-
Het gaat primair om dit probleem: als je campagne voert in een partij om lijsttrekker te worden, dan moet je nooit vergeten je rivaal te respecteren. Ageeth heeft heel handig campagne gevoerd onder de toegestroomde nieuwe leden, ten koste van de al jaren zittende, integere maar niet zo opvallende Ivar Manuel. Ageeth won. Ivar was vernederd. Bovendien werd Ivar het Wethouderschap ontzegd, iets waarop jij hoopte. (Vergelijk: toen Obama won in de States gaf hij meteen alle respect aan Hillary, die ook een prachtige post kreeg: state department, kijk dát moet je toen met een verslagen rivaal...). Anyway: Ivar en een paar andere oude getrouwen, ik noem geen namen, voelden zich gepakt en vernederd, en ja, niets menselijks is hen vreemd, dus ze waren -om het mild te stellen- niet erg in om Ageeth te helpen toen ze begon te glijden rond Lodewijk Asscher. De rest laat zich raden. Harde interne strijd, toen zogenaamde "couppoging" aan toe.
D66 moet leren dat tegenkandidaten niet vijanden zijn, dat strijden om het lijsttrekkerschap of een plaats op de lijst, een faire, leuke en speelse zaak kan zijn. Bij de VVD weten ze dat potverdorie nog beter dan bij de Democraten 66. Vernederde rivalen komen namelijk altijd terug en nemen wraak.
Zelfs Rita en Wilders deden dat. En dat was de gezellige VVD!
-
Dat Cohen onder andere D66 leegzuigt is een juiste analyse. Maar de teloorgang van D66 komt ook door eigen verkeerde inschattingen en keuzen.
1. D66 is de facto een éénmanspartij geworden. Ze zal de leider trouw moeten zijn, je braaf en onderdanig (meegaand) gedragen, dan heb je kans op een plaatsje onder de zon. Kritische geesten en interne oppositie zijn uitgeschakeld. D66 heeft dit laten gebeuren, het congres stond erbij, keek ernaar en klapte....
2. De anti-Wilders strategie, het ad hominem op Geert Wilders dus, is een fatale strategische fout. Je maakt je buitengemeen kwetsbaar. Nu Cohen het beste antwoord op Geert geeft (namelijk geen anti-Geert zijn maar daarbovenuit stijgen en juist verzoening vragen van alle tegenstellingen), nu is de stgrategie van Pechtold ten dode opgeschreven. Stom stom stom, maar ze waren gewaarschuwd, ze kozen ervoor en moeten nu op de blaren zitten.
3. De omdoping van de partij van Hans van Mierlo (rust in Vrede Hans, het ligt niet aan jou) tot het nietszeggende "sociaal liberaal" is ook geen beste keuze geweest. Deze omdoping kreeg z'n beslag in 2005, na het gekozen-burgemeesters-echec. Gewoon kiezen voor lijmen van Balkenende 2, je identiteit daarvoor opgeven: geen slimme zet. Maar het congres stond erbij, keek ernaar en klapte....
Tja, en nu? De partijmarketeers en reclame-jongens rond Pechtold verzinnen nog wel een paar listen. Misschien een reddende list, wie weet. Tot nu toe ben ik weinig onder de indruk van die smart boys in nD66 die wel eens eventjes een lekkere campagne in elkaar flansen. Eerder broddelwerk van wereldvreemde jonkies.
Wordt dus spannend, ook voor D66.
-
Oh oh Amsterdam, zong ik hedenmorgen bij het ontbijt als geboren Hagenees, nu woonachtig in de stad aan de Amstel. En oh oh D66. De onderlinge haat en nijd in de hoofdstad is tot een ridicuul hoogtepunt gestegen. Ik las Het Parool.
Principiële veroordelingen, afwijzingen, eisen om knievallen, publieke vernederingen en couppogingen vliegen je om de oren.
En de stad is er niet bestuurbaarder op geworden.
Something rotten in the state of politics.
Er is iets goed verziekt geraakt, en niet alleen in Amsterdam.
Zolang politici vrijwel alleen gedreven worden door persoonlijke ambitie, ijdelheid, mediageilheid en verlangen naar macht en invloed, dus zelfgericht zijn tot op het bot, zolang zal de politiek verder nederdalen in het hellevuur. De goede ouderwetse principe -en inhoud-gedreven politicus is een uitstervend ras. Van Mierlo, Cohen, misschien Rouvoet of van der Vlies, ze zijn er nog wel, maar leggen het af tegen de Bossen, Verhagens, Tellemannen, Pechtolds, van Baalens en Wilders. Alfa-apen die de baas willen spelen. Vechtersbazen die de ander willen kleinmaken. Egoos die alle spotlights op zichzelf willen hebben.
Ze doen niet onder voor egokikkerjournalisten als Prem of Kelder, pure ijdeltuiten die maar één ding belangrijk vinden: ikke en nog eens ikke. Maar dat zijn journalisten. Die mogen lekker spelen in hun zandbak, daar hebben wij burgers niet zo'n last van. Politici beïnvloeden ons dagelijks leven, dus het is onze taak om goede mensen neer te zetten. En het lukt maar niet....
Maar het ligt niet alleen aan de persoonlijkheid, vrees ik. Vooral ook aan het gedrag, aan de communicatievaardigheid van de dames en de heren. Ze communiceren als primitieve holbewoners, deze alfa-apen. Ze weten het verschil niet tussen luisteren en tetteren, tussen pushgedrag en pullgedrag, tussen ruimte geven en ruimte nemen, tussen debat en dialoog, tussen assertiviteit en empathie. Ze missen de basisvaardigheden die feitelijk onmisbaar zijn bij het uitoefenen van hun vak.
Onze natie staat en valt bij hun vaardigheden. Nog een paar jaar en we hebben alleen nog maar brulapen in ons parlement en op het regeringspluche. We worden een land geleid door postpubers met een grote muil en het bewustzijn van een zuigeling.
Behoed ons daarvoor, Here. Of Boedha of Allah, het is me om het even. Behoed ons voor de Apenrots.
Geef ons ménsen terug, ménschen, wezens met een warm hart, een helder hoofd en een bezieling war je blij van wordt.
-
Na twee maanden is duidelijk dat de man gewoon gelijk heeft. Kijk naar de haat van D66 voor PvdA in Amsterdam, en vice versa. Dit is slecht, heel slecht voor de politiek.
-
Hij wilde even afstand uit respect voor Hans van Mierlo. Fatsoenlijke besluit.
-
Het is voorjaar 2005. Thom de Graaf (D66) stapt op, als Minister Bestuurlijke Vernieuwing. De gekozen burgemeester is hem door de neus geboord door de PvdA. Woede in D66: wat een arrogante regentenkliek, die PvdA.
Een week later. Alexander Pechtold is benoemd tot opvolger van Thom de Graaf. Niemand anders dan de partijtop van D66 heeft zich met deze benoeming bemoeid. Op het voorjaarscongres van D66 wordt het fait accompli aan de ontstelde meute gepresenteerd. Men kan niet meer terug. De meute slikt het.
Huidige tijd: binnen D66 moet een kamer-kieslijst worden vastgesteld. Dezelfde benoemde Alexander Pechtold is inmiddels partijleider geworden. Samen met partijvoorzitter Van Engelshoven kookt hij een "klasje" klaar voor de komende Tweede Kamer-verkiezingen. Wie in dat klasje wil komen moet eerst door een selectiecommissie heen bestaande uit Pechtold en van Engelshoven. De leden zullen het moeten slikken, zo gaat dat, ze worden voor een fait accompli gesteld. Een inmiddels beproefde methode in D66.
Amsterdam maart 2010. Fractievoorzitter Telleman van D66 gaat accoord met de benoeming van de locoburgemeester Asscher als waarnemer totdat een nieuwe burgemeester wordt benoemd. In een consultatieronde maakt ze geen bezwaar. De benoeming wordt aangekondigd totdat Den Haag aan de telefoon is: "Hallo Ageeth, hier Alexander". "Ha, Alexander alles kits?". "Ja, alles kits, ik wil alleen dat de PvdA als regentenpartij in beeld komt. Kan je niet een beetje spinnen? Die benoeming is een ideale gelegenheid Cohen en zijn PvdA onderuit te halen, neer te zetten als een bestuurderskliek. Want we zakken alweer in de peilingen en die zetels gaan naar Cohen. Doe daar wat aan Ageeth". "Jawel, Alexander, natuurklijk doe ik dat. Tenslotte ben ik je wat verschuldigd. Komt dik voor mekaar. Als jij nou morgen even je persvoorlichter naar Amsterdam stuurt, dan beleg ik een persconferentie, en dan stemmen we dat mooi af". "Dank je Ageeth, ik wist dat ik op je kan rekenen".
De vraag aan de lezer: wie is de regentenpartij?
-
@Rogier. Juist doordat ik heb meegemaakt, ín een partij, hoe je ingetimmerd wordt ben ik tot de conclusie gekomen dat partijen niet werken. Het werd me duidelijk dat politieke partijen in zichzelf gekeerde wereldjes zijn geworden, soort sekten, met ingroup/outgroup denken ("wij" versus "zij"), met beloning voor partijloyaliteit en straf voor kritische/afwijkende geluiden, en dus geen oog voor de BURGER, die je geacht wordt te vertegenwoordigen.
Dat noemt u gedraai, ik noem dat een leerproces.
Overigens waren mijn standpunten consistent: tegen de Irakinval, vóór natuur en milieu, voor directe democratie (referendum, districtenstelsel, gekozen burgemeester etc), voor generaal pardon (was toen een issue).
-
Lastig, die partijpolitiek. Zit je bij de VVD, voel je je niet lekker over ontwikkelingssamenwerking en Europabeleid. Maak je de switch naar D66 kom je in een partijtje dat de politieke steun aan de Irak-inval steunde in Balkenende II, de AOW-leeftijd verhoogt naar 67 en het ontslagrecht versoepelt.
