De Joop, al uw nieuws en opinies

Ik ben fan van

Ik ben nog van niemand fan.

Mijn laatste reacties

• za 19 maart 2011 21:36, bij VN-interventie Libië is dodelijke omhelzing

  

  LIBIE EWN HET DILEMMA VAN MILITAIRE INTERVENTIE
  
  Ook in een 'editorial' van 'The Nation' worden voor- en nadelen van de VN Resolutie 1973 tegen elkaar afgewogen, uitmondend in een oordeel
  tegen deze Resolutie.
  
  Hoewel ik altijd een felle tegenstander ben geweest van de Westerse militaire interventies in de Moslimlanden Irak en Afghanistan, meen ik dat het voorkomen van Kadhafi's herovering van door de opstandelingen bezette gebieden van cruciaal belang is voor het bevorderen van de 'Arabische lente'.
  
  Ik licht dit toe door opmerkingen te plaatsen [tussen de regels] van het artikel:
  
  Libya and the Dilemma of Intervention
  
  http://www.thenation.com/article/159330/libya-and-dilemma-intervention
  
  As the democratic awakening sweeps across the Arab world, the Obama administration is struggling to find the right balance between short-term crisis management and the longer-term need for a new approach that breaks with Washington’s dark history of military intervention and support for autocratic regimes. After some initial missteps, the administration was able to strike, more or less, the right balance in the case of Egypt, using its ties with the Egyptian military to help nudge Hosni Mubarak from power without distracting from the historic display of people power in Tahrir Square.
  
  The latest challenge comes from the deteriorating situation in Libya, where the rapid advance of forces loyal to Col. Muammar el-Qaddafi threatened the defeat of rebel forces. Our natural tendency is to want to help end Qaddafi’s despotic rule and to save the lives of those bravely resisting his onslaught. But it is a difficult challenge to take action that has a reasonable chance of success but that does not arouse popular—and well-founded—suspicions of neoimperial intervention. The catastrophic invasion of Iraq hangs heavy in the Arab world, and Washington’s role in the Middle East is still deeply compromised, with US military aid to repressive regimes like Bahrain and Saudi Arabia now being used to crush peaceful protest and demands for democracy.
  
  As the violence intensified in March, the White House faced a chorus of voices from respected liberals like Senator John Kerry, as well as from perennial hawks like Senators John McCain and Joe Lieberman, calling for a no-fly zone. The administration was right to resist those calls in favor of a series of UN Security Council–mandated measures—freezing the regime’s assets, imposing sanctions on Qaddafi and his associates and organizing humanitarian assistance—that fell short of military action. The administration has also opened up contacts with the opposition but has not recognized it or provided arms.
  
  Finally, as Qaddafi's forces closed in on Benghazi, and after the Arab League voted in favor of a no-fly zone, the White House on March 17 joined Britain, France and other members of the UN Security Council in passing a Chapter VII resolution authorizing member states "to take all necessary measures…to protect civilians and civilian populated areas under threat of attack" by Qaddafi's forces "while excluding a foreign occupation force of any form on any part of Libyan territory."
  
  There are strong arguments in favor of the White House decision.
  
  First, there were legitimate worries that Qaddafi's forces would carry out massacres after recapturing Benghazi and other rebel-held areas.
  
  Second, the United States did not lead the charge but acted only after desperate pleas by Libyans under siege and at the urging of Arab League and other multilateral institutions. And Washington has made clear that implementation of the NFZ will have to be genuinely multilateral.
  
  So far, the White House has acted with caution and respect for international law. And Qaddafi's declaration of a cease-fire immediately after passage of the resolution gave hope that it might, through intimidation alone, change the balance of forces and lead to the rapid erosion of his support.
  
  But there are also many reasons for skepticism, and it is far from certain that the NFZ will not lead to other disasters.
  
  First, it is not clear that UN forces will be able to avoid civilian casualties. No-fly zones have, at best, a mixed record as a form of humanitarian intervention. Libya may not present the same military challenge as Iraq or Serbia did in the past, but the United States or allies still might have to undertake bombings and cruise missile attacks to suppress Libyan air defenses; no doubt many of these are located in civilian areas. Some civilian casualties therefore seem inevitable.
  Even with Arab League and other regional support, the prospect of civilian casualties from US military action risks turning this into a story of American intervention. Up to now, the democratic awakening has opened up the Arab world’s future because it has been undertaken by the Arab people, who now believe they have control over their own destiny. We should avoid actions that change that narrative.
  
  Second, even if a no-fly zone can be implemented with minimum civilian casualties, we don’t know if it will save lives or tilt the playing field toward the rebels. Air power does give Qaddafi some advantages, but a no-fly zone might do little to stop his forces from attacking and murdering the opposition using other means if he chooses to ignore or abrogate the cease-fire. And beyond grounding Qaddafi’s air force, the NFZ would not erode his other substantial military advantages; indeed, as the conflict progressed, his tanks, artillery, sea power and better-armed infantry put rebel forces on the defensive.
  [De VN Resolutie sanctioneert ook het aanvallen vanuit de lucht en vanaf zee van deze superieure middelen van Qadaffi. Zolang deze zich niet in de steden van de opstandelingen bevinden, is dat goed mogelijk - daarom is snelle actie geboden].
  
