De Joop, al uw nieuws en opinies

Ik ben fan van

Ik ben nog van niemand fan.

Mijn laatste reacties

• di 06 december 2011 14:36, bij Journalistiek als beschermd vak

  

  Beste Bas,
  Mijn stuk is bedoeld om debat los te maken. Dat is aardig gelukt, zij het vooralsnog vooral op Geenstijl, met dus de vertrouwde ordinaire scheldpartijen waar dat medium op drijft. Geenstijl hielp daar natuurlijk graag een handje aan mee door mij als PvdA-er te presenteren, terwijl ik mijn stuk op Joop.nl toch duidelijk als hoofdredacteur heb ondertekend. Maar ja, in Telegraaf-kringen laat men nu eenmaal geen kans onbenut om de PvdA te bashen.
  Voor de duidelijkheid, een pleidooi voor zelfcensuur heb ik niet geschreven. Dat zou ook wel erg dom zijn. Zelfcensuur bestaat al, hoeft niet te worden gepromoot. Een journalist die dat niet onderkent, belazert zichzelf én zijn publiek (zie het werk van bijvoorbeeld de mediasocioloog Schiller over de mythes van de journalistiek). Mij op één lijn met Graus stellen en ervan betichten dat ik voor persbreidel zou zijn, mag natuurlijk in een polemiek maar slaat de plank faliekant mis.
  In mijn stuk maak ik onderscheid tussen journalistiek (in de zin van nieuwsgaring en -verspreiding) en opinie, satire etc. Een compleet blad bedient zich van beide. In een dagblad maken columns, cartoons, en opiniestukken deel uit van de journalistieke formule, ter omlijsting van het 'echte' nieuws. Andersom kan overigens ook, zie Powned/Geenstijl.
  Mijn pleidooi voor journalistiek als beschermd beroep betreft vooral de nieuwsgaring en -verspreiding. Die is aan regels gebonden. Journalistiek is een vak, compleet met beroepscodes ('gij zult niet liegen') en opleidingen. Dat sommige collega's getalenteerde autodidacten zijn, als freelancer hun brood verdienen of een succesvol eigen podium weten te creëren, doet daar niets aan af. Integendeel, dankzij het internet ontwikkelt zich naast de media-instituties een parallelle journalistiek en dat is een interessante en positieve ontwikkeling. Het spreekt vanzelf dat in mijn idee over beroepsbescherming ook onafhankelijke Einzelgängers zich journalist moeten kunnen noemen, compleet met de privileges die daarbij horen. Maar dan uiteraard ook de verplichtingen.
  De journalistiek staat onder druk. In Nederland overigens nog niet zo sterk als in Angelsaksische landen. Maar ook hier is er een duidelijk antisentiment jegens de pers, die volgens de PVV stemmende massa 'linksig bevooroordeeld' is. Een bijna amusante beschuldiging overigens, gezien de oplage-, bezoekers- en kijkcijfers van de TMG-loten, die toch geen van alle van enige 'linksigheid' kunnen worden beschuldigd, om over Tros, Avro, EO en de commerciële omroepen nog maar te zwijgen. Maar ondertussen is dat antisentiment er wel en ik kan dat niet los zien van een even virulent antidemocratisch sentiment. Journalisten zien zichzelf immers als waakhonden van de democratie. Volgens de PVV-aanhang faalt de (oude, lees 'linkse') politiek en dus falen kennelijk ook de waakhonden (lees de 'linkse' journalistiek). De roep van Dion Graus om een perspolitie (volgens Hero Brinkman een grapje, maar dat lijkt mij dan weer een grap) past in deze tijdgeest.
  Mijn stelling is dat de journalistiek zich vogelvrij maakt door zichzelf niet als beroepsgroep te beschermen. Onderwerping aan de journalistieke codes in ruil voor het garanderen van privileges als het gedeeltelijke verschoningsrecht schept duidelijkheid aan zowel de beroepsgroep als het publiek. Met censuur heeft dat geen donder te maken. Integendeel, zolang een journalist zich aan de beroepscode houdt, is veel, zo niet alles gepermitteerd – dus ook subjectieve journalistiek. Laten we elkaar wat dat laatste betreft vooral geen mietje noemen, vergeleken met de rechtse vooringenomenheid van de bulk van de Nederlandse journalistiek (met vlaggenschip TMG) is de linkse pers met de Volkskrant, Vara en VPRO als grootste boegbeelden nog steeds heel netjes (misschien wel te fatsoenlijk).
  Hoe ziet zo'n bescherming eruit? Te denken valt inderdaad aan een keurmerk, een perskaart waar je als redacteur of onafhankelijk journalist recht op hebt en die je bepaalde privileges verleent, zolang je de relevante codes respecteert. De Raad v/d Journalistiek zou, met enige hervorming, als beoordelaar moeten optreden (vergelijkbaar met het Medisch Tuchtcollege) en in ultima de rechter. Vanzelfsprekend vallen columns, commentaren, opiniestukken etc. niet onder dit regime. En jij mag je dus gewoon op Geenstijl blijven verwonderen over de vraag waarom Dion Graus al die tijd uit handen van de GGZ heeft weten te blijven.. of van mijn part ondergetekende.

• di 10 november 2009 13:08, bij Bang voor richtinggevende leiders

  

  Marcouch ligt volgens mij niet slecht bij 'de Marokkaanse achterban' maar alleen bij dat deel van de Marokkaanse gemeenschap dat vastzit in tribale of rurale normen en waarden, in homohaat en in zieligheidsdenken. Volgens mij zijn er genoeg Marokkaanse Amsterdammers die juist veel bewondering voor Marcouch hebben en die zijn heldere lijn steunen.
  
