Profiel van Jan B. Word fan

Jan B.

Jan B.

Ik ben fan van

Ik ben nog van niemand fan.

Mijn laatste reacties

  • zo 22 november 2009 18:01, bij De Onrendabelen

    Jan

    Hoezo ?zielige? mensen??? Waarom die aanhalingstekens??? De portretten van de mensen die in deze documentaire zijn gemaakt, komen in Nederland maar al te vaak voor. Mensen die door hun achtergrond, hun handicap, hun ziekte en combinaties hiervan niet mee kunnen draaien in de maatschappij.

    Een paar cijfers:
    - In Nederland zijn er 112.000 mensen met een intelligentie-quotiënt onder de 80 (bron: http://www.medicalfacts.nl/2005/08/23/aantal-gehandicapten-stabiel-tot-2020/ )
    - Schattingen van het totaal aantal behandelde en onbehandelde volwassenen met schizofrenie in enig jaar in Nederland komen uit op 60.000 tot 80.000 (bron: http://www.trimbos.nl/default1608.html )
    - In 2005 leefde 9 procent van de Nederlandse kinderen onder de armoedegrens (bron: http://www.rivm.nl/jeugdgezondheid/onderwerpen/gezondheidsbedreigingen/Eerstemilieu/ )

    Een groot deel van de genoemde voorbeelden hebben door een achtergrond onvoldoende bagage in huis te voldoen aan de eisen van de huidige tijd en zijn (deels) aangewezen op de sociale voorzieningen. Degenen die werken, hebben vaak laag betaalde (deeltijd)banen. Vaak hebben zij niet de mogelijkheid om te studeren. Vaak moeten zij noodgedwongen gebruik maken van bijvoorbeeld de gezondheidszorg, met steeds hogere eigen bijdragen.

    Vrijwel dagelijks zie ik in mijn werk (hulpverlener binnen de GGZ) schrijnende voorbeelden van mensen die niet mee kunnen komen in de maatschappij. Mensen die aangewezen zijn op een uitkering, een Wajong bijvoorbeeld van netto zo'n ? 900 + 8 % vakantietoeslag (bij 80 ? 100 % Wajong), eventueel ?aangevuld? met ziektekosten- en huurtoeslag. Het is geen kwestie dat zij niet zouden willen werken, maar dit (onvoldoende) kunnen. Vaak moeten zij noodgedwongen gebruik maken van aanvullende voorzieningen, met steeds hogere eigen bijdragen, als deze al te vinden zijn in een wirwar ?keuzemogelijkheden?. Degenen die in de Wajong zitten hebben nog ?geluk? gehad, want het wordt steeds moeilijker hier in te komen, ook voor chronisch psychiatrische aandoeningen om voor een Wajong in aanmerking te komen, de criteria worden steeds strikter (gehanteerd).

    Wanneer zij die Wajong hebben, geeft dit een rechtszekerheid, maar in de Nederlandse verhoudingen toch wel een heel minimaal bestaansniveau. Vanuit de Wajong is het mogelijk een re-integratietraject te volgen, een vaak moeizaam proces. Als ze toch al (aangepast) werk krijgen, zijn het vaak laagbetaalde (deeltijd)banen. In veel situaties is zo'n re-integratie al helemaal niet haalbaar en zijn de mensen aangewezen op een blijvende uitkering. Dat betekent in de praktijk dat zij hun hele leven elk dubbeltje moeten omdraaien, waardoor zij bijvoorbeeld veel minder gebruik kunnen maken van sociale activiteiten (een sportvereniging kost nu eenmaal geld).

    De documentaire had zeker een paar aspecten die wat mij betreft achterwege hadden kunnen blijven, zoals de miljonairsbeurs en de stemmige muziek, de werkelijkheid is al hard genoeg vind ik. In de grafieken had ook vergelijking kunnen worden gemaakt met de gemiddelde koopkrachtontwikkeling. Maar sinds lange tijd is er eindelijk weer eens aandacht voor deze groep in de media, die alleen in het nieuws lijkt te komen bij misbruik van de voorzieningen en bij overlast (althans zoals dat tegenwoordig wordt ervaren).

    Vergelijkingen met allerlei ontwikkelingslanden gaat mank, de verschillen in bijvoorbeeld leefomstandigheden en levensonderhoud zijn daarvoor te groot. Als je vergelijkt moet je dat doen met vergelijkbare welvaartslanden. In de documentaire wordt niet alleen een vergelijking gemaakt met de Scandinavische landen, maar ook met de Angelsaksische landen. Dus iets evenwichtiger als je doet voorkomen.

    En nee, je hoeft je niet te schamen dat je jaren hebt gestudeerd. Menigeen zou wensen dat hij / zij die mogelijkheid zou hebben gehad. Waarvoor je je wel mag schamen is hen neer te zetten als klagers omdat zij gebruik maken van bijstand, schuldsanering en / of voedselbank, dat is geen keuze, maar vaak bittere noodzaak.

  • za 14 november 2009 21:10, bij Psychische druk is ook zwaar werk

    Jan

    De ervaren psychische belasting is afhankelijk van heel veel factoren of een combinatie hiervan, zoals de persoonlijke draaglast (de één kan nu eenmaal meer aan dan de ander), ervaringen, ziektes, maar ook werkdruk, veranderende regels etc. etc.. Of de pensioensgerechtigde leeftijd 65 blijft of 67 wordt, er zullen altijd mensen om allerlei redenen uitvallen (ook al zal dat bij 67 wel iets meer zijn).

    M.i. gebeurd er veel te weinig om uitval te voorkomen, vooral als het gaat werkomstandigheden binnen de genoemde sectoren. Ik ben zelf werkzaam binnen de GGZ. De werkdruk die ik ervaar zijn niet zo zeer de patientencontacten, maar veel meer (eigenlijk hoofdzakelijk) allerlei (overheids)maatregelen. De registratie is fors toegenomen. Er zijn diverse loketten bijgekomen voor aanvullende zorg (CIZ, WMO e.d.), wat weer extra formulieren betekent en extra controle. Door bezuinigen moeten we meer productie leveren. De marktwerking in de zorg is ook zo'n "aardige", zie hiervoor ook het rapport van de SP: "de zorg is geen markt", http://www.zorggeenmarkt.nl/

    De overheid heeft op bovengenoemde factoren invloed. Door de bureaucratie te verkleinen kan de zorg én goedkoper én kan er voor zorgen dat ik mij weer kan richten op waarvoor ik ben ingehuurd. Een ander punt waarop de overheid invloed heeft is een fatsoenlijk leeftijdsbewust personeelsbeleid, wat niet begint wanneer iemand ziek wordt, maar welke preventief van aard is. Door hier op in te zetten is het in ieder geval deels te voorkomen dat mensen vroegtijdig uitvallen.

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven

Tweet van de dag

zo 27 mei 2012

In Baywatch was het iedere dag dit weer.

Kakhiel