  Third, there is a danger that a no-fly zone will distract from other measures that could be just as effective. Financially strangling the regime by cutting off all sources of money from abroad, sharing real-time intelligence with the rebels, working with others to facilitate the flow of assistance to them while stopping the flow of pro-Qaddafi mercenaries into the country, if done in cooperation with the Arab League, all have as much or more promise with less risk than does the far more dramatic gesture of a no-fly zone.
  [ Ik betwijfel of deze maatregelen net zo effectief zouden zijn]
  
  Finally, the language of the UN resolution, while it forbids "foreign occupation," is so broadly worded that many argue it amounts to an open-ended declaration of war against Libya. As is usually the case with military action, it's easy to make the argument for war with Libya and to begin hostilities; it's impossible to know when or how the conflict will end.
  [Juist de robuuste taal van de Resolutie maakt het mogelijk om Qadaffi's militaire opmars naar Benghazi en andere steden af te stoppen. Daarmee is Qadaffi mogelijk nog niet van zijn troon gestoten, maar zijn bewind wordt zo ernstig ondermijnd, dat de diplomatieke sancties meer kans maken om een verandering van regiem mogelijk te maken. Ondertussen is de (potentiele) aanhangers van de Arabische revolte, ook buiten Libie, een hart onder de riem gestoken. Dit zal hopelijk andere Arabische heersers bewegen zich meer open te stellen voor de wensen van hun volken.]
  
  Indeed, there is a worrying dimension to this intervention, in that it reflects a mindset that associates US foreign policy, whether alone or as part of an allied force, with heroic crusades to bring down the bad guys. But it is exactly that mindset that has done so much damage in the Middle East over the years and that has saddled us with the costly burdens of two ongoing wars in Muslim lands. And Washington's support for military action in Libya, on avowedly humanitarian grounds, should call into question ever more sharply the cynical American acquiescence in brutal suppression of peaceful demonstrations in Bahrain.
  
  The democratic awakening in the Arab world presents the United States with an opportunity to put that past behind us. It offers us a chance to align our interests with democratic change and economic progress. It would be a tragedy if we allowed the intervention in Libya to distract us from these difficult and important challenges. We need to deal with longstanding allies like Jordan, Bahrain and Saudi Arabia—which continue to resist democratic reforms—and to help the Egyptian people consolidate democracy and create jobs and economic opportunity. The most productive role for America in the Middle East today is diplomatic and economic, not military.
  
  http://www.vkblog.nl/bericht/373087

• za 12 maart 2011 16:29, bij Orthodoxe religie & Normen en Waarden

  

  Reactie op Gerwin van Eersels:
  
  "Ach ja, religieuze normen zijn strijdig met menselijke waarden, jammer dat JPB die discussie nooit echt heeft willen voeren."
  
  Balkenende is een bevlogen aanhanger van het door de (Joods-Zionistische) Amerikaanse hoogleraar Amitai Etzioni met verve uitgedragen communitarianisme.
  Hij heeft deze professor verschillende malen uitgenodigd om in Nederland zijn visie te geven op (besloten) symposia, in het kader van zijn 'waarden en normen' initiatief.
  Etzioni is zich geleidelijk aan meer gaan richten op internationaal beleid.
  Het aanvallen van Iran is noodzakelijk teneinde dat land te weerhouden van het met nucleaire wapens aanvallen van israel, zo betoogt Balkenende's favoriete 'waardenfluisteraar', in een vrij recent artikel in de 'Military Review'.
  
  Dit artikel past in de toenemende pressie die vanuit de zionistische (Groot-)Israel lobby wordt uitgevoerd om president Obama tot het 'preventief' aanvallen van 'nucleair en 'anti-Semietisch' Iran.
  
  In een eerder artikel, dat mij meer aanspreekt, propageerde hij 'deproliferation', waarbij aan Noord-Korea en Iran non-agressie verdragen worden aangeboden in ruil voor het opgeven van hun militair-nucleaire aspiraties.
  
  Opmerking terzijde:
  
  De kabinetten-Balkenende hebben ten onrechte de invasie van Irak gesteund; dat Maxime Verhagen,Geert Wilders, SGP en CU onvoorwaardelijk achter zionistisch Israel staan, is algemeen bekend. Maar ook de VVD en CDA, zij het in minder uitgesproken mate, behoren tot dat kamp.
  
  http://www.vkblog.nl/bericht/325931
  http://www.vkblog.nl/bericht/351761
  http://www.vkblog.nl/bericht/149257

• vr 11 maart 2011 13:50, bij Pas op, als je niet braaf bent komt Michiel de Ruyter

  

  Maarten Harpertszoon Tromp, naar wie het fregat Hr.Ms. Tromp dat nu voor de Libische kust patrouilleert is vernoemd, is tweemaal op Afrikaanse kust als slaaf gevangen gehouden: als 13-jarige in Sale (Marokko) en tien jaar later in Tunis.
  
