11.836
89

Redacteur Joop.nl en columnist Opzij

Hasna El Maroudi (Rotterdam, 1985) is redacteur bij Joop en columnist bij Opzij. Hasna schreef in het verleden columns voor o.a. e-zine Spunk, NRC.next en Trouw.

Het Opzij-feminisme is failliet

Geen Old Boys Network, maar een All Whites Network

Het feministische maandblad Opzij presenteerde maandag in de Amsterdamse Schouwburg de Opzij Top-100. Een toplijst van de meest invloedrijke vrouwen van Nederland. Een jaar geleden nam ik de lijst al onder de loep, op zoek naar een niet-witte Nederlander. Die loep bleek hoognodig want het was flink zoeken naar die enkele niet-witte die de eervolle lijst had weten te halen. Maar ondanks een ferme tik op de vingers bleken de samenstellers niets te hebben geleerd, ook dit jaar was diversiteit in de lijst ver te zoeken.

Omdat ik maar niet kon geloven dat een top-100 lijst uit zo weinig niet-witte vrouwen bestaat, nam ik de proef op de som en ging zelf opzoek naar die niet-witte topvrouw. Doe je dat aan de hand van de criteria van de samenstellers van de lijst, dan is ze binnen Nederland inderdaad lastig te vinden. Maar dat is geen legitieme reden om een witte lijst te presenteren. Sterker nog: de alarmbellen zouden meteen moeten afgaan bij die constatering. We hebben welgeteld vijf vrouwelijke ministers, maar niet één niet-witte kabinetslid (m/v). Hoe kan dat? Waarom is dat anno 2015 zo? Hoe kunnen we dat veranderen? Wie kan ons daarbij helpen? Wie heeft hier in het verleden al een bijdrage aan geleverd? Zomaar een aantal vragen dat zou kunnen leiden tot een inspirerende top-100 lijst mét een boodschap.

Oude witte mannenideeën
Het is op zijn minst frappant te noemen dat een stroming die verandering teweeg wil brengen, die de boel eens flink wil opschudden en oude patronen en structuren wil doorbreken, dat probeert te doen binnen de kaders van het patriarchaat. Met als resultaat geen Old Boys Network, maar een All Whites Network.

Bij het opstellen van de lijst is namelijk op geen enkel moment nagedacht over wat hedendaags feminisme is en wat het nodig heeft. Er is niet stil gestaan bij de rol van niet-witte vrouwen binnen de samenleving, of over hoe de emancipatieslag die die vrouwen moeten maken vaak vele malen groter is dan de emancipatieslag voor witte vrouwen. Er is niet nagedacht over een eigen definitie van succes, noch is er stilgestaan bij wat de top-100 lijst zou moeten uitstralen, of wat de boodschap is. De ziel van het feminisme is eruit gesloopt. In plaats van een ideologisch verhaal, waar visie uit spreekt, ziet de lijst eruit als een slecht bedacht managementpraatje. Een Libelle-light lulkoekverhaal waar de zelfgenoegzaamheid vanaf druipt.

Het vervelende is dat het allemaal geen hogere wiskunde is. Daar waar de witte vrouw vooral op zoek is naar bijvoorbeeld een manier om het gezinsleven en arbeid op een zo eerlijk mogelijke manier te kunnen combineren en verdelen, is die feministische strijd voor vrouwen van kleur vaak vermengd met een strijd tegen racisme. Het is dubbel zo hard vechten tegen de bierkaai. Daar waar een witte vrouw achtergesteld wordt door kortzichtigheid vanwege haar geslacht, betekent het dat een niet-witte vrouw wordt achtergesteld vanwege haar geslacht én kleur/religie. Dat kun je bij het opstellen van een toplijst niet negeren. En laat dat nu net zijn wat de selectiecommissie wel heeft gedaan.

In de lijst is alleen plaats voor vrouwen die geld verdienden, die het economisch gezien goed doen. Die CEO zijn, of COO, of directeur bij een of andere vooraanstaande organisatie. Of technische vrouwen, want ook dat is mannenwereld. Als je die weet te doorgronden, de spreekwoordelijke broek aan hebt, dan ben je een topvrouw. Voor vrouwen die bijzondere bijdragen leveren in de publieke sector als filmmaker, architect, journalist of designer, is geen plek. Want tsja, die top 100 die moet toch gevuld worden met voorbeeldfiguren. En succes, dat meten we in Nederland nog steeds het liefst aan de hand van geld en macht.

Geen wonder dat Jeanine Hennis nummer één is.

Geef een reactie

Laatste reacties (89)