De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (29) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• uitgeschreven uitgeschreven, vr 25 december 2009 02:59 Reageer op uitgeschreven

  

  Ik ben partner van een leerkracht. Mijn broer is dat ook. En ik ken nog een aantal collega-partners van leerkrachten.
  
  We hebben allemaal dezelfde klacht: het onderwijs is zo belazerd geregeld dat we nauwelijks nog privé leven met onze partners over hebben. Mijn vrouw werkt vanwege haar leeftijd een dg minder per week. Bedoeld om even rust te nemen maar ook die dag werkt ze vrijwel de hele dag aan nakijken, voorbereiden enzovoorts. Een zondagse wandeling kan er vaak niet eens af omdat ze anders haar werk voor school niet af krijgt.
  
  Ze heeft een universitaire opleiding maar krijgt een betaling die lager ligt dan menig mbo leerling in het bedrijfsleven. Ze heeft samen met haar collega's de verantwoordelijkheid om wat later Nederlands topverdieners zullen zijn op te leiden maar daar heeft onze maatschappij vrijwel niets voor over. In bijna alle Europese landen is het salaris van leerkrachten hoger en de werkdruk lager.
  
  Ze is jarenlang lid van de vakbond geweest, maar er is geen enkele beroepsgroep te bedenken waarbinnen de vakbond zo weinig voor de arbeidsduur en omstandigheden van leden heeft gepresteerd als in het onderwijs.
  
  Natuurlijk, er zijn achterliggende oorzaken. Onderwijs is een door de overheid betaalde activiteit maar wel zo ingericht dat scholen tegen elkaar moeten concurreren om leerlingen. Dus de meest idiote dingen moeten worden aangeboden en georganiseerd opdat ouders en leerlingen het een leukere school vinden dan andere scholen. Dat alles over de rug van de ingehuurde leerkrachten.
  
  De waanzin dat leerkrachten tegenwoordig meer tijd moeten besteden aan het controleren van de leerlingen dan het lesgeven van die leerlingen is een andere absurditeit. Dat sloopt niet alleen leerkrachten maar zorgt er ook nog voor dat leerlingen minder lestijd krijgen dan normaliter mogelijk is. Geen wonder dat de leerling van 2009 niet in staat is om een examen van vergelijkbaar onderwijs van pakweg 40 jaar eerder met succes te maken. De MULO leerling die zich na zijn schooltijd redelijk in het Frans, Duits en Engels kon redden is een rariteit geworden, ondanks dat we niet alleen een land van handelaren zijn maar bovendien deel van de EU uitmaken.
  
  Het argument dat de leerling die niet constant wordt gecontroleerd niets meer aan zijn of haar huiswerk zou doen zou binnen een of twee schooljaren kunnen worden opgelost als ze erachter kwamen dat niet werken gelijk staat aan niet overgaan naar de volgende klas. En dan ben je ook van die honderden zo niet duizenden vergader-uren af die het leven van de leerkracht nog verder verzieken. Ik weet het, als je met hen spreekt dan geven velen aan het zelf zo te willen, dat het nodig is ten bate van de kinderen waarvoor ze zich verantwoordelijk voelen. Maar je kunt je afvragen of kinderen er echt zo bij gebaat zijn om les te krijgen van leerkrachten waarvan een behoorlijk deel aardig afgebrand is.

• Han van der Horst, wo 23 december 2009 13:23 Reageer op Han

  

  Het advies van Marcel is wel goed. Ze willen het. Ze krijgen het. Je moet er wel voor zorgen dat het management erop afgerekend wordt en niet jijzelf. Dat kost ook weer veel tijd die ten koste gaat van het onderwijs maar dat is dan de enige manier om de grote parlementaire enquete die een eind zal maken aan de wantoestanden van nu, om die te bespoedigen. Moet je wel niet de enige zijn die ophoudt te redden wat er te redden valt en voortaan levert wat er besteld wordt.

• Han van der Horst, wo 23 december 2009 13:20 Reageer op Han

  

  Ik weet het, ik word een oude lul, maar ik wil toch wat herinneringen ophalen aan vroeger, toen het allemaal veel slechter was en men nog leefde in een duisternis zonder de stralende lantaarns van het studiehuis en het clustermanagement.
  
  Ik ging naar het Sint Franciscus College te Rotterdam, een school met een HBS- en een gymnasium-afdeling. Het aanal leerlingen ging de achthonderd te boven en het aantal docenten zal wel beneden de 100 zijn gebleven. De HBS had een directeur en een onderdirecteur, terwijl het gymnasium werd bestuurd door de rector en de conrector. Er was ook een pater prefect die toezag op ons misbezoek en waar je langs moest als je te laat binnenkwam of de klas was uitgesmeten. De school beschikte bovendien over twee congierges en een amanuensis die de natuur- en scheikundelokalen op peil hield. Dat was het dan. Die runden de school. Er zal ook nog wel een part timer voor de administratie zijn geweest, maar daar bleef het bij.
  Alle leraren waren autonoom in hun klas. Zij gebruiken de lesmethodes waarin zij het meest effectief waren. Dus: wie de gave des woords had, vertelde verhalen die de leerlingen decennia later nog zijn bijgebleven en wie over dat talent niet beschikte, pakte het anders aan.
  Docenten waren niet onderworpen aan allerlei tijdrovende zaken door het management voor hen verzonnen en hun scholen maakten ook geen deel uit van grote anonieme conglomeraten met een college van bestuur en allerlei fijn vertakte procedures.
  
  Het is misschien een goed idee om terug te gaan naar deze kleinschaligheid. Dan kun je meteen heel wat kostbare hoofdkantoren en de daarin werkzame knuppels onderknuppels en bovenknuppels wegbezuinigen. Het onderwijs kent namelijk wel schaalnadelen en geen schaalvoordelen.
  
  En dat, lieve mensen, is nog maar het begin.

• Paula Pop, vr 18 december 2009 21:45 Reageer op Paula

  

  In de zorg zitten wij in hetzelfde schuitje als de onderwijzers. Er moet bezuinigd worden. We gaan meer werk verrichten met minder mensen. De werkdruk wordt steeds hoger. Vooral fulltimers ervaren werkstress.
  Wat mij altijd op de been houdt, is de opmerking van een patient die dan zegt: bedankt voor alles wat je voor me gedaan hebt. Dan weet je weer waar je het voor doet.
  Wellicht zou het leerkrachten ook motiveren als we ze met z'n allen eens lieten blijken hoe we ze waarderen. Elke dag drukke kinderen iets proberen te leren. Elke dag te weinig tijd voor teveel taken. Laat ouders eens wat lekkers voor ze meenemen. Laat kinderen ze eens bedanken voor een toffe les. Maar nee, iedereen moppert en zeurt.
  Ik geloof dat ik 1 van de weinige beroepen heb, waar mensen je nog waarderen. Ik hoop dat dat zo blijft, want je zware beroep valt echt minder zwaar als je er waardering voor krijgt.

• Edvard Houtkoop, do 24 december 2009 15:43 in reactie op Paula Pop Reageer op Edvard

  

  Laten we om te beginnen als beroepsbeoefenaren stoppen met mopperen en ons als Calimero te gedragen.
  Be proud!
  Doe je werk zelfbewust en goed, en de waardering zal zeker volgen! Maak met elkaar verstandige keuzes, ook die over werkdruk. Wat we nodig hebben zijn docenten die hardop denken en zichtbaar (voor)doen, en zo hun 'vakmanschap' tonen aan leerlingen, collega's, ouders/verzorgers, overheid, inspectie, etc.
  Walk tall!
  
  Fijne feestdagen en een gezond en gelukkig 2010!

• Zeer Voornaam, vr 18 december 2009 14:33 Reageer op Zeer

  Ik begrijp je punt niet helemaal.
  
  Je hebt het zwaar, meldt je een dagje ziek maar hoe ze ook aan je vak gaan tornen je blijft toch wel.
  
  Vat ik het zo goed samen?

• Bor de Wolf, vr 18 december 2009 09:00 Reageer op Bor

  

  Wat ik van een afstand zie gebeuren, is dat de samenleving een steeds zwaardere wissel trekt op het onderwijs. Allerlei taken en verantwoordelijkheden komen op het bordje van het onderwijs te liggen. Ook het onderwijs zelf is door de vele veranderingen debet aan het uitgebreide takenpakket.
  Er is een substantiele correlatie tussen de onderwijsvernieuwingen en het aantal kinderen met het stempel AD(H)D, PDDNOS, Autisme etc. Vervolgens wordt er gerepareerd met rugzakjes, PGB's, ambulante hulp etc.
  Kinderen worden al op jonge leeftijd geconfronteerd met planmatig werken, weektaken, dagtaken en moeten op eigen initiatief hulp inroepen van leerkrachten.
  Ik ben er van overtuigd dat veel kinderen dat nog niet aankunnen. Mijn eigen zoon met ADD kan dat in ieder geval niet. Hoe smal willen we de trechter maken waar onze kinderen doorheen moeten om "succesvol" te kunnen zijn in de samenleving?
  Zelf ben ik als consultant werkzaam op het gebied van projectcontrol en ik verdien mijn boterham met volwassenen te helpen hoe ze hun werk/projecten beter kunnen organiseren. Ook bij volwassenen lukt dat vaak niet.
  Laat de onderwijzers dat doen waar ze goed in zijn namelijk onderwijzen.
  
  Het systeem deugt niet, de leraren/onderwijzers wel. Zolang het takenpakket zo divers en complex is, moet je niet aan komen zetten met urenschrijven enz. Uit ervaring kan ik zeggen dat dat niet gaat werken.
  Ik heb groot respect voor deze mensen die, roeiende met de riemen die ze hebben proberen mijn kinderen te onderwijzen.

• Lin kser, do 17 december 2009 22:48 Reageer op Lin

  

  Stel je hebt als docent 6 klassen van 28 leerlingen (het zijn er meestal meer) die je 4 keer per week lesgeeft gedurende 55 minuten. Per jaar moeten deze leerlingen, want dat heeft de vaksectie zo afgesproken, vier keer per jaar een leesverslag inleveren. U als ouder wilt ongetwijfeld dat de docent deze prestaties serieus beoordeeld; het telt immers mee voor het rapport. Stel dat de docent in 10 minuten (wat erg krap is, maar vooruit) per verslag nodig heeft voor een beoordeling. Dan is hij 6720 minuten oftewel 112 uur is 3,5 week van 36 uur kwijt met alleen dit nakijkwerk. Let wel, deze docent heeft 6 klassen dus plus minus een halve baan waar hij dan officieel 18 uur aan zou moeten besteden. I
  
  Het is treurig dat de hoge werklast van leraren hier nog een punt van discussie is. Ook de overheid weet al lang hoe de vork in de steel zit en heeft ook erkend dat de werkdruk te hoog is. Gegevens over de werklast van docenten in omringende landen zijn al lang voor handen. En toch zijn er nog mensen die niet willen horen waarom zoveel afgestudeerden het na een paar jaar in het onderwijs voor gezien houden.

• Lin kser, do 17 december 2009 22:52 in reactie op Lin kser Reageer op Lin

  

  Sorry voor de tikfouten, lezers! Te boos om zorgvuldig te zijn. Beoordeelt, natuurlijk etc.

• Marcel LeCram, vr 18 december 2009 14:20 in reactie op Lin kser Reageer op Marcel

  

  Toch even een belangrijke correctie:
  Als een docent 6 klassen van 4 uur per week heeft is dat bijna een volledige baan. Ik schat in dat de meeste scholen zo'n 26 lessen in een werkweek 'proppen'.

• Nico Hylkema, do 17 december 2009 19:29 Reageer op Nico

  

  Wat is het toch met dat onderwijs? Mensen die redelijkerwijs ruimte hebben hun eigen werk in te richten, zelf initiatief kunnen ontplooien, kortom allemaal zaken die een mens gelukkig maken. En dan toch voortijdig afhaken. Hoe moeten al die mensen, die de hel dag tegen de nare verschijning van een chef moeten aankijken, het dan wel niet hebben? Of mensen die echt zwaar werk hebben? Soms denk ik wel eens dat het een beetje ligt aan de verwachting van het leraarschap die verkeerd uitpakt. En natuurlijk het idee net zo jong te blijven als de leerlingen en ineens door hebben oud te worden.

• Zingende Zaag, do 17 december 2009 22:18 in reactie op Nico Hylkema Reageer op Zingende

  

  Helemaal gelijk. Ik hield het hieronder heel bewust aan de kalme kant. Maar heb natuurlijk geen antwoord gekregen op de gestelde vragen.
  Dit type gezeur - dat maar zo symptomatisch kan zijn voor een heel groot deel van de beroepsgroep - beschrijft de kern van wat er fout is in het onderwijs. Er moet geen geld bij, er moet fors geld af!
  De enige manier waarop een leerkracht aan 40 uur kan komen, is door een kunstmatige toerekening van indirecte uren. Een grotere fantasie heb je nog nooit gehoord. Ooit gehoord dat een feestje/uitje a.k.a. bijscholing niet door kon gaan, omdat de leerdoelen niet gehaald waren?
  Deze types zijn m.i. compleet van g*d los en staan buiten elke realiteit. Ooit gehoord van een leraar die ontslagen is als gevolg van de kredietkrisis? Dan heb je het volste recht om nachtrust te verliezen. Dit soort types geeft dus onze kinderen les, maar wel met de voeten in de modder. Wat mij betreft nog lang niet diep genoeg.

• J van Ginkel, do 17 december 2009 23:21 in reactie op Nico Hylkema Reageer op J

  

  ik zou zo zeggen .. probeer het eens een jaartje ... dan praten we verder.

• Jolly Roger, do 17 december 2009 18:43 Reageer op Jolly

  

  Held!

• Jane Doe, do 17 december 2009 16:29 Reageer op Jane

  

  Nu kan ik heel flauw gaan schrijven dat je nog tijd had om te piekeren over de werkdruk maar ik wil serieus op je verhaal ingaan.
  Kinderen begeleiden op weg naar volwassenheid is een prachtige en vaak ondankbare taak. De leraar ervaart net als de ouder of andere begeleider/opvoeder frustraties en belemmeringen.
  In menig opzicht heeft een leraar meer invloed op de geestelijke ontwikkeling van een kind dan de ouder. Waar het kind thuis vaak een eenzijdige belichting ontvangt, straalt op school (hopelijk) het licht op alle zijden en vindt er nuancering plaats.
  .
  Hebben leraren in het middelbaar onderwijs het zwaar? Is het werkelijk een slopende baan? Degene die aan de lopende band staat en dag in dag uit dozen inpakt of degene die 10 uur per dag beton stort zal het ongetwijfeld een luizenbaantje vinden. De werkuren zijn niet verkeerd en de vakantieperiodes zijn aangenaam. Is de geestelijke druk hoog? Degene die slachtofferhulp verzorgt, psychiatrische patienten begeleidt, of op de ambulance rijdt zal niet spontaan in snikken uitbarsten. Worden leraren onderbetaald? Ook dat is maar de vraag. Kun je appels met peren vergelijken? Leraren in NL verdienen behoorlijk goed als je het bij voorbeeld vergelijkt met leraren in de Verenigde Staten. Laatstgenoemden hebben het nog een tikkie zwaarder in hun volle klassen.
  .
  Als je weer eens zo'n nacht hebt waarin je de slaap niet kunt vatten en je even de moed niet meer hebt om met de poten in de modder te gaan staan dan zou ik je willen aanraden om een andere manier van schaapjes tellen te bedrijven: tel de mensen die dolgraag jouw baan zouden willen hebben, tel de mensen die dolgraag gezond zouden willen zijn, tel de mensen die belasting afdragen zodat de overheid voor scholing kan zorgen, tel de leraren en opvoeders die in jouw leven een positieve rol hebben gespeeld. Ik wed dat je dan in een vredige slaap valt en de volgende ochtend niet kunt wachten om weer aan de slag te gaan. Soms moet je niet te veel naar binnen luisteren en gewoon DOEN. Je ziek melden om een paar muizenissen is de eerste stap op weg naar de luxe van een burn out.
  Je MAG kinderen begeleiden. Dat is een voorrecht. Geniet er van.

• Marcel LeCram, do 17 december 2009 16:58 in reactie op Jane Doe Reageer op Marcel

  

  Hebben leraren in het middelbaar onderwijs het zwaar?
  - Ja.
  Is het werkelijk een slopende baan?
  - Als je even niet oplet wel.
  Degene die aan de lopende band staat en dag in dag uit dozen inpakt of degene die 10 uur per dag beton stort zal het ongetwijfeld een luizenbaantje vinden.
  - Dat betwijfel ik ten zeerste.
  De werkuren zijn niet verkeerd en de vakantieperiodes zijn aangenaam.
  - Is dat zo? Een docent werkt gewoon ruim 40 uur per week. Je verwart de lestijden met de werktijden.
  Is de geestelijke druk hoog? Degene die slachtofferhulp verzorgt, psychiatrische patienten begeleidt, of op de ambulance rijdt zal niet spontaan in snikken uitbarsten.
  - Wat is geestelijke druk?
  Worden leraren onderbetaald? Ook dat is maar de vraag. Kun je appels met peren vergelijken? Leraren in NL verdienen behoorlijk goed als je het bij voorbeeld vergelijkt met leraren in de Verenigde Staten. Laatstgenoemden hebben het nog een tikkie zwaarder in hun volle klassen.
  - En daarom kies je ervoor om Nederland te vergelijken met de VS. Heb je enig idee wat de kwaliteit van een gemiddelde openbare 'highschool' is in de VS?

• Jane Doe, do 17 december 2009 17:22 in reactie op Marcel LeCram Reageer op Jane

  

  Ik vind het eerlijk gezegd wat aanmatigend om over "met je poten in de modder staan" te spreken als we het over het leraarschap hebben.
  Je kunt van mening verschillen over wat zwaar is en wat niet en hoe je geestelijke druk moet meten. Het zal per individu verschillend zijn. Niettemin kan ik me voorstellen dat als je dag in dag uit zwaar lichamelijk werk verzet of wordt geconfronteerd met geestelijk zeer belastende situaties, je toch je ogen een beetje rolt als je van de muizenissen van Bas kennis neemt.
  .
  Het is me bekend dat de lestijden niet gelijk zijn aan de werktijden. Het is me ook bekend dat niet iedere leraar zich zo prachtig kwijt van de hem of haar toebedeelde taken. Sommigen hebben een waar talent in het creatief tijdschrijven. Anderen gaan voor olympisch goud in ziekmelden. Burn out is al jaren een hebbedingetje geworden.
  .
  Ja, ik weet wat de kwaliteit is van de gemiddelde openbare high school in de VS. Donders goed zelfs. Ik weet ook dat er zeer gemotiveerde docenten zijn die voor een schijntje van hetgeen hun NL collega's verdienen -ze betalen vaak voor lesmateriaal uit eigen zak- er alles aan doen om kinderen goed op weg te helpen. Er zijn inner city scholen die het goed doen, heel goed zelfs. Als ik dan het verhaal van Bas lees dan voel ik wrevel opkomen. Hoe oprecht Bas het ook allemaal mag menen. Hij kan van zijn salaris in Nederland een aardig leven leven. Hij kan terugvallen op allerlei voorzieningen EN hij kan zich ook nog een dagje doorbetaald ziekmelden als het even in het hoofd niet lekker spoort.

• Marcel LeCram, do 17 december 2009 19:17 in reactie op Jane Doe Reageer op Marcel

  

  Volgens mij onderschat je enorm hoe intensief lesgeven is. Of het belastend is hangt af van talloze omstandigheden. De vergelijking met andere beroepen is zinloos. Het is een 'losse flodder'. Het zou zo maar kunnen dat verpleger op een ambulance nog zwaarder is. En dan? Wat heeft Bas daar aan?
  .
  Zeg je nu dat de meerderheid van de docenten in Nederland zo is? Als dat niet zo is, waarom dan zo suggestief? Sommigen dit. Sommigen dat. Ziekteverzuim is zelden uit luxe.
  .
  De grap is dat je net dat ene land uitkiest (wereldwijd) waar docenten nog harder moeten werken dan in Nederland. Ik begrijp dat dit voor je betoog goed uitkomt, maar sterk is het niet. Opvallend is ook dat je voor mijn Amerikaanse collega's enorme waardering kan opbrengen. Goed zo. Nu nog voor Bas.
  
  Ik plaats ook vraagtekens bij het verhaal van Bas, maar jij ging me er net even te hard in om niet te reageren.

• Jane Doe, do 17 december 2009 20:10 in reactie op Marcel LeCram Reageer op Jane

  

  Marcel, ik onderschat geenszins hoe intensief lesgeven kan zijn, vooral niet als je je op een goede manier van je taak wenst te kwijten. Toch wens ik het gejammer een beetje te relativeren en verwijs ik naar werkomstandigheden van anderen die wellicht nog intensiever zijn. Jij noemt dat niet relevant of een losse flodder, ik noem dat met open oogjes zien dat elders het gras niet altijd groener is. Soms is het bevrijdend om van een afstand naar je eigen vakgebied te kijken. Bas zou door zo'n oefening een betere nachtrust kunnen krijgen.
  .
  Het niveau van het middelbaar onderwijs in Nederland holt achteruit. De werkgevers klagen steen en been. De hoge scholen en universiteiten klagen volop. Dat ligt niet alleen aan de onwil of het onvermogen van leerlingen, het defaitisme bij ouders of de ongeinteresseerheid dan wel onbekwaamheid van leerkrachten. Het is een complexe materie. Ik kan je nu geen statistieken onder de neus wrijven over het ziekteverzuim in het onderwijs maar het is er en het is aanzienlijk hoog. Iedere ouder met schoolgaande kinderen weet hoe vaak er uren uitvallen in verband met ziekte. En als het geen ziekte is dan is het een vergadering of roosterbijeenkomst.
  .
  Vel ik een hard oordeel over leerkrachten die zich ziek melden omdat ze de stress op school of de stress rondom het lesgeven niet aan kunnen? Ja, ik ben daar redelijk gebeten op. We zijn namelijk allemaal met elkaar de werkgever van leerkrachten en we mogen ons daarmee bemoeien. We financieren het onderwijs en we trekken er profijt van. Velen van ons zijn ouders die hun kinderen aan deze mensen toevertrouwen en hebben er belang bij dat zij stabiel van geest zijn. Wie niet in staat is om het werk naar behoren uit te voeren, hoe lastig de omstandigheden ook zijn (alle begrip daarvoor) die moet het onderwijs uit. Die is niet ziek, die is ongeschikt voor het beroep in de huidige tijd. De tijden veranderen, de eisen die we aan een leerkracht stellen eveneens. Een buigzame geest, incasseringsvermogen en gezonde dosis zelfspot is gewenst.
  .
  Ik heb waardering voor alle leerkrachten die kinderen inspireren en iets waardevols meegeven op hun levensweg. Ik heb waardering voor mensen die hun best doen. Er is geen waardering voor mensen die bij de minste of geringste hobbel al gaan twijfelen aan hun capaciteiten of zichzelf neuro-linguistisch moeten gaan oppeppen om de taak alsnog te kunnen volbrengen. Er is nul waardering voor degene die zich op kosten van de maatschappij ziek meldt omdat hij of zij niet lekker in het vel zit, zich opgebrand voelt of het gewoon allemaal even niet meer aankan. Hou dan de eer aan jezelf en zoek een andere functie.

• Marcel LeCram, do 17 december 2009 21:45 in reactie op Jane Doe Reageer op Marcel

  

  Oké. We gaan van "toch wens ik het gejammer een beetje te relativeren" naar "er is geen waardering voor mensen die bij de minste of geringste hobbel al gaan twijfelen aan hun capaciteiten of zichzelf neuro-linguistisch moeten gaan oppeppen om de taak alsnog te kunnen volbrengen". Een beetje relativering kan zeker geen kwaad. Zeker in het onderwijs, maar in het tweede citaat ga je volkomen uit de bocht. Alsof de gemiddelde docent aan dat beeld voldoet? Je schetst een realiteit die er niet is. En wat moeten we dan met jouw oordeel? Jij kent toevallig een geval (of twee) en dat is dan het algemene beeld?
  
  Je stelt als belastingbetaler eisen aan het onderwijs. Volkomen terecht. Mag ik om een wederdienst vragen?
  - Stuur u kind a.u.b. met een ontbijt achter de kiezen naar school.
  - Leer uw kind Nederlands spreken.
  - Stuur uw kind op een beetje normale tijd naar bed.
  - Stel die broodnodige echtscheiding a.u.b. even uit. Uw kinderen kunnen er beter tegen als ze wat groter zijn.
  - Mishandel uw kinderen niet. Vooral geen seksueel gedoe. Verstoort het 'leerproces' op school enorm.
  - Schreeuw en scheld niet tegen uw kinderen. Ze doen dit op school nl. tegen elkaar en met een beetje pech tegen mij (en thuis waarschijnlijk ook tegen u).
  - Ondermijn het gezag van de school t.o.v. uw kinderen niet.
  - Verwacht geen wonderen van uw kinderen. Ze kunnen niet allemaal naar het gymnasium.
  - Etc.
  
  Want zoals jij het een beetje gehad hebt met docenten die bij het minste of geringste het bijltje erbij neer gooien (het komt voor), heb ik het een beetje gehad met ouders met een grote mond en verduveld weinig zelfkennis (en ook dat komt voor). Nu werk ik al enige jaren in het VMBO. Misschien is mijn beeld wat verstoord.
  Ik ben geen docent die bij willekeurig welke hobbel dan ook het bijltje erbij neer gooit. Ik ga ervan uit dat jij je kinderen op een goede manier opvoedt. Ik geef les aan kinderen waar bovenstaande zaken vaker niet dan wel voorkomen. Een "buigzame geest, incasseringsvermogen en gezonde dosis zelfspot" is inderdaad gewenst. En meer dan dat. Maar wat als die kwaliteiten je even in de steek laten? Jij stelt min of meer dat je dan het onderwijs maar moet verlaten.
  Volgens mij liet één van bovenstaande kwaliteiten Bas even in de steek. Gewoon even een dagje. Jij walst er overheen, omdat jij als belastingbetaler met kinderen eisen stelt. Geweldig!

• Jeroen van Santen, do 17 december 2009 22:34 in reactie op Marcel LeCram Reageer op Jeroen

  

  Marcel hakt iets genuanceerder (en bijna hard genoeg) in op het bijna redelijke gekrakeel van Jane dan ik zou doen.

• Jane Doe, vr 18 december 2009 01:58 in reactie op Marcel LeCram Reageer op Jane

  

  Je mag zeker om die wederdienst vragen. Het zou vanzelfsprekend moeten zijn dat ouders aan al de voorwaarden die je opsomt voldoen.
  Ik heb zelf geen kinderen op de wereld gezet maar op diverse manieren wel bijgedragen in de opvoeding van kinderen en hopelijk het leven van leerkrachten door mijn sturing wat vergemakkelijkt.
  .
  Ik schreef in mijn eerdere bijdragen dat de schuldvraag (ziekteverzuim leraren/burn outs/slechte prestatie leerlingen etc) niet op het konto van 1 groep komt. Het is een complex geheel.
  Mijn stelling is dat er veel mensen het onderwijs ingaan die dat beter niet zouden kunnen doen omdat ze niet geschikt zijn om onder de huidige omstandigheden les te geven, juist omdat het niet eenvoudig is. Die mensen kiezen er vaak voor om wel te blijven hangen in de onderwijswereld en sukkelen jaren gefrustreerd door tot er een mogelijkheid is om betaald uit te treden.
  .
  Bas had een dipje. Een dag. Dat kan gebeuren. Bas gaat misschien niet het traject in dat velen doorlopen. Dat hoop ik oprecht voor Bas.
  Dat beeld baseer ik niet op 1 of 2 gevallen overigens. Het gebeurt en dat weet jij net zo goed als ik.
  Ik vind dat de teneur in de tekst van Bas iets te veel zelfmedelijden bevat. Mag ik dat vinden? Ja dat mag ik vinden. En nu ben ik uitgekrakeeld.

• Zingende Zaag, do 17 december 2009 16:25 Reageer op Zingende

  

  Ik zou best meer inzicht willen hebben in wat die ervaren 'druk' veroorzaakt. Vertel me a.j.b. wat er niet klopt aan de volgende redenering: je doceert een vak met doelen voor een periode. Dat vak wordt al enige tijd gedoceerd waardoor er ervaringscijfers over planning en resultaten verondersteld mogen worden. Niks nieuws dus, je kunt direct aan de slag. Voor de rest begin je op tijd, eindig je op tijd en natuurlijk reken je ook enige uitval mee in de planning. Dan zijn er naast de directe uren ook indirecte uren. Die indirecte uren mogen nooit de directe uren belemmeren, omdat de directe uren je corebusiness zijn. Dat vraagt slim organiseren, wat ook niet voor het eerst gebeurt. Dus daar zijn ook ervaringscijfers over, waarmee je weer direct aan de slag kunt. Voor de rest werk je samen met collega's zodat het makkelijk is wat werk te verdelen. Waarom zou iedereen tenslotte het wiel hoeft uitvinden? Win/win. Als ik me niet vergis was de minister van Onderwijs zo vriendelijk nagenoeg het hele leger aan docenten zonder enige tegenprestatie een forse salarisverhoging toe te kennen in de hoop dat het gemor over het salaris tot het verleden behoorde. Daarmee werd het vak ook aantrekkelijker en zouden de PABO's weer vollopen. Weer een knelpunt opgelost. Dan heb je een maand of 3 vakantie per jaar om van die enorme werkdruk bij te komen. Ik snap het werkelijk niet.

• J van Ginkel, do 17 december 2009 18:26 in reactie op Zingende Zaag Reageer op J

  

  Helaas zijn kinderen geen pallets of dozen, en liggen ze ook al niet op de lopende band. Geen kind is hetzelfde, geen les is hetzelfde, geen klas is hetzelfde. Wil je je werk goed doen, heb je veel aan ervaring en routine, maar als je het op routine doet, reageert de klas met een vergelijkbare houding en zal het `rendement' snel naar beneden snellen.
  Geen leraar doet het zonder plannen en organiseren, om vervolgens tot de conclusie te komen dat de indivduele gevallen toch altijd net even anders zijn dan `gepland' en dus meer tijd vragen. Daarvoor zou je dus buffers moeten inplannen, maar helaas ... daarvoor is geen tijd omdat managers en politici het idee van uitzondelijke gebeurtenissen niet kunnen categoriseren .. ergo het bestaat niet. (Vergelijk de minuten en seconden-neuzelarij in bijvoorbeeld de zorg ..)
  Als we kijken naar de leerlingdichtheid (heerlijk managementspeak) gecombineerd met het aantal lesuren per week dan is de belasting in Nederland relatief hoog te noemen, vergeleken met andere EU landen. (NB: overuren worden niet geregistreerd, laat staan beloond. Als wel geregistreerd, volgt de opmerking "niet meer doen .. al dat werk. Dat past niet in de rapportage.")
  Daarbij gaan we nog voorbij aan de toegevoegde eisen die aan een school (dwz de docenten) worden opgelegd om sociale problemen in de maatschappij te helpen bestrijden. Daarbij is ook de houding van de ouders veranderd in de richting van de `school lost alle problemen op'. dat resulteert in een erg onverschillige houding van sommige ouders of een onredelijk eisende houding (wat in sommige gevallen zelfs oploopt tot fysieke bedreiging).
  Verder is de waardering voor het geleverde werk door de omgeving duidelijk gedaald - de manier waarop schoolbesturen en andere gremia van vergelijkbare signatuur over hun medewerkers praten (cq de stukken die geschreven worden) zijn niet bepaald opbeurend of stimulerend te noemen. Om over het opvangen van eerstelijns medewerkers bij problemen maar te zwijgen ....
  
  Het is dan ook niet zonder reden dat het percentage dat uiteindelijk in een vorm van WAO terecht komt vrij hoog te noemen is. Een ander deel springt op een bepaald moment van de bolderende kar en zoekt elders een baan. Deze uitstroom is zo hoog dat het zelfs in het ministerie is doorgedrongen dat er een probleem is ...en dat wil wat zeggen!!
  
  Wat betreft het salaris kan gezegd worden dat de verhoging volgde op een verlaging(!). De beloning hedentendage is relatief nog steeds lager vergeleken met 1985, toen Deetman hele schalen naar beneden ging voor nieuwe leraren. Bovendien bestaan er theoretisch hogere schalen voor docenten, maar worden deze bijna nooit toegekend tenzij men NIET-onderwijs taken vervuld ... (over waardering van het vak gesproken).
  De toestroom op de PABO's heeft meer met het economisch klimaat te maken, minder met het `hoge' salaris. Zodra de economie aantrekt, gaan de tekorten aan docenten snel toenemen.
  NB: zelfs in deze tijden hebben veel scholen moeite om voldoende gecertificeerde docenten te krijgen. Het percentage onbevoegde docenten ligt zo hoog dat schoolbesturen zich verzetten tegen het publiceren van die cijfers omdat het de reputatie van de scholen gaat aantasten! Dat zou toch te denken moeten geven ...
  
  Dit als begin van een inkijk in de wondere wereld van het nederlandse onderwijs ...

• Piet Paaltjes, do 17 december 2009 16:21 Reageer op Piet

  

  Een leven zoals elke werknemer dus.

• Joop Schouten, do 17 december 2009 16:07 Reageer op Joop

  

  Ik weet hoe zwaar onderwijs geven kan zijn door (alweer) nieuwe regelgeving met kafkaiaanse eisen.
  (M'n ex is lerares.)
  
  Managers zijn er feitelijk alleen maar om jullie te faciliteren.
  In mijn ogen verdienen ze niet wat ze krijgen.
  
  Waarom organiseren jullie geen hardere acties?
  Zoek mekaar op.
  Vecht voor een menselijk onderwijssysteem.
  
  Jullie zijn toch de mensen die het echte werk doen?

• Meneer Dick, do 17 december 2009 15:59 Reageer op Meneer

  

  Ik ben echt begaan met je, Bas Huijbers. De problemen, die jij zo prozaïsch beschrijft, zijn al decenia lang bekend. Jij lijkt mij iemand van goede wil. Al is het een pietsje aanmatigend om jezelf een redder van de kenniseconomie te noemen.
  Een groot deel van jouw (aankomende) collega's voldoen niet aan het niveau van groep 8 van het basisonderwijs. Ik zou jou als test wel een paar rekensommen en een dictee willen voorschotelen.
  Laat ik beginnen met een vraag over het onderwijs in Nederland na de WO2: welke politieke partij leverde het vaakst de minister van onderwijs?

• Jan Stroomer, do 17 december 2009 16:59 in reactie op Meneer Dick Reageer op Jan

  

  De KVP.
  Dus?
  
  (KVP 9, CDA 6, PvdA 5, VVD 2, CHU 2, ARP 2, SDAP 1).

• Marcel LeCram, do 17 december 2009 15:56 Reageer op Marcel

  

  Mag ik je een tip geven? Ik neem aan dat jouw school een voor jou inzichtelijk taakbeleid heeft? Start eens met het aantal uren dat het taakbeleid aangeeft te besteden aan een taak. Je mentoraat levert zo'n 100 uur op jaarbasis op? Besteed er dan niet meer aan.
  Veel docenten zien die uren die ze voor een taak krijgen als 'te weinig' in plaats van 'taakstellend'.