  Nogmaals een citaat uit Wikipedia teneinde een beeld te geven van onze, op De Ruyter na, grootste vlootvoogd:
  
  "..Op zijn negende ging Maerten naar zee als scheepsjongen op de Olifantstromp, het fregat van zijn vader, dat in 1607 meedeed aan de campagne die leidde tot de Slag bij Gibraltar. De Olifantstromp deed niet mee aan die slag zelf, maar was deel van het dekkingseskader dat op volle zee bleef kruisen.
  Tot in 1610 bleven vader en zoon Tromp patrouillediensten uitvoeren, meestal op het Kanaal. Dat jaar werd Harpert eervol ontslag verleend wegens het Twaalfjarig Bestand.
  Die zomer nog voer Maerten met zijn vader, die inmiddels koopman was geworden, naar Guinee. Onderweg raakte hun schip slaags met zeven zeeroversschepen. Harpert werd gedood door een kanonskogel, waarna het schip geënterd werd en de bemanning zich ondanks aansporingen van Maerten de strijd voort te zetten, overgaf.
  Maerten werd slaaf te Salé maar na twee jaar door Easton vrijgemaakt. Over de precieze omstandigheden van zijn slavernij is niets bekend. Later werd het meestal zo voorgesteld dat de "Easton" in kwestie de beruchte Britse piraat Peter Easton zou zijn geweest, en dat Maerten bij de piraten als kajuitsjongen gediend had terwijl ze Salé als basis gebruikten, totdat ze voor Savoye gingen werken. In feite gebruikte Peter Easton in die tijd echter Bristol en Newfoundland als basis en deed zijn afscheid van het piratenleven zich pas in 1614 voor. Omdat er verder geen zeerover Easton bekend is, heeft men wel verondersteld dat het ging om een, overigens ook onbekend, schip de Easton.
  
  Na thuiskomst, in 1612 of 1613, ging hij tegen zijn zin tijdelijk werken op een Rotterdamse werf om zijn moeder en drie zusters te onderhouden; in 1614 moest hun huis verkocht worden.
  In 1616 was hij weer terug op de koopvaart en maakte, misschien voor eigen rekening, een tocht naar Rouen, samen met schipper Cornelis Cornelissen de Haes uit Rotterdam. In 1617 nam hij voor acht guldens per maand als kwartiermeester dienst bij de marine, onder Moy Lambert op de konvooivaart.
  
  In 1618 ging hij mee met een expeditie tegen Algiers en Tunis. Hij werd bevorderd tot stuurman. Daarna mei 1619 zijn carrière weer zoekend in de koopvaart, op de Tuchthuis van schipper Hendrick Thijszoon, werd hij op weg naar huis na zijn ontslag in 1621 opnieuw voor een jaar gevangengenomen, nu door de Tunesiërs.
  
  De bey van Tunis, Joessoef Reis (ofwel John Ward), bood hem een positie in zijn vloot aan, maar die weigerde Tromp, welke standvastigheid de bey bewoog hem vrij te laten. In de zomer van 1622 reisde hij via Londen weer naar huis.."
  
  ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Maarten_Harpertszoon_Tromp )
  
  PS de link naar mijn vorige aanhaling uit Wikipedia over De Ruyter is:
  http://nl.wikipedia.org/wiki/Michiel_de_Ruyter#Laatste_tochten

• vr 11 maart 2011 13:06, bij Pas op, als je niet braaf bent komt Michiel de Ruyter

  

  PAS OP ALS JE TEVEEL BEZUINIGT OP DEFENSIE
  
  Aardige, quasi historische, analogie met als serieuze, mij sympathieke, boodschap:
  
  "Nederland volg het voorbeeld van Frankrijk en erken de revolutionaire regering in Benghazi als de legitieme vertegenwoordiger van het Libische volk."
  
  Het antwoord van de gelauwerde - en inmiddels gepensioneerde -
  admiraal op het verzoek van de 'Heeren Staten' om nog eenmaal uit te varen, verdient in zijn geheel te worden weergegeven en in zijn context te worden geplaatst. Want die houden ook een boodschap in.
  
  Ik citeer hiertoe uit Wikipedia:
  
  "..In 1676 werd hij uitgezonden om Spanje te helpen bij het neerslaan van een opstand in Messina, die door de Fransen juist gesteund werd. Sicilië en het Koninkrijk Napels waren in die tijd Spaans bezit. Hoewel De Ruyter vond dat zijn vloot te zwak was ging hij toch, volgens sommige historici ervan overtuigd dat hij niet meer zou terugkeren, met de woorden:
  
  “De Heeren hebben mij niet te verzoeken, maar te gebieden, en al wierd mij bevoolen ’s Lands vlagh op een enkel schip te voeren, ik zou daarmee t’zee gaan en daar de Heeren Staten hunne vlag betrouwen, zal ik mijn leven waagen”.
  
  Het uitzenden van De Ruyter op deze tochten was opvallend omdat ze van zo weinig belang waren dat zij de aanwezigheid van de luitenant-admiraal-generaal absoluut niet rechtvaardigden. De Spaanse steun aan de Nederlandse bondgenoot was ver beneden verwachting en De Ruyter kon slecht overweg met de Spaanse bevelhebbers en de Spaanse autoriteiten.
  