Dan maar lid van twee partijen, want... "er is één liberale stroming".
Tja.
Die hele partijpolitiek deugt niet. Dat is de kern. Je wordt in een kistje gestopt en moet meedoen met dat kistje. Buiten het kistje woont de vijand, in het kistje broeit het ons-kent-ons.
De burger mag op één van die kistjes stemmen, nee, nog minder, op één kip in dat kistje. En je zal mét die kip dat hele kistje moeten accepteren. En daar klemt het, voor Voorhoeve, voor elk weldenkend, vrij-ademend mens.
Want...de ene partij is wat aantrekkelijker op buitenlands beleid,. de ander op defensie, de derde op sociaal beleid en vierde op arbeidsmarkt en onderwijs. Je zou toch het liefst op alle standpunten willen stemmen waar je voor bent. Maar dan moeten die benauwde kistjes de wereld uit. Dan ontstaat vrijheid en blijven alleen de onderwerpen over, de issues, én de mensen die het best een issue verdedigen. Dan wordt stemmen weer leuk.
Hoe in vredesnaam kunnen we de sekten die politieke partijen heten afschaffen? De vrijheid terugbrengen, de keuze verbreden?
Misschien dit: de kieswet moet het makkelijker gaan maken dat individuen met eigen geluiden in de volksvertegenwoordiging gaan komen. Nu worden mensen in kistjes, dus partijen gedwongen.
Geen fracties meer, maar stromingen, waarbinnen ruime variatie van standpunten.
We leven in 2010, niet meer in 1895. Politieke partijen zijn niet meer nodig. Via regelmatige peilingen, stemmingen en raadplegingen kan het landelijke én lokale beleid optimaal democratisch gestuurd worden.
Voorhoeve is een symptoom van een failliet stelsel. Maar Nederland heeft in de geschiedenis bewezen niet in staat te zijn failliete systemen op eigen kracht, van binnenuit dus, te veranderen. Elke belangrijke politieke omwenteling (1816/17, 1848, 1918/19, 1922,1945,1968/69 etc) zijn door externe druk tot stand gekomen.
Wachten op het buitenland dan maar. Arme Voorhoeve.
-
Beste Eddy, politieke partijen zijn niet meer de voertuigen van de volkswil, als ze dat al ooit waren. Het zijn in zichzelf gekeerde clubs, waarbij je partij-loyaliteit, je partijtijgerschap, het criterium is om wel of niet volksvertegenwoordiger te worden. In het parlement vertegenwoordig je niet "het volk" maar de partij. Dat wil zeggen, de leden van die partij, en van die leden alleen de actieven en de bestuurders. Kortom: politieke partijen en democratie hebben niet veel met elkaar van doen en het wordt tijd dat we inderdaad op individuen gaan stemmen. Helaas is het voor die individuen alleen mogelijk zich aan den volke te presenteren middels..precies, die sektes die zich politieke partij noemen.
Als burger heb je dus geen bips in te brengen, je zal het via de ons-kent-ons clubjes moeten doen. Verschrikkelijk.
-
Volgens de Heer Kingma, voormalige baas van de inspectie, worden er per jaar 2000 tot 7000 medische fouten gemaakt in de reguliere gezondheidszorg. Hij baseert zich mede op het boek "To Err is human" (vergissen is menselijk, 2000, Linda T. Rohn et al.). Getallen als 3000 onnodige doden per jaar in Nederland zingen rond (niet hard vastgesteld, wel aannemelijk). In de VS wordt uitgegaan van 40.000 tot 100.000 onnodige doden per jaar wegens aantoonbare medische fouten.
Ik vind het prima om "malpractice" aan de kaak te stellen. Maar wel in proportie alsjeblieft. Slechte behandelaars komen in zowel het reguliere áls het alternatieve (complementaire...) circuit voor. Een medische fout zegt dus iets over de behandelaar, en niet persé over de behandeling.
Ik heb grote bezwaren tegen de heksenjacht die is geopend op de alternatieve geneeswijzen, ingegeven door laakbare beroepsfouten door individuele behandelaars.
Vele mensen hebben baat bij alternatieven voor de reguliere gezondheidszorg. Niet alleen wegens de behandeling, maar ook door de aanpak. Meer zorg, meer aandacht, meer warmte, meer mens centraal ("de hele mens").
Sommige behandelingswijzen die lange tijd geleden als "spooky" of onwetenschappelijk werden verklaard (denk aan acupunctuur, maar ook aan psychosomatische diagnose, combinatietherapie in de fysio etc), gelden nu als "regulier" en worden zonder mankeren vergoed door de verzekering.
De medische zorg is in constante beweging, en wat vandaag wordt afgedaan als eng, gek, gevaarlijk en kwakzalverij, kan -ik zeg kán- morgen als waardevol en effectief te boek staan.
Voorzichtig met al die oordelen dus. Zet de patiënt centraal en neem die serieus. Het van de kansel roepen dat dit of dat niet deugt lijkt op ouderwets medisch paternalisme.
