Bio Bekijk alles van Anja Meulenbelt Word fan

Anja Meulenbelt

Anja Meulenbelt Schrijfster, SP-senator

07 augustus 2010 Reageer (50) 1761 x bekeken Wereld RSS

Waarom altijd Israël?

Er komt de klad in het automatische 'wij staan pal achter Israël' dat heel lang het mainstream denken in Nederland en Europa kenmerkte.

Wie, zoals ik, actief is voor de rechten van Palestijnen (en uiteindelijk ook voor het behoud van Israël – een werkelijk democratisch, rechtvaardig, mensenrechten respecterend Israël) kan er op rekenen stelselmatig bestookt te worden door de 'andere kant' – degenen die niets willen weten over de rechten van Palestijnen, die weigeren zich in het verhaal van de Palestijnen te verdiepen, en er kennelijk geen bezwaar tegen hebben dat Israël op grote schaal het internationaal recht blijft schenden.

Maar er komt de klad in het automatische 'wij staan pal achter Israël' dat heel lang het mainstream denken in Nederland en Europa kenmerkte. We het kunnen zien, bij elke nieuwe daad die de verontwaardiging wekt: de oorlog tegen de bevolking van Gaza die niet eens kon vluchten, 1400 doden, waaronder meer dan 300 kinderen, we zien het bij de aanval op de Free Gaza flottielje die negen doden kostte – de kritiekloze steun aan Israël is niet meer een automatische reflex. En daarmee veranderen ook de reacties van Israël en de Israëlverdedigers, de mensen die denken dat ze 'vrienden van Israël' zijn.
Van het aloude 'alles wat Israël doet is goed' is het zwaartepunt van de verdediging verschoven naar: ‘Israël kan wel verkeerde dingen doen, maar ze zijn de enigen niet. Dus waarom moet iedereen Israël hebben?' Dat is, in de woorden van Adam Keller, van het Israëlische Gush Shalom, een teken dat de verdedigers zich nu verschansen achter een tweede verdedigingslinie. Dat Israël slechte dingen doet kan niet meer worden ontkend, maar dat doen andere landen ook, is de redenatie. En wie dus toch blijft hameren op de slechte daden van Israël, en zich niet even druk maakt over Darfur, Tsjetsjenië, Tibet of wat hebben we nog meer aan onrecht, menselijke ellende en politieke brandhaarden, maakt zich schuldig aan 'selectieve verontwaardiging' en laadt de verdenking op zich om speciaal de pik op Israël te hebben. En dan ben je al gauw bij het etiket 'Israëlhater' en nog maar een stap verwijderd van het verwijt een jodenhater te zijn. Ik ontvang vele variaties op dat thema. Zo was er een meneer die op grond van het feit dat ik niet even voortvarend actie voerde tegen de dreigende steniging van een Iraanse vrouw als voor Gaza wilde concluderen dat ik selectief verontwaardigd was, wat alleen maar kon betekenen dat ik specifiek iets tegen Israël had, en dus was ik kennelijk een antisemiet. (Nou had ik de petitie over die Iraanse vrouw al lang ondertekend, maar ik vind het erg onnodig om bij elke langstrekkende tegenstander die vindt dat hij mij ter verantwoording kan roepen daar ook nog serieus op te reageren).

'Selectieve verontwaardiging' is nu het sleutelwoord voor de Israël-verdedigers. Je mag wel kritiek hebben op Israël, maar in proportie (en wat in proportie is bepalen dus de Israël-verdedigers). Want als ik me meer druk maak over Israël dan over – zeg maar – dan is dat een bewijs dat ik niet deug. Dat is bijvoorbeeld de redenatie van het echtpaar van der Wieken in een opiniestuk in Trouw waarin in alle ernst wordt beweerd dat de 'overmaat' aan aandacht voor 'het Midden-Oostenconflict' voortkomt uit het oeroude onderbuikgevoel van weerzin tegen joden', en 'overmatige' kritiek op Israel een Jood-vijandige sfeer schept. Ook wel gewoon antisemitisme genaamd. (Zie voor het opiniestuk Trouw) Een citaat:


"Het is onjuist om te stellen dat er alleen kritiek is op de staat Israël, niet op het Joodse volk. Kritiek op het handelen van de staat Israël is op zichzelf niet anders dan kritiek op de handelingen van welke staat dan ook. Het wordt antisemitisme in twee gevallen. Ten eerste als het bestaansrecht van de staat Israël wordt ontkend of betwijfeld. Ten tweede wanneer Israël selectief wordt bekritiseerd en zijn daden met een unieke meetlat worden gemeten die niet geldt voor andere naties.

Dat laatste is het geval. In Iran worden homo's en dissidenten geëxecuteerd, China bezet al 60 jaar Tibet, Mugabe hongert en martelt zijn burgers dood, de Janjaweed in Soedan heeft 300.000 doden op zijn geweten, in Congo zijn sinds 2007 vijf miljoen mensen vermoord en de lijst gaat via Kirgizië, Koerdistan en Tsjetsjenië door over bijna de hele wereld. Maar de media publiceren meer over Israëls daden dan over alle andere samen."


Laten we deze redenatie eens uiteenrafelen.

Kan het zijn dat kritiek op Israël gepaard gaat met antisemitisme? Zeker kan dat. Ik neem zonder meer aan dat mensen die denken dat joden een naar en onbetrouwbaar soort mensen zijn ook niet veel op hebben met Israël. Maar kun je dat omdraaien en zeggen dat kritiek op Israël dus vanzelfsprekend voortkomt uit een hekel aan joden? Natuurlijk niet. Die kritiek kan vele motivaties hebben: kennis van zaken over de manier waarop Palestijnen moeten zien te overleven onder Israëlische bezetting, bijvoorbeeld. Of hechten aan de reeds afgesproken normen van mensenrechten en internationaal recht, zie de de Rights Forum. Of grote bezorgdheid over de verloedering van Israël, zoals door Een Ander Joods Geluid of de kritiek van vele, ook Israëlische joden, die met lede ogen aanzien wat hun land aan het doen is.
Het eerste argument: mensen die het bestaansrecht van Israel ontkennen of betwijfelen. Ik ken geen mensen, tussen al die mensen die kritiek hebben op Israëls schendingen van mensenrechten en internationaal recht, die zeggen dat Israël zou moeten verdwijnen. Ik ken wel mensen, en ik ben daar een van, die zich afvragen of het ooit een goed idee is geweest van de zionisten om een staat te willen vestigen in een land waar al andere mensen woonden, en die zeker van mening is dat de etnische zuivering die heeft plaatsgevonden misdadig was. Ook vind ik dat Israël dringend een normale democratie moet worden, met gelijke rechten voor alle staatsburgers ongeacht etniciteit of religie, zoals dat in de Europese landen al lang gebruikelijk is. Ik beweer in mijn boek Oorlog als er vrede dreigt, dat geen enkel probleem in Israël/Palestina op te lossen is als Israël vast blijft houden aan de gedachte dat de staat Israël per definitie een joodse staat moet blijven, met een joodse meerderheid en met meer rechten voor joden dan voor andere staatsburgers. Wijs ik daarmee het bestaansrecht van Israël af? Dacht ik niet. Dat deed zelfs Arafat niet. Maar voor vele Israël-apologeten staat mijn stellingname, die je nauwelijks extreem of radicaal kunt noemen – want geheel conform met wat we in Europa normaal vinden – gelijk aan de wens om alle joden de zee in te willen drijven, of een andere hysterische variant op dat thema.
Het tweede criterium dat het echtpaar aanlegt om te beoordelen of de kritiek op Israël wel binnen proportie is, is de vraag of de kritiek op Israel niet ‘selectief’ is. Een argument dat ik op zich wel serieus wil nemen.
Het punt is alleen dat de met de regelmaat van de klok naar mij verstuurde verwijten dat ik me wel bezighoudt met Gaza, maar niet met Darfur of met de onderdrukte Iraanse vrouwen buitengewoon schijnheilig overkomen. Het is zo evident dat het de aanvallers zelf geen reet kan schelen hoeveel doden er waren in Darfur of hoeveel Iraanse vrouwen worden gestenigd – zelf steken ze daar nooit een poot voor uit, anders kon ik me van harte bij hen aansluiten. Wanneer ik de vraag beantwoord met een vraag waarom zij er zelf niks aan doen, waarom ze geen actiegroep beginnen zoals ik dat voor Gaza heb gedaan blijft het oorverdovend stil. De van de Wiekens zie ik nog geen actie voeren tegen de bezetting van Tibet. Ze willen alleen graag mij de mond snoeren over Israël. Ik vind het persoonlijk nogal misselijk om een vrouw die dreigt gestenigd te worden, zoals die andere Israël-adept deed, te misbruiken om te proberen mij er van af te brengen om me in te zetten voor Gaza, dan wel, om mijn motivatie om dat te doen in diskrediet te brengen.
Dit is mijn simpele antwoord: ja, er zijn nog meer problemen in de wereld. Ja, het is belangrijk dat daar meer aandacht voor komt. Ja, ik vind dat de normen van mensenrechten en internationaal recht op iedereen, en elk land van toepassing zijn, en dat we daarbij niet met twee maten horen te meten, dus dat we ook niet van Israël goed mogen vinden wat we van andere landen niet zouden accepteren, en ik ben het er mee eens dat we op dat vlak van mensenrechten in andere landen nogal eens tekort schieten. Maar dat betekent niet dat je iets recht zou kunnen trekken door – opnieuw – de andere kant op te kijken wanneer Israël weer aan de gang gaat met de illegale uitbreidingen van nederzettingen, met het opsluiten en collectief bestraffen van gehele bevolkingsgroepen, met het doden van burgers, met het zonder enige vorm van proces opsluiten van Palestijnen, met het discrimineren van Arabische staatsburgers. Want dit is de afspraak die verbonden is met de notie van internationaal recht: net zoals ik geen vrijbrief heb om te jatten omdat mijn buren ook wel eens wat stelen, net zo min kan Israël zich verschuilen achter het feit dat er nog andere landen zijn die ook oorlogsmisdaden op hun geweten hebben. Het is nu eenmaal geen zandbak waarin een jongetje kan roepen juf hij deed het ook.
Dus mijn antwoord op het verwijt komt er op neer dat ik er erg voor ben dat ook onrecht elders wordt bekritiseerd en aangepakt. En niet dat we het evenwicht alleen maar kunnen behouden door minder kritiek te hebben op Israël – want dat is uiteraard de enige werkelijke bedoeling van de gehanteerde schijnargumenten.
Blijft de vraag over waarom we ons, ook in Nederland, meer en vaker druk maken over Israël dan over Darfur. Want dat is, los van het feit dat ik niet vind dat je dat terug kunt voeren op 'jodenhaat' zoals het echtpaar hierboven probeert te doen, op zich een legitieme vraag. En daar zijn meerdere antwoorden op mogelijk.


Deel II - zondag 8 augustus 

Er zijn meerdere redenen waarom we ons meer interesseren voor wat Israël doet, dan voor de daden van andere landen. Een ervan is een hele simpele: we voelen ons meer verwant met de joodse bevolking van Israël dan met vele andere volkeren elders. De joodse Israëli's komen voor een groot deel uit Europa, en we hebben een pijnlijk stuk van de geschiedenis gedeeld. En het is ook niet vreemd dat dat meer verontwaardiging oplevert: we zijn ook meer ondersteboven wanneer een vriend vreselijke dingen blijkt te hebben gedaan, dan wanneer het een vreemde is die we alleen uit de krant kennen.

 En er is een pragmatische reden waarom de beweging voor de rechten van Palestijnen sneller groeit dan andere solidariteitsgroepen: wanneer je iets wilt bereiken moet je focussen, en elke poging om in één keer de gehele wereld te redden loopt natuurlijk op niks uit. Zo hebben we in het recente verleden ons ook gefocussed op de apartheid in Zuid-Afrika, destijds ook allesbehalve het enige onrecht dat er bestond, zo hebben we actie gevoerd tegen de oorlog in Vietnam, terwijl er wel meer oorlogen waren, en hebben we, door ons te beperken tot een gekozen speerpunt resultaten behaald die we niet behaald zouden hebben wanneer we steeds op onze vingers hadden afgeteld: deze week niet langer dan een half uur voor de Amerikaanse ambassade, anders is het 'disproportioneel'. Net zo mal zou het zijn om de mensen in Nederland die zich inzetten voor de illegale vluchtelingen te verwijten dat ze zich niet bezig houden met de gehandicapten – of omgekeerd. En hoe onzinnig dat is begrijp je meteen als je de zaak even omdraait. Als ik me even intensief, al jaren had ingezet voor Tibet, had ik dan ook het verwijt gekregen dat ik me niet bezig houdt met de Palestijnen? Niemand zou op die gedachte zijn gekomen.
Maar dat is nog geen antwoord op de vraag waarom nou juist Israël. En zoveel minder Darfur. Want het is een feit dat er meer wordt geschreven en getoond in de media over Palestina/Israël, dan zelfs over Afghanistan en Irak – waar we als land toch ook mee te maken hebben.
Er is een politiek antwoord mogelijk op die vraag, en die luidt, kort, dat het 'Midden-Oostenconflict' nu al vele jaren duurt, en desastreuze effecten heeft op zowat de gehele rest van de wereld. Zolang dat conflict niet is opgelost houden we een buitengewoon ontvlambare situatie in de gehele regio. Het speelt mee in de moeizame relatie tussen de Arabische en de westerse wereld, het werkt door in de verhouding tussen christenen en moslims. Het feit dat de VS en Europa de verdragen over mensenrechten en internationaal recht niet handhaven als het gaat om Israël schept enorm veel wantrouwen in de niet-westerse wereld – hoezo democratie, hoezo westerse normen, hoezo dit vertoon van superioriteit wanneer die landen zich niet eens kunnen houden aan hun eigen afspraken? Hoezo samen optrekken tegen dreigende kernbewapening wanneer we Iran willen bestoken maar het goed vinden dat Israël kernwapens heeft? De niet-westerse wereld vindt dat wij met twee maten meten, en daar hebben ze gelijk in. En meer: de Israel/Palestina kwestie splijt joden onderling, het zet onze verhouding met moslimlandgenoten onder druk, er is overduidelijk een kongsie gaande – zie Wilders – tussen de Israël aanhangers en de islamofoben die alles zo graag aan de moslims willen wijten, er is kortom, allang geen manier meer waarop we het conflict dat daar speelt ook daar kunnen houden. We hebben er dus belang bij dat het opgelost wordt. We hebben een goede reden om ons er druk over te maken.
En er is een laatste reden, en dat is onze historische betrokkenheid. Adam Keller, zelf Israëli, heeft een historisch betoog opgezet waarmee hij duidelijk wil maken waar de betrokkenheid van Europa bij Israël vandaan komt. En dat heeft er mee te maken dat Israël, door hun jonge geschiedenis heen, altijd heeft gerekend op het westerse bondgenootschap. Het begon er mee dat de zionisten een beroep deden op de westerse mogendheden om een uitzonderlijk project te ondersteunen, namelijk het claimen van een land, op dat moment nog een Brits mandaatgebied, als een 'nationaal tehuis' voor de joden, met als enige argument dat hun voorvaders daar tweeduizend jaar eerder zouden hebben gewoond. Er zijn meerdere nationale bewegingen geweest die steun vroegen voor hun onafhankelijkheid als natie, maar nog nooit was dat een groep die op dat moment – het begin van het zionisme was in 1897 – niet meer uitmaakte dan tien procent van de bevolking. Dat dat gelukt is heeft er zeker mee te maken dat er in het westen, zeker na de holocaust, een oprechte sympathie was voor een vervolgd en gedecimeerd volk. Maar met het toestaan van de gevraagde privileges hebben we het ook goedgevonden dat de zionistische beweging niet alleen een staat vestigde in Palestina, maar daartoe ook nog het overgrote deel van de plaatselijke bevolking van huis en haard verdreef. (Lees het boek van Ilan Pappé, De etnische zuivering van Palestina) Noch de Balfourdeclaratie van 1917, waarbij de Britten lieten weten de stichting van een 'joods tehuis' in Palestina goed te vinden, noch het verdelingsplan van de VN in 1947 hebben de zionisten feitelijk een vrijbrief gegeven om de Palestijnse bevolking op de vlucht te jagen en te deporteren. Integendeel: in het Balfourdeclaratie – niet meer dan een brief – staat dat het tehuis alleen op voorwaarde gesticht mocht worden dat de burgerrechten en religieuze rechten van de niet-joodse bevolking niet in gevaar gebracht zouden worden, en in het verdelingsplan van de VN was onder andere als voorwaarde vermeld dat er gelijktijdig een Arabische staat gesticht zou worden naast Israël. Israël heeft zich nooit aan die voorwaarden gehouden, noch de aangegeven grenzen gerespecteerd, en Europa heeft dat zo gelaten. Europa is er dus mede verantwoordelijk voor dat we het lot van de Palestijnen in Israëlische handen legden, en de Palestijnen geen werkelijke gelegenheid gegeven om ergens hun recht te halen. De VN resoluties zijn papier gebleven. Toen in 1949 Israël werd toegelaten tot de VN is niet geëist dat het teveel veroverde land teruggegeven zou worden. Wij in het westen zijn dus degenen die Israël altijd een uitzonderingspositie plus bijbehorende privileges hebben toegestaan, zonder ons te bekommeren om wie daar de rekening voor betaalde. En dat nu, begint langzamerhand te veranderen.

Pas in 1967, toen Israël ook nog een bezettende mogendheid werd die zelfs die laatste 22% niet aan de Palestijnen over wilde laten begon het beeld een beetje te kantelen, en werd Israël niet langer gezien als David die zich tegen Goliath moest weren. Het heeft lang geduurd dat we Israël bleven zien als het slachtoffer, en er zijn mensen die dat nog doen, maar het begint de dagen dat de Palestijnen meer aanspraak hebben op de titel van underdog dan de Israëli's. Het is begrijpelijk dat Israël, dat er altijd op kon rekenen blind gesteund te worden nu onrustig wordt nu er – mogelijk – een einde komt aan de vanzelfsprekende voorkeursbehandeling, en dat ervaren als een bedreiging. Maar er is geen sprake van dat er nu opeens met twee maten wordt gemeten. Hoogstens moet het pijn doen dat we zijn begonnen om daar mee op te houden.

Want ook dit wordt duidelijk: Israël bestaat al 63 jaar, het is nog steeds oorlog na oorlog, en er is nog geen begin gemaakt aan het oplossen van de problemen. De bezetting duurt er al 43 jaar, en er ligt van de Israëlische zijde niet één serieus vredesplan. Het leven van de Palestijnen wordt met het jaar miserabeler, en het valt steeds minder te verdedigen dat het allemaal hun schuld zou zijn. Het geduld raakt langzamerhand op.

Dus terug naar de vraag waarom we ons meer bezig houden met Israël dan met andere landen. Omdat Israël altijd een uitzonderingspositie heeft geclaimd, en het westen hen dat ook heeft gegeven. Daarmee zijn we zwaar medeplichtig aan wat er nu is ontstaan. Israël heeft zich niets aangetrokken aan de gestelde voorwaarden, en wij, het westen, hebben hen daar niet aan gehouden. En langzamerhand komen we tot de ontdekking dat we daarmee niet alleen de ellende voor de Palestijnen mee hebben veroorzaakt, we zien ook dat Israël zelf niet in staat blijkt om zonder druk van buiten af de problemen op te lossen – integendeel, de bezetting wordt alleen nog maar verder uitgebreid. Israel glijdt af naar een land waar de oorspronkelijke zionistische pioniers zich in toenemende mate voor schamen. En we zien dat de ontplofbare brandhaard blijft bestaan, met gevaar voor een groot deel van de wereld.

Tony Judt, net overleden, zelf joods, zei het in 2003 zo:

“De deprimerende waarheid is dat Israël huidige gedrag niet alleen slecht is voor Amerika, hoewel dat zonder twijfel waar is. Het is zelfs niet alleen slecht voor Israël zelf, zoals vele Israëli’s tegenwoordig zwijgend toegeven. De deprimerende waarheid is dat het huidige Israël slecht is voor de joden.”

De reden dat we ons druk maken over Israël, is dat de situatie die nu is ontstaan mede onze schuld en onze verantwoordelijkheid is. Waar Israël last van heeft, en waar de Israël-adepten zich door bedreigd voelen, is dat de tijd is aangebroken om Israël niet stilzwijgend van privileges te voorzien en de andere kant op te blijven kijken terwijl ze doorgaan met het onder de voet lopen van een ander volk. Nog heeft Israël de kans om de steun van Europa te behouden, maar dat is aan voorwaarden verbonden: dat er een begin wordt gemaakt met het zich houden aan de verdragen, aan het internationaal recht, aan mensenrechten, en een eind wordt gemaakt aan de bezetting die nooit zo lang had mogen duren. Eindelijk zou het kunnen gebeuren dat we niet langer met twee maten meten, maar van Israël eisen dat ze zich houden aan de regels waar elk andere staat, inclusief wij zelf ons aan hebben te houden. Dat kan uiteindelijk Israël zelf geen kwaad doen. En daarom is dat in de verste verte geen antisemitisme.

Laatste Reacties (50) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Arian Koning, di 10 augustus 2010 10:12 Reageer op Arian

    Arian

    Dank zij Anja heeft de PVV er in ieder geval weer een aanhanger bij: Toen ik me, na de moord op Theo van Gogh, druk ging maken over de islam werd iedere negatieve opmerking over de islam verwijderd. Dat bleek op meer linkse websites te gebeuren. Alleen bij GeenStijl kon je zeggen wat je wilde. Hoewel ik mijn hele leven, 40 jaar, links heb gestemd omdat ik zo ben opgevoed en het ook in mijn eigen natuur en financiele situatie lag, heb ik de laatste x na veel aarzeling Wilders gestemd. Hoewel ik de goede kanten van links nog wel kan zien stem ik nu overtuigd Wilders.

    Anja is echt een aanwinst voor links, hoezeer ze ook deels gelijk mag hebben. Het verhinderen van vrije meningsuiting toont aan dat links meer te verbergen heeft dan rechts.

  • Caligula julii, ma 09 augustus 2010 13:29 Reageer op Caligula

    Caligula

    Ter informatie,

    Ik heb dit stuk ook op Anja's weblog geplaatst. Zij weigert echter te reageren op mijn vragen. Dat tekent de situatie wel een beetje.

  • Peet Van Velzen, ma 09 augustus 2010 17:20 in reactie op Caligula julii Reageer op Peet

    Peet

    Je hebt een zeer goed stuk geschreven. Dank daarvoor.
    En over Anja's weblog: sinds *alle* reacties die ook maar iets genuanceerds zeggen over Israël of het Palestijnse conflict worden weggehaald kom ik er niet meer.
    Dat racistische of haatdragende of dreigende berichten worden weggehaald is normaal. Maar als je alleen maar berichten toont die *precies* passen in je straatje, dan ben je ongeloofwaardig bezig.