  Of het bestuur van de PvdA in Nieuw-West wijs handelt, weet ik niet. Als Rob Oudkerk gelijk krijgt en Marcouch op een hoge plek op de lijst voor de gemeenteraad belandt, is dat een geluk bij een ongeluk. De PvdA heeft mannen als Marcouch hard nodig.

• za 07 november 2009 00:43, bij Domme steden

  

  Ha, een Parool-lezer. Els Iping (voor niet-Amsterdammers, de PvdA-stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Centrum die er deze zomer door de voormalige verzetskrant van werd beschuldigd dat ze mensen wilde verbieden op het terras staand een biertje te nuttigen) wil alleen dat die gezellige cafeetjes in de binnenstad hun gezelligheid binnen houden en niet dat binnenstadbewoners straks geen oog meer dichtdoen, dankzij antirook-magiër Ab Klink.
  
  Die gezellige binnensteden bestaan bij gratie van tolerantie en zekere laisser fair. De control-freakerige manier waarop de overheid alles probeert te regelen en mensen elk gevoel voor verantwoordelijkheid probeert af te nemen werkt niet in binnensteden, waar zoveel functies samenkomen. De binnenstad werkt alleen als duidelijk is wat wel kan en wat niet, waar wel en waar niet... en dat niet op basis van de laatste politieke mode maar op basis van traditie en gezond verstand. Roken, drinken, muziek maken, ouwehoeren... doe je al eeuwen in een kroeg. Buiten hou je je gedeisd, hou je rekening met de buren. Wie gezond wil blijven, blijft weg uit de kroeg en gaat naar de sportschool of verhuist naar een Vinex-wijk. In de woorden van Mei Li: 'Easy does it.'
  
  Jammer alleen dat Mei Li Vos zo afgeeft op bewoners die voor hun rust opkomen, tijdens inspraakavonden. Die bewoners, dat zijn de binnenstadbewoners die maken dat De Wallen zo'n prettig gebied is, waar - in de woorden van Mei Li: 'mensen (wonen) die net als ik moeten plassen, ergens wonen en ook maar hopen dat het geveltuintje de winter overleeft'. Die mensen willen niet in een pretpark wonen, bevolkt door lallende, schreeuwende, op straat rokende en zuipende feestvarkens en wildplassende Britten. Die willen niet dat alle winkels naar de shopping mall verhuizen en de binnenstad één fun mall wordt.

• vr 06 november 2009 18:11, bij Voetbal is kunst

  

  Depla zou volkomen gelijk hebben als in Carré elk weekend 22 dik verdienende Youp van 't Heks zouden staan (excuseer deze horror-gedachte) en er na elke voorstelling rellen zouden uitbreken (wat gegarandeerd gebeurt als Youp zich kloont). Hiermee heb ik twee verschillen aangetoond tussen cultuur en voetbal: de eerste lokt geen geweld uit en zelfs met die paar goed verdienende artiesten gaat elke vergelijking tussen het commerciële karakter van betaald voetbal en cultuur - hoe commercieel soms ook - volkomen mank.
  
  Beetje kinderachtig van Paul Depla om Joop van den Ende erbij te halen. Voor zover ik weet, wordt die niet gesubsidieerd. Wel vervult Van den Ende met de winst uit zijn musicals de rol van mecenas voor podium-kunst.
  
  Is voetbal kunst? Van mijn part, maar dan zijn andere sporten, waar veel minder geld in omgaat, dat ook. Bepaalt het criterium dat 'veel mensen er plezier aan beleven' of iets gesubsidieerd moet worden? Lijkt me niet. In Depla's redenering moeten we niet de publieke omroepen subsidiëren maar RTL en SBS, niet de letteren maar Donald Duck en De Telegraaf. De eindeloze herhalingen van Amerikaanse politieseries, soaps, vervreemdende praatprogramma's (Dr. Phil) en reality-shit trekken nu eenmaal meer publiek dan de VPRO.
  
  Daarmee kom ik op een belangrijker verschil tussen cultuur en voetbal, dat weinig te maken heeft met smaak of waardering: de toegevoegde waarde, het principe van 'leering ende vermaeck', de bittere noodzaak om tegenwicht te bieden aan de debiliserende massacultuur van pretparken, commerciële televisie én - inderdaad - voetbal. PvdA-er Paul Depla zou dat als geen ander moeten begrijpen.
  
  Persoonlijk heb ik er geen probleem mee als 22 jongens achter een bal aan hollen en er nog een zakcentje mee verdienen ook. Als het ze nog wat publiek oplevert, is dat leuk meegenomen. Maar om daar miljoenen sponsorgeld (van bijvoorbeeld voormalige publieke nutsbedrijven als Nuon) en miljoenen overheidsgeld aan politie-inzet aan op te laten gaan, vind ik doodzonde.

opiniemakers

• 

  Mei Li Vos Directeur Orangegas en publicist

  Bio
• 

  Ivan Wolffers Hoogleraar Gezondheidszorg en Cultuur VU

  Bio
• 

  Ewout Klei Politiek historicus

  Bio
• 

  Boris van der Ham Tweede Kamerlid D66

  Bio
• 

  Brecht van Hulten presentatrice Kassa

  Bio

• Alle opiniemakers »

Populair