uitkering, hoor! (zegt juf van zo'n als paddestoel uit de grond verrezen bureau, die dik honorarium vangt voor die zogenaamde reïntegratie van moeilijk bemiddelbaar werkeloze).
    Hoe komt het toch, dat mensen zo idioot "gewogen" worden en ze al naar gelang en believen te licht bevonden worden? Want je kan er geen peil op trekken. Wat vandaag waardevol is beoordeeld, is morgen waardeloos bevonden. Wie bepaalt dat? Die lieden die maar graaien en grijpen? En alsmaar rijker worden. En hoe benutten ze die rijkdom?
    We moeten het toch samen doen?
    Ik heb een goed betaalde baan, een heel leuke en interessante baan. Ik heb prachtige kinderen en kleinkinderen. Een paar vrienden en vriendinnen. Ik ben niet rijk in geld en dat hoef ik ook niet. Ik woon mooi en van dat alles geniet ik. Ik heb voor veel moeten knokken en ik had het geluk dat ik dat kon. Anderen konden dat niet, die hadden niet die mogelijkheden / kansen /vaardigheden die ik had.
    Wat nu? Hoe verder met de beelden, de mensen vooral die hun woordje deden in de film van Marcel van Dam?
    Want ik kan daar wel vanalles over vinden en denken en eindeloos analyseren, maar wat DOEN we ermee? Wat doen we met de teloorgang van solidariteit en met betrokkenheid?
    Beste Marcel, we hebben ooit in Holten aan een tafel een allebei een uitsmijter gegeten. Jij als voorzitter van de Vara en ik als lid van regiobestuur. Ik herinner me je optreden in de Kamer met: zo komt Jan Splinter door de Winter. Mijn vader heeft ooit verbitterd de P.v.d. A vaarwel gezegd, omdat hij als kleine zelfstandige geen kinderbijslag kreeg, want hij was in de ogen van die socialistische partij geen arbeider. Verbitterd heeft hij later op de VVD gestemd waarover hij en ik ooit een heftige discussie hadden....Zijn vader die zo hevig socialist was, dat hij liever een armoedig bestaan had als kleine zelfstandige en in begin 20ste eeuw mede oprichter was van een muziekvereniging, dan dat hij in dienst trad van een "textiel-baron" want daar waren mensen niks anders waard, dan productie.
    Nu: 100 jaren later, ervaar ik - zijn kleindochter - nagenoeg hetzelfde. Op andere wijze, zeker. Vooral anders verwoord.
    Ik noem dat in mezelf de "textielbaronnenmentaliteit"

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven

Tweet van de dag

zo 27 mei 2012

In Baywatch was het iedere dag dit weer.

Kakhiel