  In 1676 vocht hij op 8 januari de onbesliste Slag bij Stromboli uit, om Napels te verdedigen tegen de Franse vloot onder bevel van admiraal Duquesne. Als dank voor de geboden hulp liet markies De Los Velez, de Spaanse onderkoning van Napels, 26 Hongaarse predikanten vrij, die bij hem te werk waren gesteld als galeislaven. Nog ieder jaar wordt dit in februari bij het graf van De Ruyter herdacht.
  
  Op 22 april 1676 kwam het tot een tweede confrontatie met Duquesne, in de Slag bij Agosta. Ook dit was een tactisch onbesliste slag, waarbij aan beide zijden enkele honderden doden vielen, maar met een strategisch voordeel voor de Fransen. Bovendien werd De Ruyter door een kanonskogel geraakt aan zijn rechterbeen, dat verbrijzeld werd, en aan zijn linkervoet, waarvan het voorste deel werd afgeschoten. Zijn been werd geamputeerd en in eerste instantie leek de gewonde te herstellen. Na enige dagen trad er wondkoorts op omdat de wond geïnfecteerd was geraakt.
  Michiel de Ruyter overleed een week later in de Baai van Syracuse aan de gevolgen van de wondkoorts, aan boord van 's lands schip van oorlog d'Eendraght. Het lichaam werd gebalsemd en opgebaard in de kajuit van de admiraal naar Nederland teruggebracht. Als teken van respect liet de Franse koning Lodewijk XIV bij het langsvaren van de Eendraght saluutschoten afvuren.." (Einde aanhaling).
  
  De grote loyaliteit van De Ruyter aan zijn land en regering, tot uiting komend in zijn antwoord dat hij bereid was uit te varen al was het maar op een schip, heeft hij met de dood moeten bekopen.
  
  Het is goed om dit voorbeeld voor ogen te houden bij het steeds verder bezuinigen op onze Defensie.

• vr 11 maart 2011 12:00, bij PVV-er met dubbel paspoort

  

  WELKE POLITICUS DURFT (EINDELIJK) DE DUBBELE LOYALITEIT VAN WILDERS AAN DE ORDE TE STELLEN?
  
  Veel laakbaarder dan dubbele nationaliteiten, is het hebben van dubbele loyaliteiten - en die heeft Geert Wilders en zijn een-mans partij PVV.
  
  De fractievoorzitters van de oppositiepartijen in het Parlement durven het niet: het aan de orde stellen van Wilders' dubbele loyaliteit. En dat terwijl Wilders moties blijft indienen over dubbele paspoorten van bewindslieden etc.
  
  Een cruciaal verschil tussen Pim Fortuyn en Wilders is dat eerstgenoemde geen revisionistische ‘Groot Israel’ zionist was.
  
  Fortuyn schreef bijv.:
  
  “..In mijn boek 'Vijftig jaar Israël, hoe lang nog?' (1998), laat ik door middel van kaartjes zien wat voor een rare gatenkaas de verdeling van Palestina tussen Joden en Palestijnen, op basis van de tot nu toe gesloten akkoorden, oplevert.
  Elk zinnig mens kan maar tot één conclusie komen, jongens en meisjes sticht a.u.b. een federale staat met een Palestijns en een joods deel, waarin jullie samenleven op dit kleine stukje grondgebied. Dat zou kunnen indien de aanhangers van de moderniteit in Israël en Palestina het alleen voor het zeggen had.
  
  Helaas zo is het niet, aan beide zijden hebben fundamentalisten een wurgend grote invloed. Die fundamentalisten weten van geen wijken en stellen dat op grond van hun godsdienst dit land hen door God zelf is gegeven. Alsof God zich zou verwaardigen zich daarmee ooit te bemoeien. Door dit geloofsaspect is er in rede geen oplossing te vinden. Zij kennen maar één oplossing en dat is de uitvoering van Gods wil.
  
  Probleem is echter dat God kennelijk heeft gesproken op basis van een dubbele agenda. Hij heeft het land als het ware twee keer weggegeven, één keer aan de joden en één keer aan de Palestijnen. Dat is niet zo handig geweest van God, want nu zitten wij met de gebakken peren.
  
  De oplossing zal nu langs andere wegen moeten worden gezocht. Het eerste dat er moet gebeuren, hoe onvoorstelbaar ook, is dat aan Palestijnse zijde alle partijen aan tafel komen zitten, dus inclusief de politieke takken van Hamas en Yihad. Dat wordt een hele zware dobber.
  Israël zal dat moeten accepteren en Hamas en Yihad zullen moeten worden overgehaald. De logica van een duurzame vredesregeling dwingt er echter toe, zoals ook de ervaring er inmiddels toe dwingt. Het heeft geen zin om alleen met Arafat aan tafel te gaan zitten, als de echte beslissers op de achtergrond blijven.
  
  Weet men zo ver te komen, dan is het verstandig om de huidige gatenkaas rigoureus aan te pakken en door middel van de uitruil van grondgebied aaneengesloten stukken land te verkrijgen, opdat men zich kan ophouden achter verdedigbare grenzen. Dat betekent ontruiming van joodse nederzettingen op veroverd gebied, niet meer en niet minder. Resultaat is wel een goed verdedigbaar Israël en men voorkomt daarmee allerhande gewapende wrijving tussen joden en Palestijnen.
  De oplossing zal nu langs andere wegen moeten worden gezocht. Het eerste dat er moet gebeuren, hoe onvoorstelbaar ook, is dat aan Palestijnse zijde alle partijen aan tafel komen zitten, dus inclusief de politieke takken van Hamas en Yihad. Dat wordt een hele zware dobber.
  
  Israël zal dat moeten accepteren en Hamas en Yihad zullen moeten worden overgehaald. De logica van een duurzame vredesregeling dwingt er echter toe, zoals ook de ervaring er inmiddels toe dwingt. Het heeft geen zin om alleen met Arafat aan tafel te gaan zitten, als de echte beslissers op de achtergrond blijven.." (Einde aanhaling Pim Fortuyn).
  
  
  De PVV heeft in haar Verkiezingsprogramma staan:
  
  “Israël is een weergaloos succes. Geboren in het donkerste moment van de twintigste eeuw en uitgegroeid tot een centrum van technologische vooruitgang. Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten, de thuisbasis van het Joodse volk na tweeduizend jaar ballingschap en het land dat als geen ander de klappen van de jihad opvangt. Israël vecht voor ons. Als Jeruzalem valt, dan zijn Athene en Rome aan de beurt. Daarom is Israël het centrale front in de verdediging van het Westen.
  
  Daarom moeten we alles op alles zetten om het offensief van de linksen en de mohammedanen om Israël te vernietigen te stoppen. Nederland en de EU dienen onmiddellijk op te houden met eisen dat Israël zichzelf met het doen van territoriale concessies veroordeelt tot onverdedigbare grenzen.
  
  Land voor vrede heeft geen zin. Het is geen territoriaal maar een ideologisch conflict, een conflict tussen de rede van het vrije Westen en het barbarisme van de islamitische ideologie. (blz 41)"
  
  en
  
  • Strijd tegen islam moet het kernpunt van ons buitenlands beleid worden
  • Banden met frontlijnstaten van de islam die in het defensief zitten aanhalen
  • Staak alle subsidies aan de anti-Israël-industrie, zoals ICCO, Oxfam en Novib
  •Sinds 1946 bestaat er een onafhankelijke Palestijnse staat, daarom noemt de Nederlandse regering ‘Jordanië’ voortaan gewoon ‘Palestina’
  • Onze ambassade moet verhuizen naar de hoofdstad van Israël: Jeruzalem (blz 43)” (Einde aanhaling uit Verkiezingsprogramma PVV).
  
  Zolang in onze Grondwet staat dat de regering de ontwikkeling van de internationale rechtsorde bevordert (Art.90), zou revisionistische ‘Groot-Israel’ Zionist Geert Wilders generlei deel mogen uitmaken van enig kabinet. (Het is daarom dat Wilders dit artikel uit de Grondwet wil laten schrappen).
  
  Het nastreven van een Groot-Israel waar geen plaats is voor een soeverein Palestina met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, is strijdig met alle VN/VR-resoluties terzake.
  
  http://www.vkblog.nl/bericht/353409/Welke_politicus_stelt_%28eindelijk%29_de_dubbele_loyaliteit_va
  
  http://www.vkblog.nl/zoek?q=Wilders&w=b5093

• wo 09 maart 2011 23:25, bij 'Kabinet draagt bij aan conflict Midden-Oosten'

  

  Dries van Agt en zijn medestanders van 'The Rights Forum' hebben volkomen gelijk in hun strijd voor een rechtvaardige oplossing van 'het' conflict in het Midden-Oosten - en hun kritiek op het beleid van deze en voorgaande kabinetten hierbij.
  
  'Groot-Israel' Zionist Geert Wilders lijkt nml. zijn zin te krijgen bij ons buitenlands beleid t.a.v. 'het' conflict in het Midden-Oosten.
  
  Wilders wil 'strijd tegen de islam het kernpunt van ons buitenlands beleid' maken en ziet daarbij Israel als 'het centrale front in de verdediging van het Westen' tegen 'de jihad', zo blijkt ook uit het Verkiezingsprogramma van zijn (een-mans) partij PVV, waarin verder staat:
  
  "Daarom moeten we alles op alles zetten om het offensief van de linksen en de mohammedanen om Israël te vernietigen te stoppen. Nederland en de EU dienen onmiddellijk op te houden met eisen dat Israël zichzelf met het doen van territoriale concessies veroordeelt tot onverdedigbare grenzen.
  
  Land voor vrede heeft geen zin. Het is geen territoriaal maar een ideologisch conflict, een conflict tussen de rede van het vrije Westen en het barbarisme van de islamitische ideologie. (blz 41)."
  
  en
  
  " • Strijd tegen islam moet het kernpunt van ons buitenlands beleid worden
  • Banden met frontlijnstaten (lees: Israel,vW) van de islam die in het defensief zitten aanhalen
  • Staak alle subsidies aan de anti-Israël-industrie, zoals ICCO, OxfamNovib etc.
  • Sinds 1946 bestaat er een onafhankelijke Palestijnse staat, daarom noemt de Nederlandse regering ‘Jordanië’ voortaan gewoon ‘Palestina’
  • Onze ambassade moet verhuizen naar de hoofdstad van Israël: Jeruzalem (blz 43)."
  
  Wilders heeft zijn veto uitgesproken over de voordracht van de (zeer kundige) voormalige VVD staatssecretaris van BuZa Atzo Nicolai, en volmondig ingestemd met de voordracht van Rutte's vertrouweling Uri Rosenthal, als minister van BuZa. Deze heeft generlei ervaring op het gebied van buitenlands beleid, maar is een 'niet-religieuze' Jood die Israel door dik en dun steunt.
  
  Kenmerkend voor Rosenthal's benadering van islamitisch terrorisme is het feit dat hij in zijn boek 'Het terroristisch kwaad - diagnose en bestrijding', niet ingaat op de motieven van die 'terroristen'.
  
  In een reactie op deze kritiek geuit in een recensie van zijn boek schrijft hij:
  
  " * alleen in Nederland is men in staat om op de dag van 9/11 of Londen 7.7 meteen te beginnen met diepgaande 'verklaringen' zonder een moment stil te staan bij de gebeurtenissen zelf en de noodzaak zulke aanslagen in de toekomst te voorkomen. Dit hebben de auteurs niet zelf bedacht, maar hebben zij van buitenlandse onderzoekers en diplomaten te horen gekregen. Nederlanders houden van moraliseren, de recensent niet uitgezonderd."
  
  Het conflict tussen Israel en de Palestijnen was van oorsprong een nationaal-territoriaal probleem waarbij, althans van Palestijnse zijde, religie nauwelijks een rol speelde.
  
  Door de blijvende bezetting van Palestijns gebied, het uitbreiden van nederzettingen in dat gebied, de blokkade van Gaza en het invoegen van deze strijd onder Bush Jr's (heilloos contraproductieve) 'Global War on Terror', heeft Israel hem bewust laten escaleren tot een religieus/ideologisch conflict.
  
  De voorgaande kabinetten-Balkenende, met minister Verhagen op BuZA, waren al praktisch ongeclausuleerde beschermers van opeenvolgende zionistische Israelische regeringen.
  
  Dit eenzijdig beleid leidde eind vorig jaar tot de oprichting van 'The Rights Forum' o.lv. dhr. Van Agt, waarin veel prominente Nederlanders zich uitspreken voor een rechtvaardiger Nederlands en EU beleid t.a.v. het Israelisch-Palestijns conflict.
  
  Van 23 t/m 29 mei 2010 bracht een delegatie van 'The Rights Forum' een bezoek aan Israël, Oost-Jeruzalem en de Westelijke Jordaanoever. Op basis van eigen waarneming en gesprekken met top-diplomaten en mensenrechtenorganisaties komt de delegatie tot de conclusie dat Israël geen bereidheid toont om de bezetting en kolonisatie van de Palestijnse gebieden uit vrije wil te beëindigen.
  
  Uit het persbericht:
  
  “Om het vredesproces een kans te geven is internationale druk nodig die Israël ertoe beweegt zich overeenkomstig het internationaal recht te gedragen”, aldus bestuursvoorzitter Dries van Agt.
  
  De delegatie heeft op tal van plaatsen Israëlisch beleid waargenomen dat een groot gevaar vormt voor de totstandkoming van de twee-statenoplossing en daardoor voor duurzame vrede in het Midden-Oosten. Wezenlijk voor deze oplossing is immers dat naast Israël een levensvatbare Palestijnse staat van de grond komt. Het aanhoudende nederzettingenbeleid en de bouw van de scheidingsbarrière maken de oprichting van die staat onmogelijk.
  
  Internationale druk zal nodig zijn om Israël ertoe te bewegen aan de bezetting en kolonisatie een einde te maken. De EU dient economische drukmiddelen aan te kondigen die in werking treden zodra Israël het (grootschalige) bouwen en uitbreiden van nederzettingen hervat, gedurende of na de zogenaamde “settlement freeze” die in september 2010 afloopt.
  
  Nederland behoort het inzetten van drukmiddelen door de EU niet langer te blokkeren.
  Druk is ook nodig om Israël ertoe te brengen de onrechtmatige blokkade van de Gazastrook te beëindigen, hetgeen ook een eis is van de EU. De bloedige aanval deze week van de Israëlische marine op een internationaal hulpkonvooi voor Gaza heeft de aard en gevolgen van deze blokkade nog duidelijker gemaakt. Opheffing van de blokkade zal deëscalerend werken en daardoor ook bijdragen aan de veiligheid van burgers in Sderot, een Israëlische stad die de delegatie heeft bezocht en die veelvuldig het doelwit is geweest van raketten, afgevuurd uit Gaza.
  
  In diverse gesprekken kreeg de delegatie te horen dat de internationale boycot van de Hamas-beweging, in werking getreden na de democratische en correct verlopen verkiezingen in 2006, contraproductief is gebleken. Door Hamas volledig te isoleren ontneemt de internationale gemeenschap zich de mogelijkheid om Hamas te beïnvloeden en speelt zij radicale elementen in de Gazastrook in de kaart. Wil het politieke proces resultaat opleveren zal Hamas daarbij moeten worden betrokken, aldus deskundigen met wie de delegatie sprak." (Einde persbericht).
  
  In het regeerakkoord VVD/CDA wordt Israel als enig land onder het hoofdstuk 'Buitenland' behandeld:
  
  "Nederland wil verder investeren in de band met de staat Israël. Nederland blijft daarbij voorstander van een alomvattend vredesakkoord tussen Israël en de Palestijnen. Een twee- staten-oplossing, met als uitgangspunt de grenzen van 1967, vormt hierbij het uitgangspunt. Nederland blijft in de bevordering hiervan bilateraal en multilateraal een actieve rol spelen."
  
  Hoewel hierbij netjes een tweestaten-oplossing als uitgangspunt wordt genoemd, kan men er gevoeglijk van uit gaan dat het kabinet Rutte/Verhagen met Rosenthal als minister van BuZa en Wilders op de uitkijk, het zionistisch 'Groot Israel' buitenlands beleid van Nederland actief zal continueren.
  
  Nederland zal daarom ook weinig weerwerk leveren tegen de dreigende, potentieel catastrofale, Israelisch/Amerikaanse 'preventieve' aanval op 'nucleair bewapend' Iran. Een oorlog die de islamitische wereld nog verder zal radicaliseren en die kan leiden tot een mondiale 'clash of civilizations cq cultures'. Een 'clash' waarop Wilders cs, helaas met groeiend succes, aansturen.
  
  Het is hoog tijd dat een einde wordt gemaakt aan het zionistisch 'Groot Israel' beleid van Nederland en dat de EU een actievere rol gaat spelen bij het streven naar een rechtvaardige en stabiele vrede in het Midden-Oosten.
  Nederland dient daartoe haar blokkade in de EU tegen het inzetten van drukmiddelen op Israel op te heffen.
  
  http://www.vkblog.nl/bericht/351761

• wo 09 maart 2011 14:35, bij Defensie hield informatie over misstanden achter

  

  Na haar uiterst kwalijke Canard met pagina-breed uitgemeten, volstrekt ongegrond gebleken, 'martel'-aantijgingen tegen onze Mariniers in Irak in 2007, stort de Volkskrant zich nu met nieuwe moed op 'Misstanden bij de Koninklijke Marine'.
  
  Het onderdeel waar de misstanden plaats vonden ressorteert echter rechtstreeks onder de Defensie Materieel Organisatie dat NAAST de KM rechtstreeks onder de ambtelijke en politieke leiding van het ministerie van Defensie valt.
  
  Als oud-marineman ben ik geneigd te denken dat de in 2004 genomen beslissing om dit onderdeel uit de KM-organisatie te halen, verkeerd is geweest.
  
  http://www.defensie.nl/organisatie/defensie/
  
  http://www.vkblog.nl/bericht/135963/De_Volkskrant_blijft_volharden_in_haar_%27Irak-martelpraktijken%27_stramien.

• ma 28 februari 2011 12:37, bij Orde en vrede in de provincie

  

  Weer een, goed gebrachte, interessante bijdrage Boris.

• ma 17 januari 2011 13:16, bij Onnodige en verkeerde hoorzitting

  

  Ter informatie:
  
  Het voorstel uit te nodigen 'deskundigen' voor de hoorzitting a.s. maandag bevat voor het overgrote deel uit voorstanders van de missie.
  Kennelijk hebben de fracties die in de Tweede Kamer bij voorbaat tegen de missie zijn, of aan het nut ervan twijfelen, relatief weinig voorstellen gedaan - of zijn daarvan (te?) weinig overgenomen.
  
  VOORSTEL
  
  Openbare HOORZITTING van de vaste commissies voor Buitenlandse Zaken, Defensie, en Veiligheid en Justitie over een geïntegreerde politietrainingsmissie in Afghanistan op MAANDAG 24 januari 2011 vanaf 10.00 uur
  
  1. Afghaanse functionarissen
  • Mohammed Dschagdalek, Gouverneur van Kunduz
  • Sayed Khel, hoofd politie Kunduz
  • Bismillah Khan Mohammandi, minister van Binnenlandse Zaken (of vice-minister, of: rule of law adviser van ministerie)
  • Ashraf Ghani, presidentieel adviseur inzake transitie
  • Mevrouw Sima Samar, voorzitter van de Afghan Independent Human Rights Commission
  
  2. Buitenlandse politieke en militaire autoriteiten
  • Vygauda Usackas, EU Special Representative and Head of EU-mission in Afghanistan
  • Kees Klompenhouwer, hoofd civiele missies EU (Brussel)
  • Jukka Savoilanen, Hoofd EUPOL Kabul
  • Polizei Oberrat Sven Mewes, Hoofd German Police Project Team (GPPT), Kunduz
  • Mark Sedwill, NAVO Civil Representative in Afghanistan, of: Jack Keane, NAVO gezant in Kunduz
  • General Caldwell, Hoofd NTM-A
  • Majoor-Generaal Hans Werner Fritz, Commandant RC-North
  • Gabriela Iribarna, Head UNAMA Kunduz Office
  
  3. Vertegenwoordigers NGO’s
  • René Grotenhuis, directeur Cordaid
  • Willem van der Put, directeur Healthnet TPO
  • Geert Gompelman, Agence d’Aide à la Coopération Technique Et au Développement (ACTED)
  • Directeur/vertegenwoordiger Afghan Development Association (ADA)
  • Shafic Gawhari, country director GTZ
  • Masood Karokhail, deputy director Liaison Office
  
  4. Onafhankelijke deskundigen
  • Prof. dr. Walther Stützle, voormalig staatssecretaris Defensie Duitsland
  • Jorrit Kamminga, directeur beleidsonderzoek International Council on Security and Development (ICSD)
  • Auteur rapport International Crisis Group
  • Rob de Wijk, HCSS
  • Martine van Bijlert, Afghan Analist Network
  • Henk Sollie, onderzoeker Universiteit Twente
  • Arnold Karskens, journalist bij Dagblad De Pers
  • Bette Dam, journalist
  
  5. Vakbonden
  • Voorzitters militaire vakbonden (ACOM, AFMP, VBM/NOV, KVMO)
  • Voorzitter marechausseevereniging MARVER/FNV
  • Voorzitters Nederlandse Politiebond en Politiebond ACP
  
  
  Ambtelijke technische (openbare) BRIEFING op VRIJDAG 21 januari 2011
  van 14 - 16 uur.
  
  Ministerie van Defensie:
  • CDS, generaal Van Uhm
  • Directeur MIVD, generaal-majoor Cobelens
  • Directeur Operaties, generaal-majoor Middendorp
  • Directeur operaties KMAR, brigade-generaal Peperkoorn
  
  Ministerie van V&J:
  • Korpschef KLPD, hoofdcommissaris Ruud Bik
  
  Ministerie van Buitenlandse Zaken:
  • Koen Davidse, Eenheid fragiele staten en vredesopbouw, specialist justitiële opbouw.

• za 15 januari 2011 17:19, bij Onnodige en verkeerde hoorzitting

  

  Frans,
  
  In je vorige bijdrage hier over dit onderwerp toonde je je zo verbolgen over het feit dat je concept-motie gericht op het debatteren over deze missie tijdens het congres van D66 tweemaal is afgestemd, dat je zelfs niet naar dat congres bent gegaan.
  
  Je bekritiseerde het feit dat D66 geen manier heeft om zijn leden te raadplegen en verbond je lidmaatschap aan het definitief standpunt van de Tweede Kamerfractie:
  'Vóór Afghanistan = één lid minder voor D66 (minstens)'
  http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/voor_afghanistan_een_lid_minder_voor_d66_minstens/
  
  In je voor-vorige bijdrage over de trainingsmissie heb je goed uitgelegd
  wat je bezwaren daartegen zijn; samengevat: 'Deze nieuwe missie is een politiek verhaal, een manier om de NAVO steun te blijven geven en de Amerikanen te laten claimen dat zoveel bondgenoten mooi meedoen' , in:
  'Opnieuw worden we Afghanistan in gerommeld'
  http://www.joop.nl/opinies/detail/artikel/opnieuw_worden_we_afghanistan_in_gerommeld/
  
  Nu verklaar je je een tegenstander van de door D66 en GroenLinks geinitieerde hoorzitting van de Tweede Kamer. Je gaat er bij voorbaat van uit dat de hoofdvraag "moeten we daar aanwezig zijn of niet?", niet aan bod komt, dat alle uitgenodigde 'deskundigen' voorstander van deze missie zullen zijn, en dat de D66- en GroenLinks toch wel zullen instemmen met de voorgestelde missie.
  
  Alledrie aannames zijn voorbarig - de hoorzitting gaat om je hoofdvraag, de deskundigen zullen ongeveer gelijkelijk verdeeld zijn in voor- en tegenstanders, en binnen GroenLinks blijkt het al behoorlijk te rommelen.
  
  Ondertussen kan jij je nog steeds inzetten om binnen D66 een debat over deze belangrijke zaak te organiseren - mijn steun heb je daarvoor.
  
  Vriendelijke groet,
  
  j. jan willem van waning
  oud-lid Tweede Kamer (D66)

opiniemakers

• 

  Mei Li Vos Directeur Orangegas en publicist

  Bio
• 

  Ivan Wolffers Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur VU

  Bio
• 

  Ewout Klei Politiek historicus

  Bio
• 

  Boris van der Ham Tweede Kamerlid D66

  Bio
• 

  Brecht van Hulten presentatrice Kassa

  Bio

• Alle opiniemakers »

Populair