    Gelukkig is Joop.nl anders en vindt hier het echte debat plaats.
    Leve het vrije woord en de vrije mening!

  • YggY ..., ma 09 augustus 2010 20:58 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op YggY

    YggY

    Leve het vrije woord en de vrije mening!
    ===========
    En ik maar denken dat Hofman weg was

    Hij heeft alleen maar zijn naam gewijzigd heb ik de indruk

  • Caligula julii, ma 09 augustus 2010 11:47 Reageer op Caligula

    Caligula

    beste Anja,

    Het klopt inderdaad dat de meerderheid in het Westen niet meer pal achter Israël staat. En dat is terecht gezien het disproportionele geweld dat deze staat gebruikt, het overtreden van internationale rechtsbeginselen en de discriminatoire tendensen binnen haar samenleving. Europa en de VS hebben ook de plicht om daar tegen op te treden en dat zouden ze doortastender en consequenter moeten doen.

    Echter, het Israëlisch-Palestijns conflict is inmiddels zo gepolitiseerd dat een onpartijdige blik en een daarbij horende pragmatische oplossing op basis van internationaal recht verder weg zijn dan ooit.
    Natuurlijk kan je partijdig zijn in dit conflict en daarbij is de underdog, de Palestijnen de meest natuurlijke keuze, alleen heeft dit vrijwel altijd tot gevolg dat je meegesleept wordt in vast gesleten meningen die de waarheid geweld aan doen en dus een oplossing eerder verder weg brengen dan dichter bij halen.

    Jij bent daar een schoolvoorbeeld van. Jij kan niet meer anders dan Israël in alle omstandigheden als de grote boeman zien en de Palestijnen als slachtoffers . Daarmee doe je de waarheid vaak geweld aan en dat levert geen bijdrage meer aan een oplossing of zelfs hulp aan de Palestijnen.

    Een van de fouten die je maakt is dat je het conflict zuiver en alleen tussen Israël en de Palestijnen ziet en de inbreng en invloed van de Arabische staten in de regio buiten beschouwing laat. Dit leidt in de gevallen dat je de geschiedenis van het conflict bespreekt tot geschiedvervalsing. Landen als Egypte, Syrië, Jordanië dragen namelijk ook een deel van de verantwoordelijkheid van het conflict.

    Nadat Israel in 1947 het verdelingsplan van de VN geaccepteerd had brak er een burgeroorlog uit in het Britse mandaat gebied. De Arabische liga, die als spreekbuis fungeerde voor de Palestijnen wezen het verdelingsplan af. Niet omdat ze het een onrechtvaardig plan voor de Palestijnen vonden maar omdat ze ieder voor zich plannen hadden om een deel van het mandaatgebied voor zichzelf ( Egypte, Jordanie, Syrie) te annexeren. Het Palestijns nationaal bewustzijn stond nog in de kinderschoenen omdat er nooit een Arabisch Palestijnse staat had bestaan. De leider van de Palestijnen Haj Amin, een fervent supporter van Adolf Hitler, had niks te vertellen en beperkte zich noodgedwongen tot oproepen tot de uitroeiing van de Joden en het liquideren van Palestijnse politieke tegenstanders.

    De dag na de uitroeping van de staat Israel op basis van het VN plan werd Israël aangevallen door alle buurlanden en Irak. De oorlog werd gewonnen door Israel en zij veroverde meer gebied dan dat haar werd toegewezen in het VN plan. Deze gebieden bleven onder Israel omdat de Arabische staten weigerden vrede te sluiten. De west bank werd bezet door Jordanie en de Gazastrook door Egypte.

    Israel heeft zich tijdens deze oorlog schuldig gemaakt aan etnische zuivering dat Pappe overtuigend heeft aangetoond in zijn boek. Het is echter niet zo dat alle 700.000 Palestijnen op deze manier uit Israel zijn gezet zoals je suggereert. Een groot deel is uit eigen beweging of door de oproep van de Arabische staten het land voor de oorlog te verlaten, gevlucht.

    Israel heeft het extra veroverde land nooit teruggegeven omdat zij dit als voorwaarde stelde voor vrede met de Arabische staten die dit pertinent weigerden. Een van de redenen dat Israel geen echte democratie is maar gemilitariseerde etnocratie met een democratisch sausje is dat ze haar hele bestaan oorlogen heeft moeten voeren tegen de Arabische staten en nog steeds officieel in oorlog is met Syrie. De drie belangrijkste oorlogen ( 1948, de zesdaagse, en Yom kippoer) zijn alle drie gestart door de Arabische staten.

    In je stuk zeg je bijvoorbeeld dat "Israel oorlog heeft gevoerd tegen de Palestijnse bevolking van Gaza". Waarom kun je niet gewoon zeggen dat Israel oorlog heeft gevoerd tegen Hamas? Natuurlijk heeft het misdadige optreden van Israel in Gaza veel burgerslachtoffers geëist en moet zij daar zich voor verantwoorden maar die oorlog was toch echt een reactie op aanhoudende raketbeschietingen van Hamas op het zuiden van Israel.

    Kortom mijn vraag aan jouw is waarom, nu het westen niet meer automatisch pal achter Israel staat, is het noodzakelijk Israel slechter af te schilderen dan dat zij daadwerkelijk is. Wat denk je daarmee te bereiken?

    In je vorige stuk had je het over vrouwen in het Israelische leger:

    - En nu is het ontzettend simpel. Je zet zo'n meisje achter een scherm, hebben die meisjes ook wat te doen want in Israël zijn ze ontzettend geëmancipeerd, daar hebben ook de vrouwen een rol in het leger. Ze kijken op hun schermpje, ze zien een gestalte te dicht bij de grens komen, ze richten met hun joystick, en poef! Weer een terrorist minder-

    Wat bereik je ermee zo'n karikatuur te schetsen van het conflict? Denk je echt dat het allemaal zo eenvoudig is voor vrouwen in het Israëlische leger, dat ze voor hun lol Palestijnen doodschieten? Ik denk het niet. Dit is een van de vele voorbeelden waaruit blijkt dat je aan tunnelvisie leidt : Israel is het kwaad!

    graag je reactie

  • K P, ma 09 augustus 2010 13:53 in reactie op Caligula julii Reageer op K

    K

    Goed gebalanceerd en historisch correct stuk! Hulde daarvoor. Het lijkt erop dat tegenwoordig iedereen perse pro-Israel of pro-Palestijnen moet zijn.

  • Truus Beek, wo 11 augustus 2010 13:42 in reactie op Caligula julii Reageer op Truus

    Truus

    De juiste nuance en in kort een goed beeld van de geschiedenis van de afgekopen 60 jaar !! Mijn complimenten.

  • Kees Gelijkhebber, ma 09 augustus 2010 11:16 Reageer op Kees

    Kees

    http://nos.nl/artikel/177200-meer-strenge-wetten-in-gazastrook.html

    Heeft mevrouw Meulenbelt ook een visie op de laatste ontwikkelingen in Gaza? Zie bovenstaande link. Is Gaza een voorbode van wat zal gaan gebeuren als de Palestijnse staat een feit is?

  • Hjalmar Hoort, zo 08 augustus 2010 21:49 Reageer op Hjalmar

    Hjalmar

    Waarom altijd israel, en dan een muur van tekst.

    Treffend geschreven....

    Dat is namelijk precies wat ik dacht toen ik de muur van tekst zag, die ik vervolgens maar heb overgslagen. Vermakelijk dat je elke week wel een nieuw haatstukje kunt produceren over Israeli's. Deze week sla ik even over Anja.

