Bio Bekijk alles van Nico Haasbroek Word fan

Nico Haasbroek

Nico Haasbroek oud-hoofdredacteur NOS Journaal

01 februari 2010 Reageer (10) 729 x bekeken Kijknou RSS

Voorspelbaar gezeur over IFFR

De obligate kritiek op het International Film Festival Rotterdam (IFFR) is weer niet van de lucht.

Als fan, trouw bezoeker, Rotterdammer en journalist heb ik me tegen dergelijk gezeur in laten enten. De essentie van het IFFR in kort bestek.

Waar ter wereld vind je een stad waar je met duizenden mensen dagenlang pure cinema kan ondergaan? Juist. Het antwoord is: Rotterdam. Waarom is het IFFR zo bijzonder?
1. Omdat het je de liefde voor film probeert bij te brengen.
2. Omdat het festival filmers over de gehele wereld stimuleert en helpt bij het maken van films. Korte en lange, geslaagde en mislukte.
3. Omdat je nergens zo informeel kan verkeren met mensen die van film houden. Op de gekste plekken, 24 uur lang. Je maakt vrienden voor het leven.
4. Omdat het IFFR niet de pretentie heeft om te scoren zoals andere filmfestivals dat wel hebben.

De kiem is gelegd door Huub Bals. Het staat me nog helder voor de geest dat ik jaren geleden in het Lantaren/Venster complex versuft uit een zaaltje kwam en een dikkige man in een trui mij dwingend vroeg wat ik van de film vond. Dat was Bals. Hij wist niet wie ik was, maar hij was gek van film en hij confronteerde je met die gekte. Je moest er wat van vinden. Het kon hem vaak minder schelen of je pro of contra was. Honderden mensen zijn ooit zo door Huub Bals bejegend. En inmiddels heeft het wonder zich voltrokken. Duizenden mensen gaan elk jaar in een zaal zitten om films te kijken. Films waar je niks van snapt, films die je veel te langdradig vindt, films die technisch haperen. Films die je enorm raken. En tussen al die films zit zo nu en dan een juweeltje. Soms wordt de maker van dat juweeltje jaren later een ster, soms ook niet.

Veel critici van het IFFR beoordelen het festival op de criteria van Hollywood, glamour, scoren, het aantal sterren, targets, formats. Ze vergelijken het IFFR met andere fesitvals, het verleden met het heden. Maar het IFFR is een vele opzichten uniek en steeds weer anders. Een exponent ook van hoe de cinema in sommige delen van de wereld nog in kinderschoenen staat en elders al door de techniek is ingehaald.

Een mooi voorbeeld van de verkeerde kritiek stond in Het Parool van 27 januari. Volgens dat verhaal deugt er helemaal niks meer van het IFFR. Het is stil blijven staan in de tijd. De schwung, het elan en het vuur zijn verdwenen. De auteur heeft al jaren in Rotterdam geen film of cineast meer ontdekt. Het aantal bezoekers zou teruglopen. Ik zou onmiddellijk zelfmoord plegen als hij gelijk zou hebben of zijn kritiek hout snijdt.

Vanaf morgen stort ik mij in het festival om een aantal van zijn kritiekpunten te checken. Daarvan zal ik volgende week verslag doen. Ik kan nu al zeggen dat ik de Koreaanse openingsfilm 'Paju' zeer de moeite waard vond. (Geen enkel groot festival zou zo'n film durven te programmeren.)  Dat de nieuwe catalogus een veel prettiger formaat heeft. Dat ik al een leuke nacht met een Italiaanse en Iraanse filmmaker achter de rug heb. Dat ik op Nederland 2 een eerder op het IFFR vertoonde indrukwekkende, vreemde Chinese film ('Curse of the golden flower') heb kunnen kijken. Dat er een verrassend gesprek was tussen de oud bisschop Bähr en Natasja van den Berg over de film Lourdes. Dat ik dus wel nieuwe films en makers heb ontdekt, op elan ben gestoten en helemaal niet vind dat het festival is stil blijven staan. En het aantal bezoekers kan me gestolen worden.

De sterren, heren en dames critici, dat zijn de filmliefhebbers. Of ze nu publiek zijn, bescheiden filmmakers of degenen die het IFFR jaar in jaar uit organiseren en tot een permanent succes maken. Kom ook eens echt kijken en mee doen.

Laatste Reacties (10) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Egort Klasman, di 02 februari 2010 11:15 Reageer op Egort

    Egort

    Nu is op het filmfestival wel degelijk het een en ander af te dingen. Smaken verschillen, niet waar?

    Maar om een discussie over smaak op te hangen aan zelfmoord, zoals Haasbroek doet, is onrespectvol naar diegenen die ooit zelfmoord gepleegd hebben, of naar mensen die er mee te maken hebben gehad.

    Haasbroek, je ontkent dat de bezoekersaantallen teruglopen.

    Wil je dat even staven met cijfers, want ik kan mij goed voorstellen dat dat wel degelijk waar is.

  • - -, ma 01 februari 2010 17:26 Reageer op -

    -

    Hm.

    Zelf heb ik IFFR één keer bezocht en dat betrof een zware bevalling. Bij de kaartverkoop vielen de computers uit en er was geen back-up voorradig waardoor ook internationaal uitgenodigde festival bezoekers een aangepaste programma ad hoc moesten bedenken. Voorts waren veel stoelen dubbel bezet wat tot de nodige irritaties leidde onder de gedupeerde bioscoopbezoekers.

    Natuurlijk staat het men vrij om hier een label Internationaal Filmfestival aan te plakken met internationale allure maar ik weet wel beter. Het IFFR betreft vergaande glorie. Wat eens inderdaad te boek stond als een alternatief filmfestival waar regisseurs werden ontdekt staat heden ten dagen te boek als een schamele bedoeling.

    Men kan, mijns inziens, dit ook onderbouwen. Zo schreef filmrecensent en journalist Jos van der Burg een alles vernietigende artikel omtrent het IFFR met als veelzeggende titel: "Rotterdam had 't".

    Bron: http://www.cineville.nl/parool/rotterdam-had-t

    Enkele citaten:

    Hoe lang is het geleden dat Gong Li en Zhang Yimou, het gouden paar van de Chinese cinema, over de West-Kruiskade in Rotterdam liepen? Het jaar was 1993 en de film waarmee het stel naar het filmfestival Rotterdam was gereisd, was The story of Qiu Ju. De première eindigde in een staande ovatie.

    Laten we vooral niet zwelgen in nostalgie, maar de laatste jaren zijn heel weinig van dit soort magische momenten gepasseerd op het internationale filmfestival. Grote namen ontbreken eenvoudig in Rotterdam. Ze zijn vervangen door haast academische retrospectieven die meer aan huiswerk dan aan opwindende cinema doen denken.

    Nu waren er altijd weinig filmsterren in Rotterdam: de makers waren immers de sterren. Kijk maar naar de fraaie portretten van festivalfotograaf Pieter Vandermeer die al jaren tijdens het festival worden opgehangen in de hal van Pathé Schouwburgplein: Ken Loach, Hou Hsiao-hsien, Wim Wenders, Jim Jarmusch, Krzysztof Kieslowski. Prachtige foto's, prachtige filmmakers, maar met het jaar ook tragischer: de meeste portretten dateren van minstens twintig jaar geleden.

    Jan Pieter Ekker, ex-filmjournalist bij de Volkskrant en frequent bezoeker van buitenlandse filmfestivals, meent dat het festival slachtoffer is van de wet van de remmende voorsprong. ?Het heeft een mooi verleden, maar men is stil blijven staan. Er heerst zelfgenoegzaamheid. Het ontbreekt aan visionaire ideeën. Het laatste echt nieuwe programmaonderdeel was Exploding Cinema, dat de relatie tussen beeldende kunst en film onderzocht. Ik vind het vreemd dat een directeur die uit de museumwereld komt, juist dit onderdeel heeft afgeschaft.?

    Volgens Wolfson staat Rotterdam na Cannes, Venetië en Berlijn nog steeds op de vierde plaats in de internationale festivalhiërarchie. Maar dat gelooft, buiten de festivalburelen, niemand meer.

    - einde citaat -

    Ik kan niet anders stellen dat ik het hartgrondig eens ben met Jos van der Burg.

  • Nihilist #1375, di 02 februari 2010 01:29 in reactie op - - Reageer op Nihilist

    Nihilist

    Hm

    Als bezoeker die nu al 10 jaar naar het filmfestival heb ik nooit een overgeboekte zaal meegemaakt. Ook nooit problemen gehad aan de kassa's met de verkoop. 4 jaar geleden liep de internetverkoop inderdaad een keer spaak. De laatste 3 jaar koop ik echter de kaartjes op de eerste verkoopdag zonder problemen online.

    Verder baseert u uw mening op dat ene 'voorspelbaar gezeur' artikel waar de schrijven van bovenstaand stukje het over heeft.
    Om maar een paar namen te noemen: Op dit festival heb ik al dhr. Hirokazu (Nobody Knows) zien verschijnen bij de vertoning van de film Air Doll. Tevens is Nicolas Winding Refn langs geweest (van de Pusher trilogie) voor zijn film Valhalla Rising.

    Bovendien komen ook vele nieuwe onbekende filmmakers over de hele wereld langs om hun films te promoten.

    Het IFFR is tevens het enige serieuze internationale filmfestival in Nederland. Niet iedere Nederlander kan frequent buitenlandse filmfestivals afstruinen op zoek naar het nieuwste van het nieuwste. Een zeer groot deel van de films zal buiten dit festival nooit meer te zien zijn in de Nederlandse bioscoop. Alleen daarom is het festival al geslaagd te noemen.

    Op basis hiervan is het pH gehalte van het stuk uit het Parool behoorlijk verlaagd te noemen.

  • - -, di 02 februari 2010 09:01 in reactie op Nihilist #1375 Reageer op -

    -

    Laat ik voorop stellen dat een festival, welke dan ook, voor een filmliefhebber natuurlijk een goede zaak betreft.

    De ervaringen die ik opdeed zijn authentiek, ik verzin ze niet. Maar nee, natuurlijk wil dit niet stellen dat het altijd zo hoeft te gaan; uitvallende computers, dubbel geboekte zitplaatsen enz. Maar dit betrof slechts een kleine voetnoot.

    Waar het daadwerkelijk om draait is de vraag of, naast een aanbod aan films voor de diverse filmliefhebbers, het festival zich evalueert op een wijze dat opzienbarend genoemd kan worden. Op basis van criteria, zoals gesteld in het artikel, deel ik de opvatting dat het festival veel van z'n internationale allure heeft verloren. Dat vind ik jammer.
    Ik vind het dan voorts een dooddoener om dat af te doen als muggenzifterij of als louter gezeur.

    Natuurlijk liggen de zaken ook niet zwart-wit. En zoals u al aangaf zijn er altijd wel verassingen te ontdekken. De regisseur die u opnoemde heeft mij met name verrast met de film 'Aruitemo Aruitemo' (Still Walking); een authentiek familieportret waarbij regisseur Hirokazu Koreeda op voortreffelijke wijze erin slaagt de ogenschijnlijk serene scènes te completeren met voelbare spanning, verdriet en een hunkering naar verzoening.
    De archetypische verhoudingen binnen de familie, en dan in het bijzonder tussen vader en zoon, is niet alleen herkenbaar in beeld gebracht maar vervalt ook zelden tot zoetsappige clichés waar zoveel familiedrama's in verzanden.

    Erg knap hoe Koreeda in deze film de alom aanwezige spanning laat gedijen, tijd om te pauzeren wordt niet geschuwd. Ook toont hij moed door het verhaal voor zichzelf te laten spreken zonder dit aan te dikken door overbodige eye-candy en over-the-top gestileerde camerashots.

    Als u deze film nog niet kende, een aanrader!

    Dus ja, het filmfestival kent heus wel prominente gasten en dito films, maar een 'ontdekking' is Hirokazu Koreeda niet bepaald. De beste regisseur heeft zichzelf allang bewezen. Dit doet niks af aan zijn werk maar het betreft wel één van de elementen waarvoor sommigen naar een filmfestival gaan.

  • Zjen Zen, ma 01 februari 2010 15:30 Reageer op Zjen

    Zjen

    Curse of the golden Flower werd uitgezonden op Tv VPRO. Geweldige film..ik heb ik kriebelende prettige fascinatie zitten kijken.

    Als ik in Rotterdam een week ergens kon wonen zat ik 24 uur op het filmfestival.

  • Hans Laros, ma 01 februari 2010 16:14 in reactie op Zjen Zen Reageer op Hans

    Hans

    Damn, hebben wij dezelfde film gezien?

    Nog nooit zo'n saaie film gezien.

  • Zjen Zen, ma 01 februari 2010 16:31 in reactie op Hans Laros Reageer op Zjen

    Zjen

    Meen je dat nou?
    Heb je je ogen niet uitgekeken op de prachtige kostuums, de haardrachten, de mimiek, de expressie , de emotie , de gevechtstechnieken, de massaliteit?
    Het koningsdrama.... fantastisch.
    A woman scorned. Huiveringwekkend. Bijna-incest.
    Moeder-zoon relatie.
    Vader-zoon relatie.
    Broer-broer relatie.

    Maar misschien projecteerde ik wel zo goed. grijns.

  • Hans Laros, ma 01 februari 2010 20:11 in reactie op Zjen Zen Reageer op Hans

    Hans

    Ok, mssn moet ik je gelijk geven over de kostuums, die gouden kostuums zagen er goed uit, maar voor de rest, langzaam en langdradig;)

  • Zjen Zen, ma 01 februari 2010 20:39 in reactie op Hans Laros Reageer op Zjen

    Zjen

    ja, klopt. Langzaam. Lekker langzaam..alle tijd om gevoelsmatig het helemaal zelf in te vullen.
    Geweldig. Drama! en onschuldig lekker op de bank thuis zonder iemand lastig te valen met mijn emoties.

  • Rob Geurtsen, ma 01 februari 2010 15:18 Reageer op Rob

    Rob

    En voor niets minder als dit genieten van film-Kunst ga je naar het IFFR. Heerlijk, prachtig... een paar dagen in Rotterdam overgen aan deze verslaving...
    niet zeuren of klagen als de flim niet goed of leuk was, of je helemaal niet raakte. Dat hoort er bij.
    Je zelf een paar uur na een film verontrust in een café met een glas bier terug vinden, na en uur blijkt dat je maar één teu uit dat glas hebt genomen. Helemaal hoteldebotel van een film. Uren later zit de film nog in je hoofd, of zit ik in de film - nee toch het café.

    Zeuren over het IFFR is onzin, de presentatie van het TV-programma is even slecht als het programma van de IDFA. Er zijn misschien niet betere journalisten maar wel veel betere presentatoren of presentatrices.

 

Reageren

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven