-
Regeren is compromissen sluiten, dat kan niet anders in dit verdeeld elandje. Heet dat tegenwoordig niet: over je schaduw heenspringen?
-
"Zelfs als een samenleving gelukkiger zou zijn door inkomensnivellering, dan nog lijkt me institutionele diefstal niet de oplossing. "
Institutionele diefstal? Nee, lidmaatschapsgeld: http://bit.ly/hyLdAD En als jij niet bereid bent je lidmaatschapsgeld te betalen, kan je altijd nog je lidmaatschap opzeggen en het land verlaten.
-
"Wie ben jij of de overheid om te beslissen hoeveel de eigenaars van een bedrijf aan hun ceo mogen betalen. Als ze teveel betalen voor een incompetente leider worden ze vanzelf wel afgestraft door de markt."
Dat klinkt mooi, tenzij er een algeheel maatschappelijk belang zou zijn om de inkomensverschillen niet teveel te laten oplopen. En dat is er, aangezien epidemiologen inmiddels hebben vastgesteld dat een hele rits maatschappelijke problemen, inclusief de grote kosten die ermee gepaard gaan, door de mate van inkomensongelijkheid wordt bepaald.
-
"Extreme inkomensverschillen en daaruit voortvloeiende maatschappelijke problemen bestaan uitsluitend in de fantasie van communisten en socialisten."
Dat leek wellicht zo te zijn in de tijd dat linkse politici niet verder kwamen dan 'het moet eerlijker'. Een prachtig sentiment, maar dan ook niet meer dan precies dat. Inmiddels is het echter zo ongeveer gemeengoed onder epidemiologen dat inkomensongelijkheid maatschappelijk ontwrichtend werkt en de effecten heeft, die ik in het stuk aangeef. En sociologen en economen (als bijvoorbeel Robert Frank & de hierboven al aangehaalde Paul Krugman) beginnen dat ook door te krijgen.
-
En ook Krugman refereert hier aan dat prachtige boek van Richard Wilkinson & Kate Pickett: The Spirit level.
-
"Dan nog ben ik principieel tegen het "herverdelen van koopkracht" omdat het elke prikkel om te excelleren wegneemt."
Al het recente psychologische en gedragseconomische onderzoek laat zien dat 'Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe' een veel beperktere prikkel is dan lang aangenomen. Intrinsieke motivatie -denk aan de behoefte in iets te willen excelleren, zingeving, autonomie- levert voor mensen over het algemeen een veel sterkere prikkel op. Dat onderzoek is heel toegankelijk bij elkaar gebracht in het boek 'Drive' van Dan Pink.
-
"Dat is precies ook mijn kritiek op Van den Heuvel, die denkt een noodzakelijk kwaad (een streng begrotingsbeleid waar links en rechts het feitelijk al over eens zijn) te kunnen inwisselen tegen een principieel politiek standpunt."
Dat onderscheid lijkt me onzinnig. De keuze hoe om te gaan met de staatsschuld is net zozeer een prinipiële politieke keuze als de keuze hoe het binnengekomen geld te verdelen.
-
Beste Julius,
De onderbouwing van de stelling dat een maatschappij met kleinere inkomensverschillen ook een efficientere maatschappij is (ik spreek zelf liever niet van 'gelukkiger', omdat dat zo'n lastig meetbaar begrip is), hebben we gegeven in het tweede deel van ions documentaire-drieluik 'Vrijheid, gelijkheid, broederschap', hier terug te zien: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1249323 Het is gebaseerd op uitgebreid epidemiologisch, psychologisch, sociologisch en economisch onderzoek dat is samengebracht in het boek 'The Spirit level' van Richard Wilkinson en Kate Pickett.
-
Natuurlijk waren er al veel eerder in de economie mensen die zich afvroegen of mensen zich daadwerkelijk zo gedragen als de theorieën beweren, en Nash heeft daar een belangrijke bijdrage aan geleverd. Maar pas de laatste 10, 15 jaar zie je die onderzoeksvraag doordringen in zo ongever alle faculteiten economie.
Overigens wel grappig dat in de documentaire The Flaw Nash zelf afstand heeft genomen van zijn Nash equilibrium. Hij zegt daarin dat hij veel te veel is uit gegaan van het feit dat mensen elkaar altijd wantrouwen en wijt dat aan zijn psychologische problemen van dat moment. Zie: Theflawmovie.com
-
Het verhaal over de spijkerbroeken is natuurlijk maar een illustratie. Wat het werk van een hele hoop psychologen en gedragseconomen laat zien dat het niet alleen opgaat voor triviale keuzes als voor een nieuwe spijkerbroek, maar ook over fundamentele keuzes als je pensioen of je opleiding. En dat het opgaat voor een heel groot deel van de bevolking. De Nobelprijswinnaar voor de economie Daniel Kahneman heeft laten zien dat we het dan hebben over zo'n 80% van de bevolking.