  • Peet Van Velzen, za 07 augustus 2010 20:10 Reageer op Peet

    Peet

    ..[ Blijft de vraag over waarom we ons, ook in Nederland, meer en vaker druk maken over Israël dan over Darfur. ]..
    Een van de redenen is dat links Nederland blind is voor de problemen die veroorzaakt worden door moslims. Daar schrijft dus (bijna) niemand over.

  • Ton evertsen, za 07 augustus 2010 23:43 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op Ton

    Ton

    darfur is geen islam probleem, het zijn voornamelijk arabische moslims die negroide moslims afmaken, je zou het een rassenkwestie kunnen noemen maar geloof is niet het punt. Je zou het een geldkwestie kunnen noemen want de noordelijke (voornamelijk arabische) regering had weinig interesse in darfur tot er grondstoffen gevonden werden (idem in het zuiden waar soortgelijke daden tegen eveneens negroide christenen en animisten gepleegd werden)

    Het is dus eerder hebberigheid misschien gekoppeld aan een sociaal/etnisch gevoel van superioriteit dat hier het probleem is

    de islam wordt alleen gebruikt om het westen op afstand te houden en om steun in de islamitische wereld te krijgen (de ongelovigen willen het land van moslims stelen doet het altijd goed daar)

    het enige wat ze tot nu toe nog niet gedaan hebben is israel ergens van beschuldigen.

  • Frank Stootman, zo 08 augustus 2010 09:16 in reactie op Ton evertsen Reageer op Frank

    Frank

    Dat vrijheid van religie binnen de islam weinig wordt geaccepteerd (en daardoor veel onderlinge conflicten) is natuurlijk wel een islamprobleem.

  • Ton evertsen, zo 08 augustus 2010 16:58 in reactie op Frank Stootman Reageer op Ton

    Ton

    dat is met religies eigenlijk altijd, pas toen de macht van het christendom hier beperkt werd kregen we hier meer vrijheid (zolang geleden is het niet dat je bv niet bij de bijenkorf kon werken als je niet goed gelovig was...)

    Ik snap ook wel dat er weerstand is tegen de islam, vanaf dag 1 is de islam een agressief expansionistisch groepering geweest die geen middel schuwt om meer invloed en macht te krijgen, op zich niets wat de diverse christelijke of ideologieën doen of deden maar waar die geleerd hebben samen te leven is dat bij de islam toch wat moeilijker.

    Feitelijk is de opleving van de heftige christenen min of meer te danken aan het feit dat ze geleerd hebben dat ipv discussies met argumenten het veel effectiever is om beledigd te zijn en een grote mond te hebben.

  • Rouane Rabbit, ma 09 augustus 2010 21:29 in reactie op Ton evertsen Reageer op Rouane

    Rouane

    Je zou je ook kunnen afvragen wie de Janjaweed financiert, die trekt werkelijk aan de touwtjes.

    een diepgravend onderzoek:

    http://www.latimes.com/news/la-na-berkshire4may04,5,168006,full.story

    Lezen, verrassende gegevens.

  • uitgeschreven uitgeschreven, zo 08 augustus 2010 00:49 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op uitgeschreven

    uitgeschreven

    Nee, de reden is dat wij als Nederlanders zeer hechte banden hebben met de staat Israel vanaf het moment dat die staat gesticht werd. Emotionele banden omdat er veel Nederlanders van joodse afkomst heen zijn gegaan, maar ook omdat het Joodse volk zo verschrikkelijk geleden heeft onder de racistische en fascistische dictatuur van voor en tijdens de 2e Wereldoorlog. Tijdens de Yom Kippur oorlog zaten wij als leerlingen op school met stiekem een oordopje in ons oor verbonden aan een draagbaar radiootje in ons kastje, zozeer waren we betrokken bij Israël's strijd om haar voortbestaan.

    Juist dat maakt het zo wreed om te moeten toezien dat Israël nu zelf dingen doet die zo dramatisch in strijd zijn met de meest elementaire mensenrechten. Als fatsoenlijk mens kun je hen niet meer steunen, daarvoor zijn ze te ver op de verkeerde weg geraakt. Een mening die overigens ook door vele Joodse mensen binnen Israël wordt gedeeld. Maar de figuren die schuldig zijn aan Is

  • Peet Van Velzen, zo 08 augustus 2010 12:16 in reactie op uitgeschreven uitgeschreven Reageer op Peet

    Peet

    Dat kan natuurlijk, maar als we de problemen in Israel willen benoemen moeten we ook de problemen in de Arabische wereld benoemen. Want je kan niet zeggen "moslims in Gaza lijden, dus ik treed op" maar niet "moslims in Darfur lijden, maar dat scheelt me niets".

  • Frank En Vrij, ma 09 augustus 2010 02:15 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op Frank

    Frank

    [als we de problemen in Israël willen benoemen moeten we ook de problemen in de Arabische wereld benoemen]

    Ga uw gang en richt een organisatie op.
    Elke organisatie/persoon zal zich immers moeten focussen op een probleem, want je kunt gewoonweg als organisatie of persoon niet ALLE problemen op de wereld aanpakken.

    Volgens uw redenatie mag je je bijvoorbeeld niet focussen op de legaliteit van het bombardement op Dresden in WO2 zonder ook de bombardementen op Londen, Warschau of Rotterdam te bestuderen.
    De ene misdaad maakt de andere niet goed.

  • R P, zo 08 augustus 2010 11:54 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op R

    R

    Links wil blind zijn voor dat soort problemen, omdat ze bang zijn een moslim te beledigen.

  • Jan vdH, zo 08 augustus 2010 16:35 in reactie op R P Reageer op Jan

    Jan

    En het staat rechts Nederland vrij om een stichting te beginnen of om zich binnen een van de vele hulp organisaties of amnesty international of zo iets dergelijks vol op in te zetten om Dafur en alle andere brandhaarden in deze wereld onder de aandacht te brengen of proberen op te lossen.....

    Helaas doen de meeste mensen niets anders dan naar "links" wijzen dat die zich zorgen maken over de misstanden in Israel....

  • R P, zo 08 augustus 2010 11:56 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op R

    R

    Laten we niet vergeten dat egypte en turkije allebei meer palestijnse mensen gevangen hebben genomen. Laten we niet vergeten dat Isreal leeft onder de druk van aanslagen. Laten we die Isrealhaat nou een keer negeren...

  • YggY ..., zo 08 augustus 2010 20:09 in reactie op Peet Van Velzen Reageer op YggY

    YggY

    Ach ja laten we weer eens op een mooie zondagavond de Moslims weer eens uit de kast halen.

    Daar hebben we het zo lang niet meer over gehad.

  • Ryan Bos, za 07 augustus 2010 20:07 Reageer op Ryan

    Ryan

    Wat Israel doet kan niet door de beugel, eveneens hetgene wat gebeurd in Iran en Noordwest Pakistan.
    Wat dat betreft ben ik een 'Israelhater'.

  • Peet Van Velzen, zo 08 augustus 2010 12:12 in reactie op Ryan Bos Reageer op Peet

    Peet

    Ben je dan ook een Iran-hater en een Pakistan-hater?

  • Sylvia Stuurman, za 07 augustus 2010 20:03 Reageer op Sylvia

    Sylvia

    [Ten eerste hoe verklaart u het dan (als er niets tegen Joden schijnt te zijn) dat men volop (ook in reacties op deze site) nooit spreekt over "Israël" maar altijd spreekt over "Jodenstaat", "Jodenvolk" et cetera. ]
    Ik zie dat eigenlijk nooit, dat iemand het over "Jodenstaat" heeft in plaats van Israel, maar als het ergens mocht voorkomen, dan is het wel voorstelbaar:
    Israel kent een staatsgodsdienst.
    De Joodse godsdienst is op allerlei manieren verweven met de staat Israel. Zo kun je bijvoorbeeld alleen voor de wet trouwen wanneer beide partners Joods zijn.

    Daarbij komt nog dat bij het Joodse geloof afkomst ook een rol speelt (als je niet de juiste afkomst hebt kun je niet Joods worden, en dus ook niet voor de wet trouwen), wat het extra ingewikkeld maakt.

  • uitgeschreven uitgeschreven, za 07 augustus 2010 18:56 Reageer op uitgeschreven

    uitgeschreven

    Ik zou dolgraag weer achter Israël willen staan, maar door wat ze doen kan ik dat niet. Ze gedragen zich te gewetenloos en staan meer dan wie dan ook de vrede in de weg. Vrede terwijl je delen van het land van je buren steelt en bezet houdt gaat nu eenmaal niet samen.

  • Gavi Mensch, za 07 augustus 2010 18:25 Reageer op Gavi

    Gavi

    [ Blijft de vraag over waarom we ons, ook in Nederland, meer en vaker druk maken over Israël dan over Dafur??.]

    Beste Anja,

    Over 'we' kan ik niet oordelen, ik weet wel waarom ík een andere link met de Joodse Israëli's dan met de inwoners van Dafur en waarom ik nooit partij heb kunnen kiezen tussen Israëli's en Palestijnen:
    1. Ik ben van net na de oorlog, veel van de Joodse vrienden van mijn ouders waren er niet meer en die er nog wel waren hadden ondergedoken gezeten met mijn vader, of in de kruipruimte onder de eetkamer van mijn grootmoeder van moeders kant. Veel van de trieste verhalen heb ik bewust en onbewust meegenomen van mijn kindertijd.
    2. De kinderen van die Joodse vrienden, vertrokken jaren later naar Israël, waar de overgebleven vrienden van mijn ouders na de oorlog heen waren gegaan. De brieven die ik kreeg getuigden van een saamhorig verwerken van trauma's, van hervonden familieleden, van het samen werken voor de opbouw van Israël. Veel Joden die naar de Verenigde Staten gevlucht waren, naar Zuid Amerika en andere delen van de wereld, hadden ook losse familieleden die in Israël woonden. Mijn sympathie ging en gaat noch steeds uit naar de enkelingen die de gruwelen hebben overleefd, de gruwelen tot in de finesses aangeboden kregen in verhalen en boeken en films en elke keer weer met een klap in hun trauma's belanden.
    3. De kinderen (van punt 2) werden volwassen, groeiden op in Israël en trouwden daar, kregen kinderen en enkelen kwamen na nog een paar keer een oorlog aldaar te hebben overleefd weer terug naar Nederland, Israel was een gevaarlijke plaats om kleine kinderen groot te brengen.
    4. Het overgrote deel van die Joodse mannen en vrouwen heeft vandaag de dag kritiek op de Israëlische regering, op de stampvoetende en starre orthodoxen en op de manier waarop met Palestijnen is omgegaan, maar ook op Arafat destijds en hoe hij zijn eigen volk uithongerde om maar aan wapentuig te kunnen komen. Tussen mijn penpals zitten Arabische ( Christen) Israëli's en Palestijnen met de zelfde standpunten als mijn Joodse vrienden, er wordt over gediscussieerd heen en weer en ook bekritiseerd, zonder dat dit afdoet aan de vriendschappen.
    5. Ik protesteer net zo goed en even zoveel of nog meer tegen het stenigen van vrouwen of de hongersnood in Islamitische landen, maar ik denk niet in de vorm van regeringen, slechts in de vorm van de mensen die het met die wezenloze machthebbers moeten doen. Maar deze ellende gaat niet terug in mijn kindertijd, behalve die van Biafra natuurlijk. Ik heb er wel een verbondenheid mee, maar geen persoonlijke.
    6. Ik denk dan ook dat heel veel Nederlandse mensen van mijn en jouw leeftijd die joodse vrienden, kennissen of familieleden hadden, dezelfde verbondenheid hebben met het Joodse volk en hun toegewezen standplaats. Al mijn contacten met zowel (seculiere en toch traditionele) Joden en Islamieten uit het Midden Oosten zijn gebaseerd op het sociale en het socialistische gedachtegoed. Zowel degenen die naar Israël gingen als die hier waren en bleven en zeker degenen die terug kwamen waren en zijn links georiënteerd.
    7.Ik neem aan dat ik niet de enige Nederlander ben die Joodse vrienden heeft, ik weet bijna zeker dat veel mensen die min of meer historisch gegroeide verbondenheid hebben en ook dat veel van die mensen niet de verbondenheid hebben met de Israëlische regering.
    De verbondenheid met het lijden in Dafur komt dus uit de normale menselijke hoek; die met Israël als woonplaats van oud-Nederlanders uit een menselijke én historische.
    De Joden die het zeer rechtse en uitsluitend op economisch welbevinden gedachten goed aanhangen, niets anders meer zien en alleen maar doordrammen over hun rechten zitten niet in mijn vriendenkring. Of ik hen begrijp? Een beetje! Net zo goed als ik ook de achtergronden van de drammerige Palestijnen wel een beetje begrijp. Maar van beide wordt ik doodmoe!

    Mijn persoonlijke antwoord op je vraag!

  • Gavi Mensch, za 07 augustus 2010 19:42 in reactie op Gavi Mensch Reageer op Gavi

    Gavi

    met excuses voor de schrijffouten als "wordt ik'' en het ontbreken van komma's ed.(te lange werkdag....)

  • uitgeschreven uitgeschreven, zo 08 augustus 2010 00:52 in reactie op Gavi Mensch Reageer op uitgeschreven

    uitgeschreven

    Beste Gavi,

    Met veel instemming heb ik gelezen wat je schreef. Ik ben het volstrekt met je eens. Echter met een enkele uitzondering: Bij punt 4 schreef je:

    "Het overgrote deel van die Joodse mannen en vrouwen heeft vandaag de dag kritiek op de Israëlische regering"

    Als dat waar was dan hadden de verkiezingen niet deze vreselijke mensen aan de macht gebracht. Het is niet het overgrote deel maar helaas een minderheid.

  • Gavi Mensch, zo 08 augustus 2010 23:39 in reactie op uitgeschreven uitgeschreven Reageer op Gavi

    Gavi

    Bij punt 4 refereer ik aan die mensen van punt 2, die mensen als in die mensen van mij. Maar het zijn niet de enigen die protesteren tegen de ellende van de regering van Netanyahu, helaas zijn ze niet in de meerderheid. De orthodoxe en conservatieven zijn in de meerderheid.

  • S. Prozac, za 07 augustus 2010 16:29 Reageer op S.

    S.

    De Joodse staat is net zo walgelijk en verkeerd als de Islamitische staat of de Christelijke staat. Ik ben zelf Joods (etnisch gezien) en ik ben van mening dat Israel niet mag bestaan. Israel&Palestina horen omgevormd te worden in 1 land dat seculier bestuurd wordt en waar gelijkheid van volkeren hoog in het vaandel gehouden wordt, maar zolang de joodse lobby bestaat in de VS zal dat nooit gebeuren.

  • Eric Jan Taapken, za 07 augustus 2010 17:37 in reactie op S. Prozac Reageer op Eric Jan

    Eric Jan

    Ik respecteer jouw mening, logisch want zonder respect is er geen dialoog!
    Toen de Joodse staat opgericht werd was de afspraak om 2 staten te maken en sinds die afspraak niet is nagekomen is er gezeik, dus 2 staten maken alsnog en er komt rust, het is zo simpel, geef je respect aan iemand krijg je respect terug, slechts in enkele gevallen krijg je geen respect terug. 2 Staten is ook in het belang van Israel want de omliggende landen en vele andere Arabische landen gaan relaties hebben met het Heilige Land, maar ik droom waarschijnlijk verder want we zijn hier ver vanaf, Obama en het Westen samen met de rijke Arabische landen zouden hier aan kunnen werken!?

