De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (19) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• Tsjeard Aidoo, do 09 februari 2012 17:11 Reageer op Tsjeard

  

  = en operatie na operatie ondergaan. De pijn was voor ons.=
  Puurder zelfmedelijden bestaat niet.
  De pijn is natuurlijk voor degene die de operaties ondergaat. Het bezwaar tegen zware operaties van hele jonge kinderen is dat ze er geestelijk misvormd door raken, zeker als er een langdurig genezingsproces op volgt. Wat je er lichamelijk aan verbetert weegt niet op tegen wat je er geestelijk aan beschadigt. In plaats van eraan te gaan sleutelen kun je het beter laten inslapen, zodat je ruimte schept voor een volgend kind. Vroeger stierven de meeste kinderen voordat ze praten konden, alleen de sterksten bleven leven. Geen enkele reden dus om dat nu te veranderen door te proberen de zwaksten ook in leven te houden. Je bespaart ze een leven van lijden wanneer je ze tijdig euthanaseert. Voor christenen heeft het leven natuurlijk uitsluitend zin als het lijden kan, maar die maken hier gelukkig binnenkort niet langer de dienst uit.

• clara legêne, do 09 februari 2012 22:10 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op clara

  

  Tsjeard, je geeft een algemene reactie op een persoonlijk verhaal en mist in mijn ogen het punt dat Annemarie maakt: ze was het aanvankelijk na de geboorte van haar kind met je eens, maar toen begonnen ze van het kind te houden.
  
  De vraag die ze zichzelf openlijk stelt is dus voor wie het eigenlijk beter zou zijn geweest als dit kind er niet was geweest. Voor het kind of voor haarzelf. Een confronterende en moedige vraag.
  
  Voor mij staat die vraag los van de vraag of het in het algemeen beter was geweest als dit kind er niet was geweest. Dat is een andere discussie. Die bovendien van kind tot kind verschilt.

• Tsjeard Aidoo, do 09 februari 2012 22:52 in reactie op clara legêne Reageer op Tsjeard

  

  =mist in mijn ogen het punt dat Annemarie maakt=
  Dat ben ik wel met je eens en ik draafde teveel door, maar het punt dat ik wilde maken was dat als ze stelt dat zij de pijn hebben en hij de mazzelaar is, dat ze dan voorbij gaat aan de pijn die de operaties en het genezingsproces met zich mee brengen.
  
  Ik heb zelf een broer die de eerste jaren van zijn leven zo vaak en zo lang voor operaties in het ziekenhuis lag of thuis aan het genezen was dat hij vanwege de pijn en de langdurigheid rond zijn vierde al vroeg of hij dood mocht gaan, ook omdat hij nog niet begrijpen kon dat het voor zijn eigen bestwil was.

• Mostafa Mouktafi, wo 08 februari 2012 13:33 Reageer op Mostafa

  

  In 1963 werd ik geboren, mijn moeder en vader stonden op het punt te scheiden en wonden niet meer samen, mijn moeder zag in mij de baby die voor haar het ongelukkige leven had bezorgde omdat ik in haar buik zat!
  Mijn zuster en broer hadden minder last van de moeder, zij waren toen 6 en 8 jaar oud.
  Toen ik geboren was gooide mijn moeder mij levend op straat, weg ermee. Een passant in Casablanca hoorde een huilende baby naast een vuilnisbak op straat, Hij draaide links en rechts en pakt hij mij als een pakketje die hij zelf had besteld, in een tas heeft hij mij naar zijn huis gebracht, de vriendelijke man was getrouwd en zijn vrouw kon geen kinderen krijgen, het verdwaalde ''''pakketje'''' was op tijd gekomen en bij de juiste man terecht gekomen, Ahmed zag in mij zijn geluk met zijn lieve vrouw Zara. Ik was toen drie weken oud.
  Zara en Ahmed werden mijn adoptie ouders, vol liefde, menselijk en heel sociaal. zij waren vol met liefde en heb daarvan zeker van geprofiteerd, ik heb geen borstmelk gekrijgen, nooit ook, ik begon thee te drinken toen ik 6 maanden was, nu ben ik nog steeds gek op thee.
  Ahmed en Zara gaven mij alles, zij waren net niet arm, maar toch, ik heb gestudeerd en profesioneel gevoetbalt en leuke dingen mee gemaakt.
  Ik voelde altijd iets, maar wist niet wat. Maar toen ik 15 was kwam ik wel achter dat Ahmed en Zara mijn adotie ouders waren. Natuurlijk was ik de weg kwijt en wilde het niet geloven, ik wilde dat Zara mijn eigen moeder was en Ahmed mijn eigen vader was, de rest wilde ik niet weten. Ik had een mooie leven, maar met veel verdriet en angst, bang dat mijn vader ooit door gaat, bang dat mijn moeder Zara ook dood gaat en ik blijf alleen, zij waren erg gezond en toch was ik bang, bang dat ik ze kwijt kan raken en dan? Ik had en heb geen familie en kende geen andere mensen behalve Zara en Ahmed. Het is geen grap, vanaf mijn 15e droomde ik elk dag dat ze dood gaan en ik blijf alleen, vaak werd ik zwijtend wakker, maar ik zei nooit iets tegen Zara en Ahmned, mijn lieve adoptie ouders.
  Ik was precies 19 toen kreeg mijn vader kanker, hij kon ineens niet meer lopen of staan en ging meteen dood, mijn gezonde moeder voelde iets in haar borst en kwam achter dat zij ook kanker had en ging zij ook dood, tussen de dood van mijn moeder en vader was 40 dagen. Binnen 40 dagen had ik alles kwijt. Ik vetrok naar Italie om te voetballen,eigenlijk om weg uit Marokko die mij van twee liefde vol ouders beroofde in korte tijd. Ik maakte kennis met de Italiaanse wijn en ging mijn voetbal carriere op de kop, na 2 jaar kwam ik een Nederlandse vrouw tegen en nam ik de benen samen met haar naar Nederland. Ik ben nooit naar Marokko terug gegaan, bang voor het verdriet, bang voor mij eigen geschiedenis.

• Tsjeard Aidoo, do 09 februari 2012 17:18 in reactie op Mostafa Mouktafi Reageer op Tsjeard

  

  =Toen ik geboren was gooide mijn moeder mij levend op straat, weg ermee.=
  Onvoorstelbaar voor ons, maar misschien mag een schrale troost zijn dat zoiets bij de Romeinen de gewoonste zaak van de wereld was. Ongewenste baby's kon je in die tijd overal in Rome in de goot zien liggen, totdat ze door de straathonden opgeruimd werden.

• Mostafa Mouktafi, vr 10 februari 2012 12:37 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Mostafa

  

  Bedankt, lief van je, dat is pas beschaving!!
  Tjongen jongen.

• Tsjeard Aidoo, vr 10 februari 2012 13:36 in reactie op Mostafa Mouktafi Reageer op Tsjeard

  

  =Bedankt, lief van je, dat is pas beschaving!!=
  Dat de Grieken en Romeinen beschaafd waren maken we onszelf tegen beter weten in wijs. Vergeleken met hun omgeving waren ze dat zeker niet. Ze leefden aan de periferie van de toenmalige beschaving en leefden van het roven en plunderen ervan, totdat ze die beschaving uiteindelijk vernietigden.
  
  Hetzelfde als hun nazaten later deden met de Moorse beschaving tijdens de Reconquista, met het Midden-Oosten tijdens de kruistochten, bij de verovering van Amerika, bij de kolonisatie van de rest van de wereld enz.

• Censuur Joop, di 07 februari 2012 10:34 Reageer op Censuur

  

  Omdat we bijna allemaal wel zo'n verhaal hebben of iemand kennen met zo'n verhaal, is het fijn het is gewoon te lezen van een ander. Ik begrijp wat je bedoelt. Ik begrijp ook het dubbele gevoel en ik begrijp ook je (waarschijnlijke) angst voor de toekomst.
  
  Zo hoop ik vaak dat mijn dochter eerder sterft dan ik. Alhoewel het nu redelijk gaat met haar, weet ik dat haar leven zonder mij voor haar te moeilijk wordt om draaglijk te zijn (ja, dat leest voor sommigen misschien raar en zelfs arrogant of egoïstisch maar de dieperliggende verdrietige oorzaak ga ik hier niet vertellen). Maar aangezien ik dat niet 100% zeker weet, hoop ik het ook weer niet.
  
  Daarom is het fijn dat Job van zijn leven blijk te kunnen genieten en dat dan ook, zo lees ik in je woorden met volle teugen doet, en dat jij en je man daarin mee mogen genieten, en de kans die hij kreeg om zijn eigen persoonlijke leven te leven. Dat is zijn warme en liefdevolle geschenk aan jullie in ruil voor alles wat je voor hem moet laten en doen.
  Daarom is liefde ook zo oneindig mooi.

• Anja Lodewijks, wo 08 februari 2012 12:41 in reactie op Censuur Joop Reageer op Anja

  

  Jouw verhaal raakt mij Fatima net als de verhalen van Annemarie, Clara en zoveel andere mensen die zo moedig hun soms wel heel zware rugzak dragen en juist daardoor groeien in liefde en medemenselijkheid.

• Tsjeard Aidoo, do 09 februari 2012 17:53 in reactie op Censuur Joop Reageer op Tsjeard

  

  =Zo hoop ik vaak dat mijn dochter eerder sterft dan ik. Alhoewel het nu redelijk gaat met haar, weet ik dat haar leven zonder mij voor haar te moeilijk wordt om draaglijk te zijn =
  Dat is een heel gevaarlijke gedachte die veel mensen geestelijk zo verwarren kan dat ze de hand aan hun geliefden slaan. De enige manier om je gemoedsrust in deze te heroveren, is ervoor te zorgen dat de bijdrage die je levert om haar leven draaglijk te laten blijven, na je dood op andere wijze voortgezet wordt.
  
  Zeker weten dat je je geliefden overleven zult is overigens ook niet zaligmakend, vooral niet als duidelijk is dat je tientallen jaren langer leven zult. Sinds ik als cadeau voor mijn tiende verjaardag mijn moeder mocht zien sterven heb ik me nooit meer echt gelukkig gevoeld. Aan de andere kant, als ze was blijven leven had ik nu misschien al jarenlang voor een zwaar demente negentigjarige moeten zwoegen! Dat is dan wel weer het voordeel van vroeg ouderloos worden, maar die troostende gedachte kreeg ik pas vijftig jaar later.

• Florian Lichti, zo 05 februari 2012 23:52 Reageer op Florian

  

  Mooi stuk, dankjewel!

• Alexander Raaijmakers, zo 05 februari 2012 21:46 Reageer op Alexander

  

  Mooi stuk. Ik hoop dat Job ook heeft kunnen genieten van de ijspret vandaag.
  
  Daarnaast sluit ik me helemaal aan bij Clara:
  "je hebt te accepteren dat je het niet voor het zeggen hebt."
  (wat niet wegneemt dat iedereen heel veel kan doen om zijn of haar leven en stukje beter/mooier/gelukkiger te maken)

• clara legêne, za 04 februari 2012 23:43 Reageer op clara

  

  'Het lijden heeft ook een taak', zei onze huisarts tegen ons, toen mijn man net had gehoord dat hij opgegeven was en toen het liefst meteen wilde mogen vertrekken. Om zichzelf en mij het leed van het laatste stukje te mogen besparen. Hij mocht ook meteen vertrekken, het lijden zou erg zijn, maar toen zei de huisarts dat van dat lijden dat ook een taak heeft.
  
  We begrepen eerst niet wat hij bedoelde. We kregen niet veel tijd, een paar weken maar. Maar wel tijd genoeg om het te begrijpen.
  
  Het is eigenlijk het verhaal van Job en zijn moeder, maar dan in tegenfase. Het hare gaat over moeten leren vasthouden, het mijne over moeten leren loslaten. Het lijden van mijn man had een taak. Het leerde hem door alle stadia te gaan en te berusten in het moeten loslaten. Het leerde mij ontzag te hebben voor de enorme vitaliteit waarover wij als mensen beschikken, ook als we doodziek zijn, en tegelijk leerde ik dat als die vitaliteit eindelijk verloren gaat, oplost, het loslaten begint.
  
  Het leerde ons samen wat Annemarie als ik haar goed begrijp ook probeert te zeggen: je kunt het uit alle macht anders willen voor jezelf, maar je hebt te accepteren dat je het niet voor het zeggen hebt. Wij hebben ervaren dat als je dat durft te accepteren, want het is echt een kwestie van durven, je niet meer bang hoeft te zijn. Ook niet als dat waar je het bangst voor bent, gebeurt.
  
  Maar ook dan nog zijn er geregeld momenten dat ook ik het anders had gewild. Voor mezelf. Dat ik ervan droom hoe het zou zijn geweest als hij was blijven leven.

• Wim Guiking, za 04 februari 2012 23:09 Reageer op Wim

  

  Hartverwarmend mooi beschreven.
  Annemarie, ik heb het doorgeplaatst: http://www.beschavingsoffensief.nl/index.php/zorg-voor-elkaar

• maria trepp, za 04 februari 2012 21:04 Reageer op maria

  

  Moedig. Eerlijk. Veel dank.

• Adrie van der Horst, za 04 februari 2012 16:19 Reageer op Adrie

  

  Hoe is de toestand als er achttien kaarsjes branden?
  Of veertig?
  Zal de samenleving haar verantwoordelijkheid nemen en Job een kans gunnen om mee te doen?
  Of wordt er alleen naar het prijskaartje gekeken?
  De ontwikkelingen op dit gebied, de laatste tijd, zijn ronduit schokkend!
  Wie zal voor hem zorgen als jij er niet meer bent?
  Zelf heb ik niet de kansen gekregen om volwaardig mee te doen. http://www.provitahumana.nl/pvh/ARTIKELEN/ART2008/art200841.html

• Han van der Horst, za 04 februari 2012 15:42 Reageer op Han

  

  Indrukwekkend stuk

• Frits Demeyer, za 04 februari 2012 15:07 Reageer op Frits

  

  Ja, het Christelijke geloof in een modern jasje. Ze mocht aan zichzelf en haar partner denken, maar een leven stoppen omdat voor jezelf makkelijker te maken gaat er bij de katholieken niet zomaar in. Ik ben zelf geen katholiek, maar dit soort dingen vind ik wel mooi.

• johan n., za 04 februari 2012 13:51 Reageer op johan

  

  Annemarie, jouw bijdragen brengen het beste in me boven.
  Ik ben trots op je en op Job.
  Geniet van hem zolang hij er is.