De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (27) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• Ellen ten Bruggencate, do 12 november 2009 01:15 Reageer op Ellen

  

  Mijn boek "Weg van mijn moeder" gaat oa. over het probleem (voor de directe omgeving) van een werkende moeder.
  
  Na mijn geboorte (1955) besloot mijn moeder haar studie medicijnen af te maken. In 1959 werd zij fulltime schoolarts en liet haar vier kinderen aan hun lot over. In die tijd was er geen opvang. Zelfs een goede hulp in de huishouding was een probleem.
  
  Ik miste de moeder die op mij zat te wachten met thee en kaakjes, dus werd ik dat zelf.

• Ank Aerts, zo 08 november 2009 18:16 Reageer op Ank

  

  Als je niet weet wat je met je leven wil, ben je reddeloos verloren. Overgeleverd aan de grillen van anderen, het lot of de maatschappij. Wat dat betreft lijkt het erop dat de vrouwen het vroeger gemakkelijker hadden. Zich niet bewust van de piramide van Maslov -verwezenlijk u!-, maar wel van hun maag en het aantal kinderen dat verzorgd moest worden, was er verder niet zo veel te kiezen. In plaats daarvan golden er credo?s als brood op de plank en geld in het laatje. Heel overzichtelijk. Twee voeten op de grond, overdag de handen uit de mouwen en ?s avonds moe van het harde werken op tijd het bed in.
  In de 21e eeuw hebben wij net als het bedrijf waarvoor we werken, op zijn minst een eigen visie. De daarvan afgeleide missie beschrijft in een mooie volzin waartoe wij op aarde zijn. Daar is op zijn minst over nagedacht. Ons bestaansrecht wordt gevangen in mooie woorden. Er eenvoudig zijn, omdat leven nu eenmaal nieuw leven voortbrengt, is een ouderwetse, bijna dierlijke gedachte. Nee, elk menselijk leven, ook het jouwe al geloof je het zelf amper, is verbonden met een missie die correspondeert met het weten-wat-je-wilconcept. Of voor de gelovigen onder ons: het Gods-wilconcept. Om er ?echt bij uit te komen? moet je, als je het niet vanzelf voelt of weet, ?afdalen in jezelf?. Want helemaal diep verstopt, ergens achter een plooitje van je ziel zit het verborgen zaadje van ?je-zelf?. Een kat mag een kat zijn, een boom een boom, maar jij als mens komt er niet zo gemakkelijk vanaf. Jij moet gelukkig zijn en dat ben je pas als je persoonlijke missie voltooid is. Het zaadje moet en zal tot wasdom komen.
  Maar stel je nu eens voor dat je geen indrukwekkend zaadje vindt? Dat je in feite helemaal niet zo veel bijzonders wil?
  Een schooltje bouwen in Madagaskar? Niet aan denken!
  Iets uitvinden waarmee gehandicapten beter kunnen fietsen? Waarom ik?
  Een nieuwe afdeling op het werk gaan leiden? Alleen het idee al!
  Het staat natuurlijk niet zo sexy, dat vermoeide. Alleen maar een beetje ?er gewoon zijn?, niks ?stout? à la van Rooyen maar soms serieus, soms luchtig. Nu eens heel betrokken, dan weer eens wat afstandelijker. Blij, bezorgd, nieuwsgierig, of ook wel onverschillig als dat zo uitkomt. Het lijkt niet zo goed in deze tijd te passen. We moeten grotere dromen en zinderende passies hebben om er bij te horen. Om het idee te hebben dat we mensen van deze tijd zijn. Je bent pas iemand als je gezien wordt: en niet alleen door je gezin, je familie en de buren, maar door iedereen: via de televisie, op YouTube. En dat jaagt de boel behoorlijk op. Soms zo erg dat iemand je eraan moet herinneren dat er niets mis mee is, als je het zo af en toe niet weet. Of maar iets ?heel kleins? wil.

• Jan de Werkman, za 07 november 2009 19:08 Reageer op Jan

  

  Maak je keuzes en doe je ding...
  na al dat gefreubel ga je toch dood

• Links Handig, vr 06 november 2009 10:55 Reageer op Links

  

  @ Natascha
  
  Dit artikel gaat máár over één persoon en is dus een opninie. Laten wij afspreken dat wij de opinie of beleving van één persoon niet als feit gaan presenteren. De emancipatie van de vrouw is een feit en het nadeel - op de arbeidsmarkt - dat de vrouw kinderen baart is er ook één. Dat je de rol-verdeling tussen man en vrouw moet bespreken en aanpassen is evident, maar aangezien vrouwen het met de 'gangbare' verdeling eens zijn geeft te denken. Vrouwen willen dus nu eenmaal niet en masse een carrière najagen. Prima, laten wij dat gewoon aan hen om die keuze te maken.
  
  
  Ik ben wachtend op een column van een huisvrouw en hoe fijn zij dát vindt.

• Martine Tekelenburg-de Haan, vr 06 november 2009 10:04 Reageer op Martine

  

  Mooi stuk en zeker herkenbaar. Toevalligerwijs ging mijn column van afgelopen woensdag in de krant hier ook over ........ maar helaas te wienig ruimte (320 woorden) om het zo mooi uiteen te zetten.
  
  Inderdaad je slot ben ik het roerend mee eens, we moeten solidair zijn met elkaar en gelukkig merk ik dat dat telkens meer om mij heen gebeurt. Helaas zijn er ook nog mensen die ik ken die elkaar lopen te bekritischeren over het thuismoderschap of het full-time werken, erg kortzichtig vind ik dat.
  
  Ter info de Column:
  
  In de lift
  
  Ik zit in de lift, dat voel ik gewoon. De fase ploetermoeder heb ik inmiddels ruimschoots achter me gelaten en ik kies nu af en toe lekker voor mijzelf. De ambitie om een Supermama te worden heb ik laten varen. Dus inderdaad, soms lijkt het dat mijn wasmand ontploft is en komen de lego-blokjes nooit meer bij elkaar in één doos terecht. Het zij zo, want inmiddels ben ik beland in de fase goed-genoeg moeder. En mocht ik onverhoopt in de stress schieten, dan trek ik mijn hardloopschoenen aan, zoek ik een stil bospad op en adem een paar keer diep in. Helemaal Zen toch?
  Maar er zijn wel degelijk dingen waar mijn bloeddruk nog behoorlijk van gaat stijgen: bijvoorbeeld het gedoe over vrouwen aan de top. De kranten staan er momenteel weer bol van: ?wij? vrouwen moeten met minimaal 30 % in het bestuur van gerenommeerde bedrijven en onze stem laten gelden. En soms denk ik (in een andere wereld verkerend) dat is best een strak plan: de scepter zwaaien over een multinational bedrijf. Mantelpakje aan, een penthouse kantoor en twee lieve blonde knulletjes die mijn typewerk verzorgen. De laatste en beslissende stem bij vergaderingen, gewoon omdat ik het zeg, oh ja en een chauffeur die me door de ellenlange files heen loodst. Ondertussen MSN ik dan naar mijn man dat ik ietsje later kom. ?Schat zet jij de piepers maar vast op? en dan vijf minuten later ?Bij nader inzien weet ik niet of ik nog op tijd ben om de meisjes een nachtzoen te geven?. Mmmm dat zeg ik dus; in een andere wereld! Flexibele werktijden, kinderopvang, verlofregelingen, Het Nieuwe Werken, allemaal erg ingewikkeld, zo blijkt nog steeds. Dus totdat we niet met zijn allen die conservatieve bedrijfscultuur laten varen stap ik mooi op de derde verdieping uit. Net voordat de bonussen me naar het hoofd stijgen en ik Pieter Lakeman op mijn dak krijg!

• Iet Sist, vr 06 november 2009 05:01 Reageer op Iet

  

  Ik zie net Anna's profiel (sorry dat ik je net Annet noemde), en ik kan me je keuze helemaal voorstellen. En in deze maatschappij kàn jij niet eens kiezen voor wèl zo'n toppositie als je die in deeltijd zou willen vervullen (mits al je kinderen schoolgaand zijn).
  
  Schandálig vind ik dat. Nu zal het je uiteindelijk wel lukken, want zo'n type vrouw lijk je me wel, maar toch, voor heel veel vrouwen is het géén optie en al helemaal niet buiten de randstad, en vanuit een positie van herintreding. Dáárom *ouderbanen*, werkgevers, óók in jullie eigen belang! Voor àlle zorgende ouders die graag willen meedraaien in de maatschappij, op hun eigen niveau, aangepast aan de schooltijden van hùn kinderen!

• Iet Sist, vr 06 november 2009 04:54 Reageer op Iet

  

  Annet, volstrekt en hélemaal mee eens! Carrieredames klagen dat men hen "geen goede moeder vindt' op het schoolplein, maar omgekeerd is zo mogelijk nog erger: "je bent lui, je profiteert van je vent of je uitkering, je gooit je studie weg, je verslonst en geeft jezelf over aan achterlijkheid". Vreselijk, alleen omdat je je kinderen op de eerste plaats zet!
  
  Wat ik nog aanvullend zou willen zeggen: Vrouwen die wèl beiden willen, en bij voorbeeld via een "Ouderbaan" de zaken gewoon kunnen combineren zonder te hoeven leunen op kinderopvang: (Pas na je werk nádat het kind op school zit, en weer naar huis om ze op te halen), en die zo tot wel 30 uur per week buitenshuis kunnen werken, de files omzeilend door andere werktijden...
  
  DIE vrouwen moeten in aanmerking komen voor die topfunctie, DAT zijn de wáre heldinnen, *niet* diegenen die handig zijn in het wegbrengen naar creche, buurvrouw en oma, maar degenen die zelf de verantwoordelijkheid nemen voor hun kind. ZIJ zijn namelijk degenen die hun prioriteiten op orde hebben. Een kind is gvd geen lastig gebruiksartikel dat je er maar een beetje "bij" doet, Plasterk!
  
  Maar dan... waar zijn die banen, voor vrouwen die thuis hun kinderen hebben grootgebracht tot hun vierde? Waar zijn die werkgevers die die stap zetten om speciaal flexibele ouderbanen te creëren? Het is in vrijwel èlke bedrijfstak denkbaar, *als* we maar willen!
  
  Kijk alsjeblieft even op www.ouderbanen.nl Annet, naar wat de zorgende ouder wil wat er verandert, wat er veranderen móet om een gezonde, gelukkige maatschappij met niet gestresste moeders en goed begeleide kinderen te krijgen, zònder terug te gaan naar ons oude aanrecht en zònder nog langer mee te doen met het economische aanrecht van de huidge generatie vrouwen, dat nog vele malen erger is! (de site is niet commercieel)

• Wilma S., vr 06 november 2009 00:04 Reageer op Wilma

  

  Vrouwen zijn elkaars ergste vijand. Als jij je goed voelt bij thuis zitten prima, maar laat mij vrij om te werken. Als moeder doe je het eigenlijk nooit goed. Blijf je thuis bij je kinderen dan moet je wel lui zijn omdat je te beroerd bent om te werken, ook al doe je je huishouden, verzorg je je kinderen en ben je meer op school om te helpen dan thuis. Als je fulltime werkt dan vindt je je carriere belangrijker dan je kinderen en deug je toch eigenlijk niet als vrouw. Werk je parttime en goochel je met zowel huishouden, kinderen, kinderopvang en evt. een partner dan is het zonde van je opleiding dat je kiest voor zo'n klein baantje en heeft de maatschappij eigenlijk toch niets aan je. De vrouwen die in vier dagen net zoveel werk proppen als mannelijke collega's in vijf worden bovendien nog beloond door alle promoties aan hun neus voorbij te zien gaan omdat ze nu eenmaal niet vijf dagen werken. En degene die drie dagen of minder werken nou die kunnen het helemaal wel vergeten. Daarbij worden ze ook nog standaard lager uitbetaald dan diezelfde mannelijke collega's om redenenen die niemand weet behalve dan dat het nu eenmaal zo is. En toch zijn Nederlandse vrouwen de gelukkigste van Europa en dat komt waarschijnlijk omdat we zo'n goed evenwicht hebben gevonden tussen werk en kind. Ik werk zelf parttime en denk dat het belangrijk is dat ik mijn puberzoon in de brugklas een beetje begeleid en hem de kans geeft om zijn verhaal te doen als hij uit school komt. Laat iedereen doen waar hij zich goed bij voelt. Van dwang wordt niemand gelukkig denk ik. Anders vind ik moeders in de bijstand. Is je kind ouder dan vijf jaar dan vind ik dat je wel moet gaan proberen om in je eigen levensonderhoud te voorzien. Mijn kind was 1 jaar oud toen mijn man er van door ging en ik ben direct gaan werken. Ik werkte drie hele dagen en 3 halve dagen. En dat was soms heel rot. Voorals als hij ziek was. Maar er was wel altijd geld om mee te doen aan clubjes en voor die leuke schoenen of trui en hij groeit op tot een leuke vent. Hij weet dat je moet werken of sparen als je iets wil en beseft dat het geld niet vanzelf komt. Eigenlijk ben ik dus net zo erg als iedereen,ook ik heb een oordeel over een ander.

• Natasha Cloutier, do 05 november 2009 22:42 Reageer op Natasha

  

  @Jaimi
  
  Al dat parttime werken in Nederland maakt vrouwen financieel onafhankelijk. De rest van Europa doet dat niet.
  
  En als vrouwen zo blij waren, was deze artikel overbodig.

• Rob Smith, do 05 november 2009 19:53 Reageer op Rob

  

  Op ons bureau (communicatie en ontwerp) hebben we faciliteiten gemaakt voor vrouwen en mannen die deels ook thuis en in deeltijd werken. Door thuiswerkplekken te maken (2 x computer thuis en werk, internetverbindingen, printers en een iPhone met alles d'rop en d'raan) is het mogelijk meer in zelf gekozen tijd aan projecten te werken (dus niet meer dat 9-5). Het gevolg is dat mensen langer bij ons blijven (ook al zijn ze verhuisd) en ze zich met hart en ziel inzetten. Zo kunnen ze zich toch blijven ontwikkelen in het werk ook als het een periode hectisch is. Natuurlijk komt het niet altijd goed uit maar dan houden we meer rekening met elkaar. In een bedrijfje van slechts 10 mensen lukt dat aardig. Mijn pleidooi is dus om beter naar elkaar te luisteren en in elkaar te investeren. We willen allemaal een beetje gelukkig zijn en dan kunnen we elkaar beter steunen in elkaars situatie.

• Remko Varkevisser, do 05 november 2009 18:46 Reageer op Remko

  

  Van dit soort ontboezemingen raak ik dus in de war. "fulltime werken, kinderen krijgen, de leukste moeder, dochter, vriendin en geliefde tegelijk zijn. Ik kreeg drie kinderen van dezelfde man, werkte gemiddeld 60 uur per week (...) tussendoor kerstdiners, paasontbijten en gezamenlijke vakanties voor vrienden en familie." En dan begint manlief te mopperen en de kinderen ook. En vrouwlief neemt ontslag. Wat deed manlief al die tijd? Welk feestje heeft hij georganiseerd, welke vakantie regelde hij? Waarom liggen al die taken bij jou?

• De Heere God, do 05 november 2009 17:44 Reageer op De Heere

  

  Maar wat als god het nu gewoon zo geregeld heeft dat de man werkt en de vrouw thuis is bij de kinderen. Ik bedoel daarmee niet dat dat moet, maar dat mensen zich daarbij gewoon het prettigst voelen... Dat kan natuurlijk door de Heere zo geregeld zijn, het kan ook zijn dat dat "in" de vrouw gegroeid is...

• Links Handig, do 05 november 2009 17:35 Reageer op Links

  

  @ Natascha Cloutier
  
  
  Lees anders even de emancipatiemonitor van het CPB door in plaats van aannames te doen.
  
  Feiten;
  
  45 procent van de vrouwen is financieel onafhankelijk.
  70 procent van de werkende vrouwen (!) werkt in deeltijd. Maar 59 procent van de vrouwen werkt.
  
  70 procent zegt gelukkig te zijn met de rolverdeling, 20 procent moet er nog over na denken en 10 procent wil meer werken.

• Jos Olsthoorn, do 05 november 2009 17:26 Reageer op Jos

  

  Een mooi stuk. Al blijft het wel belangrijk dat, zoals je al aangeeft, een vrouw zelf de keuze kan maken en die niet wordt opgelegd.

• De Bouffaine, do 05 november 2009 16:31 Reageer op De

  

  Wat een prachtig en persoonlijk verhaal, en hoe herkenbaar!
  Het interessante is dat de oplossing eigenlijk niet genoemd wordt maar heel logisch lijkt: vrouwen aan de top moeten ofwel een vermogende single zijn of wel een partner hebben die zelf 100% thuis wil zijn om voor het huishouden en/of de kinderen te zorgen.
  
  Lesbische paren regelen dat doorgaans goed (maar misschien omdat ze overwegend kinderloos zijn), hetero's vinden dat stukken minder makkelijk.
  
  Het gaat hier, ik zal maar niet langer dralen, eigenlijk vooral om het zelfbeeld van mannen. Mannen die je niet achter de kinderwagen, bij de poort van de school of uit hun auto krijgt. Het gros van de mannen ook trouwens, los nog even van de mannen die werkelijk aan de top staan, en zich werkelijk geen moment afvragen of zij nu niet ooit eens iets in het huishouden zouden moeten doen. Ja koken, dat dan weer wel, hebben ze van Herman den Blijker geleerd, en die heeft tenslotte ook het machismo van een topbestuurder.
  Maar voor het overige zie je al die topbestuurders, directies en mindere managers allemaal dezelfde verdringingstechniek gebruiken. Als er koffie moet worden geschonken, gaan de ogen gelijktijdig naar de eerste de beste vrouw in de zaal, topmanager of niet.
  Het is seksisme, en dat lijkt mij een van de ontmoedigendste fenomenen die je als vrouw boven het glazen plafond tegen kan komen. Al die tijd op alle borden tegelijk geknokt om boven te komen, en dan blijken de Middeleeuwen in de management room nog niet eens voorbij.

• Geordy van Bussel, do 05 november 2009 16:23 Reageer op Geordy

  

  Wauw! Wat een mooi stuk! Wat zullen veel vrouwen hier baat bij hebben dit te lezen.
  
  Geweldig!

• K 'tje, do 05 november 2009 15:05 Reageer op K

  

  Er zit volgens mij achter dat vrouwen die fulltime blijven werken zich schuldig voelen dat ze te weinig thuis zijn en dat vrouwen die zijn gestopt met werken zich schuldig voelen omdat zij niet kunnen voldoen aan het beeld van de moderne vrouw die alles tegelijk kan. In plaats van elkaar helpen leidt dat schuldgevoel blijkbaar tot het zich tegen elkaar afzetten. Zonde en onnodig! Ging emancipatie niet ook over 'zusterschap', elkaar steunen in de strijd?

• Freek De Man, do 05 november 2009 14:26 Reageer op Freek

  

  Geinig, de kritiek van de afwezige vader is er al jaren en blijft. Dan is het wel zo eerlijk dat de kritiek op de afwezige moeder net zo hard komt, dat hoort erbij. Keuze tussen carrière en kinderen is nu van de beide partners.

• Wilma S., do 19 november 2009 19:48 in reactie op Freek De Man Reageer op Wilma

  

  Een beetje late reactie maar goed. Er is bijna nooit kritiek op de afwezige vader en als die er al is dan lukt het de mannen vrij makkelijk om deze kritiek naast zich neer te leggen. Gelijke monniken, gelijke kappen? Dan lust ik er nog wel een paar. Gelijke beloning voor gelijke functies voor man en vrouw, gelijke doorgroeimogelijkheden en promotiekansen voor man en vrouw, gelijkheid van man en vrouw bij sollicitaitieprocedures etc. etc. Als je als vrouw die gelijkheid opeist ben je een bitch en als man ben je een vent die weet wat hij wilt. Als je als vrouw emoties toont ben je een emotioneel wrak dat leegloopt, als je dat als man doet krijg je waardering omdat je je vrouwelijke kant niet ontkent. Bleeh. Gelijke monniken gelijke kappen, leuk verzonnen maar er zijn maar weinig gezinnen waar de kinderopvang een zaak van de man is hoor. Zodra een juf ziek is en de opvang wegvalt is het al gauw: Schatje, ik heb een belangrijke vergadering, ik heb een belangrijke baan, regel jij het even.
  Deze discussie heeft absoluut niets te maken met gelijkheid trouwens, dit is een zaak van vrouwen onderling. De kwestie werken tegenover nietwerken. Topfunctie of deeltijdbaan. Dat soort werk. Waar bemoei jij je eigenlijk mee?

• Joop van Diest, do 05 november 2009 14:19 Reageer op Joop

  

  Heel fijn stuk. Wat mij het meest treft tijdens het lezen is: ik nam ontslag. Moet wel kunnen...
  Verder deel ik je uitgangspunten van harte

• Natasha Cloutier, do 05 november 2009 14:09 Reageer op Natasha

  

  En de single ladies dan? ? Laat wij de top voor jullie halen!
  
  Als vrouw zonder kinderen klinkt deze stuk alsof alle vrouwen moeders zijn of moet zijn. Niet bedoeld zeker maar brrrr!
  
  Topvrouwen = laat het dan over aan buitenlandse vrouwen (precies wat nu gebeurt in NL) en aan singles. Klaar met die jaren 50 discussies en schuldgevoelens. Dan hebt jij meer tijd voor je kinderen en we voor het werken. Blijkbaar kunnen en mogen veel hoogopgeleide buitenlandse vrouwen het beter doen én combineren.
  
  Kiezen voor werken of niet is mogelijk zolang als manlief of partner geld hebt want de gemiddeld NLse vrouw is vreselijk afhankelijk van haar partner anno 2009. Nogmaals brrrr.

• Elin Gustavsson, do 05 november 2009 18:18 in reactie op Natasha Cloutier Reageer op Elin

  

  Mee eens.
  
  Het lijkt ook wel alsof in NL het nemen van een kind door vrouwen misbruikt wordt als een legitiem excuus voor het hebben van een parttime baantje, of geen enkele baan. Moeder willen worden, dat is iets zó belangrijks en normaals, dat het als het ware boven alles mag staan in NL. Een kind opvoeden is zeker nobel, maar een kind hébben niet per se. M.i. ben je zeker niet goed bezig als je bijv. drie kinderen neemt, of als je bijv. een kind neemt terwijl je weet dat je man er niet echt op zit te wachten.
  
  Er zou in de media wel wat meer aandacht besteed mogen worden aan de nadelen van kinderen krijgen.
  Magazines voor ouders (meestal moeders) presenteren het als iets geweldigs.
  Lijkt me niet, het is keihard en onregelmatig werk.
  Bovendien, hoe meer mensen erbij komen, hoe slechter het zal gaan met de natuur en de economie. Dit geldt niet alleen voor Afrika of Oost-Azië maar *juist* voor Westerse landen, aangezien een Westers persoon in zijn leven circa 20 maal zoveel energie gebruikt dan de gemiddelde Afrikaan.
  Het idee, dat er meer mensen nodig zijn in een bepaald land, is werkelijk onzin en geldt zeker niet voor Westerse landen heden ten dage. Er is geen enkele correlatie tussen de bevolkingsdichtheid en de welvaart in een land (zie bijv. Australie en Canada).
  
  De automatische, vanzelfsprekende bewondering voor het fokgedrag van mensen, is iets volkomen misplaatst.

• Iet Sist, vr 06 november 2009 05:13 in reactie op Elin Gustavsson Reageer op Iet

  

  Elin en Natasha, het gaat hier helemaal niet over vrouwen zonder kinderen, het gaat over diegenen die ze wèl hebben of willen, en helemaal gestoord raken van alle verplichtingen waar ze aan moeten voldoen als werkende (soms alleenstaande) moeders.
  
  Vrouwen zonder kinderen en zonder kinderwens hoeven op geen enkele manier een belemmering te ondervinden om de top te bereiken, in die zin zullen ze nooit onder hoeven doen voor een man, dus doe je best zou ik zeggen. Voor jullie IS er geen glazen plafond en er staat jullie in wezen *niets* in de weg om beter te worden dan welke andere kerel dan ook. Prijs je in die zin gelukkig en ga dan niet in een topic zitten dat gaat over een totaal andere categorie vrouwen. Want onder deze moeders zitten wel degelijk óók vrouwen die óók hun studie te gelde willen maken, die evengoed ambitieus zijn, en die *niet* belemmerd zouden moeten worden door rigide werktijden terwijl ze de toekomst van ons allemaal helpen grootbrengen!
  
  Wat ik jullie wel even wil meegeven, omdat er tamelijk respectloos over 'fokgedrag' gesproken wordt hier, dat die kinderen die wij nu grootbrengen op een hopelijk goede en verantwoorde manier, straks ook als werkenden *jullie* AOW zullen moeten bekostigen, en als artsen en verpleegkundigen voor *jullie* moeten zorgen als jullie oud en hulpbehoevend zijn. Waarmee dus ook *jullie* gebaat zijn bij een goede opvoeding, en goede startkansen, van al deze kinderen. En waarbij je dan hopelijk ooit eens tot het besef komt dat je wel dankbaar mag zijn dat er ergens mensen zijn geweest die hèn ooit op de eerste plaats hebben gezet! (zoals jullie ouders hopelijk jullie ook)

• Elin Gustavsson, vr 06 november 2009 09:31 in reactie op Iet Sist Reageer op Elin

  

  Mijn excuses voor het geval mijn commentaar nogal bot overkwam.
  
  Ik denk echter wel dat ik hier als "andere categorie vrouw" gewoon geschikt ben commentaar te geven, er geven hier bijv. ook mannen en vrij jonge vrouwen (die waarschijnlijk nog niet weten of ze kinderen willen), commentaar.
  
  Verder wilde ik alleen maar zeggen... ik respecteer mensen hun keuze, maar ik blijf erbij dat met het oogpunt op de bevolkingsexpansie, en met het oogpunt op iemands zelfredzaamheid, kinderen niet altijd een slim idee zijn. Ik heb het idee, dat veel ouders, niet weloverwogen voor kinderen kiezen.
  
  Wat betreft de bevolkingsexpansie wordt dat waarschijnlijk een omvangrijke (en voor het topic niet heel relevante) nevendiscussie, waar allerlei economische- en milieu-factoren bij betrokken zijn, dus ik ga er hier verder maar niet op in.
  
  Wat betreft iemands zelfredzaamheid: als ik dit artikel lees, vraag ik me af, waarom de auteur het feit dat ze ontslag moest nemen, pas zo laat aan zag komen. Ik zou me er bijv., als ik kinderen zou nemen, eerst heel zeker van vergewissen dat m'n man óók mee zou helpen in het huishouden en dat soort dingen, en hier niet te snel van uit gaan. Andere reageerders vroegen zich hier soms ook af, waar de man van de auteur mee bezig was, aangezien zij het zo druk had. (Overigens, ik vind natuurlijk niet dat het feit of een man meehelpt met het huishouden de totale verantwoordelijkheid van de vrouw is.)
  
  En verder ben ik het helemaal eens met dat werktijden flexibeler moeten kunnen voor ouders van jonge kinderen, e.d.

• Erik Klooster, do 05 november 2009 13:28 Reageer op Erik

  

  Ik mis kennelijk iets. "Ik" werkt zich te pletter, prive en op het werk, en stopt daarom met werken. Waar is de bijdrage van de partner aan de, zeker met een gezin, drukke prive werkzaamheden? Als je laat gebeuren dat die achterwege blijft, dan resteert inderdaad alleen de keuze van ontslag nemen. Let wel, in wezen de keuze van de niet/te weinig meewerkende partner en niet die van "Ik".

• num lock, do 05 november 2009 12:18 Reageer op num

  

  Vrouwen zouden wat vaker voor elkaar op moeten komen ipv elkaar zo afkraken, wat vaak gebeurt, vind ik.
  Ieder maakt zijn/haar eigen keuzes en een beetje respect voor elkaar zou ook niet verkeerd zijn.

• Elly van Wijngaarden, do 05 november 2009 11:26 Reageer op Elly

  

  Kan me helemaal vinden in dit stuk. Laat een ieder in zijn waarde en help elkaar waar mogelijk is.