  • Ton evertsen, za 07 augustus 2010 18:54 in reactie op Eric Jan Taapken Reageer op Ton

    Ton

    tja 5 sec na dat de engelse troepen weg waren viel men de nog niet eens opgerichte staat israel aan, dat is ook nooit opgehouden ergo waarom zou men een 2e (vijandige) staat toestaan.

    de enige oplossing is 2 veilige staten maar aangezien de kans dat israel veilig zal zijn niet groot is waarom dan de palestijnen wel

    overigens vind ik de kop wel grappig aangezien er niemand meer tunnenvisie heeft dan meulenbelt, vraag me af of ze wel weet dat er meer in de wereld is.

  • Dirk Schmidt, zo 08 augustus 2010 19:31 in reactie op Ton evertsen Reageer op Dirk

    Dirk

    Beste Ton,

    Vraag me af waaraan jij je ruimdenkendheid t.o.v. Meulenbelt aan ontleend. Ben je soms assistent van Ban ki Moon, of toch de rechterhand van Nelson Mandela?

  • S. Prozac, ma 09 augustus 2010 17:11 in reactie op Eric Jan Taapken Reageer op S.

    S.

    Ik geloof niet in een 2-staten oplossing omdat er op deze manier nooit een resultaat gaat komen waarbij de stabiliteit in de regio gewaarborgd wordt. Misschine tijd voor een nieuw superrijk in die regio waarbij etnische en religieuze verschillen hardhandig de kop in worden gedrukt. Een betere oplossing dan dit bestaat er in mijn ogen niet.

  • Ryan Bos, za 07 augustus 2010 20:20 in reactie op S. Prozac Reageer op Ryan

    Ryan

    precies, klopt helemaal, zie ook nu hoe wordt omgegaan met Afrikaanse immigranten.

  • uitgeschreven uitgeschreven, zo 08 augustus 2010 01:09 in reactie op S. Prozac Reageer op uitgeschreven

    uitgeschreven

    Dat ben ik niet met je eens. Wij in Nederland zijn een volk dat zich de laatste decennia relatief onafhankelijk heeft gemaakt van religie, maar daarmee staan we samen met enkele andere Westeuropese landen tamelijk alleen. Zel;fs in het voormalig communistische Oost-Europa, in elk geval in Roemenie, is men gewoon doorgegaan met krachtig in hun orthodox christelijke kerk te geloven en hun leven daarop in te richten. Als je bij een Roemeense familie te gast bent en de familiefoto albums voor de dag gehaald worden zul je zien dat ook in die tijd de kerk een dominante rol in de levens van verreweg de meeste mensen heeft gespeeld.

    Amerikanen beweren dat ze geloven in een scheiding van staat en kerk, maar op alles tot aan hun geld toe staan belijdenissen van het bestaan van een God. Een presidentskandidaat die zou erkennen dat hij niet gelovig was zou geen schijn van kans hebben gekozen te worden.

    Joodse mensen hebben door de eeuwen heen vastgehouden aan hun godsdienst. Juist dat vasthouden heeft hen in de problemen gebracht: immers bij dat vasthouden hoorde ook de eis dat hun kinderen niet met niet-Joden trouwden, een van vele oorzaken waardoor de inwoners van het gastland een afkeer tegen hen kregen onder het motto "zijn we niet goed genoeg voor jouw zoon of dochter?"

    Maar goed, na een vreselijke ramp veroorzaakt door de mensen die zich door Hitler lieten overtuigen werd het tijd dat zij hun eigen land kregen, een land waar ze hun eigen regels konden maken. Het is niet aan ons om voor hen te bepalen onder wat voor regels zij willen leven.

    Maar het enige wat we hen wel kunnen vragen is dat ze zich niet begeven buiten de grenzen die hen door de Verenigde Naties is gegeven. Er is al een keer geaccepteerd dat ze die grenzen verruimden om het land verdedigbaar te maken maar daarbij had het moeten blijven. Het wegzetten van een grote reeks van nederzettingen op het land van hun buren is gewoon pure diefstal en is door niets te rechtvaardigen. Het zorgt er ook voor dat er nooit vrede zal komen zolang die situatie doorgaat.

  • Joop Schouten, za 07 augustus 2010 16:17 Reageer op Joop

    Joop

    De meeste beeldvormingen rond dit conflict, vol met emoties, insinuaties en onwetendheid (om maar wat op te noemen) vertroebelt de vraag over waar het allemaal in essentie om gaat.
    Land.
    Maak eens een praatje met de landeigenaren van voor en na de annexatie.

  • Irma Noord, za 07 augustus 2010 16:10 Reageer op Irma

    Irma

    Vanochtend een programma gezien op Nederland 2 waar simpelweg door een groen lijntje (de grens) en een blauw lijntje (de muur die Israel heeft gezet) duidelijk het onrecht te zien is dat de Palestijnen wordt aangedaan.

    Dat er 70 jaar geleden fouten zijn begaan is erg, maar erger is dat de wereld al 70 jaar toekijkt met gesloten ogen voor de fouten die IN die 70 jaar zijn en worden gemaakt.

  • Rob Geurtsen, za 07 augustus 2010 15:38 Reageer op Rob

    Rob

    Een prima stuk, wat helpt mij het antwoord op de prangende vraag: "Waarom altijd Israël?",
    en klopt de impressie besloten in de vraag wel met de werkelijkheid?

  • A de Leeuw, za 07 augustus 2010 15:24 Reageer op A

    A

    Als je vindt dat de staat Israel nooit gesticht had mogen worden dan ben je dus een antisemiet. Nou dan ben ik dus een antisemiet.

    Stel je nou voor dat over 30 jaar een groep islamieten de randstad uit roepen tot nieuwe moslim staat. (wat uiteraard nooit gaat gebeuren, puur bedoeld als hypothetisch voorbeeld) Denken jullie dan dat de oorspronkelijke Nederlandse bevolking dit dan wel zal accepteren. Denken jullie dat de Duitsers, de Fransen en de Belgen daar positief op zouden reageren. Het antwoord mogen jullie zelf invullen.

    En uiteraard ben ik mij ervan bewust dat na meer dan 70 jaar er weinig meer aan te doen is. Maar dat de staat Israel er eigenlijk nooit had mogen komen daarvan ben ik best bereid dat hardop te roepen. Ook als ik daarmee een antisemiet ben.

  • K. B., za 07 augustus 2010 15:04 Reageer op K.

    K.

    Vanwege het ontbreken van aanhalingstekens bij het geciteerde gedeelte kunnen er misverstanden ontstaan (zoals bij Co Stuifbergen hieronder).

    Het gedeelte dat begint met "Het is onjuist om te stellen dat er alleen kritiek is op de staat Israël..." en eindigt met "Maar de media publiceren meer over Israëls daden dan over alle andere samen." is dus een citaat uit het artikel in Trouw waarop mevrouw Meulenbelt vervolgens reageert. Wellicht kan de redactie dat aanpassen.

  • Alex Alexander, za 07 augustus 2010 14:59 Reageer op Alex

    Alex

    Overigens nog een punt, ik roep en schrijf al jaren tegen iedereen waarmee ik discussies heb over internationale politiek dat de focus van de VN en Westerse landen veel meer verlegd zou mogen worden naar bijv. Darfur... maar ook bijv Noord Korea vs Zuid Korea... en zo zijn er meer conflicten waar wij als EU vrij weinig van aan lijken te trekken.

  • Henk-Jan Mielke, za 07 augustus 2010 15:27 in reactie op Alex Alexander Reageer op Henk-Jan

    Henk-Jan

    Inderdaad, de Ver-van-mijn-bed-show blijft een van de best bekeken programma's...

  • Pieter Pan, za 07 augustus 2010 14:58 Reageer op Pieter

    Pieter

    Ik heb niet eens de moeite genomen om het hele stuk te lezen..

    Waarom israel en niet Darfur... Omdat Israel een voorname rol speelde in de ontwikkeing van de Europese beschaving. Het ging om een boekje , ik geloof dat het de bijbel heette. Je kunt daar in geloven of niet , maar het is het meest verkochte boek ter wereld en vele europese naties hebben die christelijke grondbeginselen zelfs in hun grondwet staan.

    Ene jezus leefde - naar men zegt - in Israel. Voor honderden miljoenen mensen in de wereld een belangrijk persoon. In die bijbel staat dat God kanaan aan de israelieten gaf. Daar kun je wel of niet in geloven maar honderden miljoenen mensen geloven dat.

    Probleem in de discussie is:

    Hoe ver moet je teruggaan in de tijd om de rechten van een volk op een land te mogen doen laten gelden? Sommigen zeggen vanaf 1947, anderen zeggen vanaf het begin van de twintigste eeuw en weer anderen gaan terug tot de tijd van het oude testament.

    Hoeveel palestijnen woonden er in dat gebied? De schattingen lopen uiteen van enkele tienduizenden tot een half miljoen.

    Veel mensen vergeten of weten niet dat toen in de jaren veertig de verdeling van het land werd geregeld Jordanie ook deel van het gebied uitmaakte. Daar woonden dus ook Palestijnen. De verhouding joods grondgebied-Palestijns grondgebied komt dat in een heel andere verhouding ten opzichte van elkaar te staan..

    Ik vind het niet gek dat de Joden na eeuwen te zijn vervolgd wereldwijd snakten naar een eigen staat. Wel vind ik dat de huidige politiek van Israel veel en veel te hard is, maar aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat deze mensen bereid zijn om te vechten voor hun staat.

    Palestijnen en Israelieten hebben allebei rechten. Dat maakt de kwestie ingewikkeld.

  • uitgeschreven uitgeschreven, zo 08 augustus 2010 00:56 in reactie op Pieter Pan Reageer op uitgeschreven

    uitgeschreven

    Je beschermt niet een staat door een groot deel van het land van je buren middels nederzettingen en zelfs voor de bewoners van dat land ontoegankelijke wegen aan te leggen. Zoiets heet een bezetting en is op geen enkele wijze te rechtvaardigen. Wie vrede wil moet de zaken die hij onrechtmatig gestolen heeft minstens afgeven anders is het logisch dat er nooit vrede zal komen. Je kunt niet zeggen dat je eerst vrede eist terwijl je het land van een ander bezet blijft houden. Zeker niet als het niet om een tijdelijke militaire bezetting gaat maar een kolonisering van de gestolen gebieden door burgers die geen enkele intentie hebben daar ooit nog weg te gaan.

  • Peter Kusters, zo 08 augustus 2010 20:30 in reactie op uitgeschreven uitgeschreven Reageer op Peter

    Peter

    Paul wat een onzin, Israel heeft Gaza teruggeven en kijk wat daar van gekomen is, Hamas zwaait de scepter.
    En toonde hun dank door duizenden en duizenden raketten af te vuren.
    Israel heeft veel grof geld betaalt voor grond.
    En natuurlijk als je een camera zet op een palestijn zal hij zeggen dat het veel te weinig is. Of dat hij niks heeft gekregen.

  • Alex Alexander, za 07 augustus 2010 14:57 Reageer op Alex

    Alex

    Toch denk ik dat u over een aantal dingen te licht nadenkt. Ik vind overigens dat u uw standpunt wel heel helder toelicht, goed gedaan.

    Maar ik heb 2 punten waar ik iets over wil zeggen.
    Ten eerste hoe verklaart u het dan (als er niets tegen Joden schijnt te zijn) dat men volop (ook in reacties op deze site) nooit spreekt over "Israël" maar altijd spreekt over "Jodenstaat", "Jodenvolk" et cetera. Denk dat veel mensen ook vergeten dat er enorm veel christelijke arabieren in Israël wonen. Ik ken er één persoonlijk van die in Haifa woont en hij moet niets hebben van zijn regering noch van Hamas of wat dan ook. Ik zie dat dan ook als een soort van 3e partij binnen Israël zelf.

    Maar mijn andere punt wat ik aan wil kaarten vind ik belangrijker. U begint over Darfur et cetera, interessant dat u dat opmerkt en ik geef u daar groot gelijk in dat veel tegenstanders dat gebruiken.
    Maar ik zelf vind het altijd maf hoe voorvechters van de rechten van Palestijnen zoals u altijd kritiek hebben op acties van Israël... laat ik meteen benadrukken dat die kritiek vaak terecht is... want geweld willen wij alleen natuurlijk niet.
    Maar ik verbaas me altijd dat mensen als u zelden of nooit kritiek hebben als er geweld plaats vind veroorzaakt dóór Palestijnen zelf. Want laten we eerlijk wezen, beiden... Israël en Palestina, hebben nu na een lange geschiedenis van conflicten beiden zoveel foute dingen gedaan.

    En juist daarom kan ik ook geen partij kiezen in dat geheel aan conflicten, u kunt dat blijkbaar wel, ik begrijp dat niet.

    Maar nogmaals, dat zal wel aan mij liggen, ik persoonlijk zie niet in hoe ik voor mijzelf zou kunnen beargumenteren om voorvechter voor Israël doch Palestina te zijn. Natuurlijk zijn er soms conflicten afzonderlijk waar je duidelijk een schuldige aan kunt wijzen, de ene keer is dat Israël, dan weer Hamas of wie dan ook... et cetera.

  • Dirk Schmidt, zo 08 augustus 2010 19:50 in reactie op Alex Alexander Reageer op Dirk

    Dirk

    De rede dat het zwaartepunt van kritiek op Israël ligt en niet op de Palestijnen is HEEL simpel: De Palestijnen annexeren geen Israëlisch gebied waar ze nederzettingen op bouwen.

    Dat Palestijnse terreur bewegingen vreselijke dingen doen is niet goed te praten, en dat doet ook niemand hier. De onderliggende redenering voor de kritiek op Israël is dat als er geen stabiele Palestijnse staat komt, er ook nooit een einde komt aan terreur bewegingen. En Israël is met haar huidige politiek t.o.v. Palestina een grote sta-in-de-weg voor een stabiele Palestijnse staat. En ja, Israël is met haar beleid niet de enige sta-in-de-weg. "De" Arabische wereld zou zich ook wel eens wat constructiever mogen opstellen in het stimuleren van een stabiele staat i.p.v. wapens te leveren, dan wel het conflict retorisch uit te buiten om hun eigen onderdrukking te maskeren.

    Ik zie het niet zo zeer als partij kiezen tegen (of voor) Israël, maar als de feitelijke constatering dat Israël de sleutel in handen heeft van de deur naar vrede, maar het slot maar niet open wil maken.

  • Co Stuifbergen, za 07 augustus 2010 14:42 Reageer op Co

    Co

    citaat:
    ... Het is onjuist om te stellen dat er alleen kritiek is op de staat Israël, niet op het Joodse volk. ...

    Ik vermoed dat Anja Meulenbelt zich hier vergist.
    Anders zou ik meer willen weten over de kritiek op het Joodse volk. De kans dat kritiek op een volk racistisch is, lijkt mij groot.

  • Co Stuifbergen, za 07 augustus 2010 15:22 in reactie op Co Stuifbergen Reageer op Co

    Co

    K. B., bedankt voor de uitleg.

    Volgens u is het citaat dus niet van Anja Meulenbelt, maar uit de Trouw.

 

Reageren

Registreren Wachtwoord vergeten

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven