Bio Bekijk alles van Femke Halsema Word fan

Femke Halsema

Femke Halsema Oud-fractievoorzitter GroenLinks

05 november 2010 Reageer (24) 972 x bekeken Media RSS

Politici moeten de journalistieke vrijheid waarborgen

Openingsspeech bijeenkomst ’50 jaar Raad voor de Journalistiek’

Goedemiddag, Na enigszins impulsief ja te hebben gezegd op de uitnodiging bekroop mij al snel een gevoel van spijt. Politici die spreken over journalistiek bekomt dat meestal slecht. Ik denk dat de voormalig ministers Hirsch Ballin en Donner met weinig genoegen terugdenken aan hun belerende opmerkingen over de staat van de Nederlandse journalistiek omdat hen al snel – en ook niet geheel onterecht – het verwijt ten deel viel de vrije journalistiek te willen knevelen.

Laat ik daarom ook beginnen met de – enigszins vrome – opmerking dat ik vind dat politiek en bestuur beperking van de vrije journalistiek niet toekomt, behoudens de grenzen die wij op dit moment in de wet kennen. Eerder ligt er een taak voor politici om de vrijheid van journalisten te waarborgen en te faciliteren, waar deze onder druk staat.

Met name in het faciliteren van vrije nieuwsgaring laten politici ook steken vallen; bijvoorbeeld de Wet Openbaarheid Bestuur die in werkelijkheid meer de ‘Wet Geheimhouding van de Ondoorgrondelijke Gangen van Politieke Besluitvorming’ is. Zoals u wellicht weet, is mijn collega Mariko Peters bezig met een initiatiefwet om onder andere het aantal uitzonderingsgronden op openbaarheid aanzienlijk in te gaan perken. Dat is broodnodig.

Politieke terughoudendheid is nog meer op zijn plaats als in aanmerking wordt genomen dat het vrije woord helaas voorwerp is van rechterlijke oordelen, waarmee rechtstreeks of indirect ook de vrije ruimte van journalistiek ter discussie staat. Denk bijvoorbeeld aan de vervolging van cartoonisten, de aanklacht tegen de blogger Bert Brussen of – indirect – in de aantijgingen gedaan tijdens het proces van Wilders over een gebrek aan journalistieke zorgvuldigheid.

Laat ik mij nog een tweede – ronduit vrome – opmerking permitteren en dat is dat ik de kwaliteit van Nederlandse journalistiek over het algemeen hoog vind. Vanzelfsprekend heb ik mijn terugkerende irritaties over journalistieke methoden en gedrag van sommige journalisten (veel parlementaire journalisten vinden mij daardoor ook behoorlijk lastig), maar aan het einde van de dag waardeer ik de variatie en diepte in nieuws die, zeker voor een klein taalgebied als Nederland, groot is.

Zo, na me van mijn beste kant te hebben laten zien, wil ik wel een aantal zorgen met u delen. Ik denk dat daar reden toe is en ik denk dat die zorgen een debat in journalistieke kring verdienen.

Het is zorgelijk dat de kwaliteitsjournalistiek in Nederland onder druk staat. Door teruglopende advertentie-inkomsten, toenemende concurrentie van oude en nieuwe media en afnemende lezersaantallen hebben met name gedrukte media het zwaar. Het financieren van bijvoorbeeld dure maar noodzakelijke onderzoeks- en buitenlandjournalistiek wordt lastig, zeker als daarbij in aanmerking wordt genomen dat de omloopsnelheid van nieuws fors is toegenomen waardoor voor zogenaamde ‘slow journalism’ minder tijd resteert.

Ik heb alle begrip voor de grote reserves die er bij journalisten en hoofdredacties leven tegen publieke financiering van onafhankelijke media; tegelijkertijd denk ik dat bijvoorbeeld de versterking van bestaande fondsen noodzakelijk kan zijn om ervoor te zorgen dat kwaliteitsjournalistiek in oude en nieuwe media wordt gewaarborgd.

Daarnaast lijkt het mij goed als er meer mogelijkheden komen voor betaalfuncties op internet van krantenartikelen, vergelijkbaar met het i-Tunessyteem dat we voor muziek kennen. En dat er 1 distributiesysteem komt voor kranten waarmee de kosten voor verspreiding kunnen worden gedrukt.

Inmiddels is de VVD in het geweer gekomen tegen de zogenaamde concurrentievervalsing van de publieke omroep door het grote aanbod van sites. Ik vraag me sterk af of vanuit het belang van de nieuwsconsument het terugdringen van publieke sites zo gewenst is. Dit neemt niet weg dat de publieke omroep zelf meer orde zou mogen brengen in het woud van onderling concurrerende sites, dat voortkomt uit de voortwoekerende stammenstrijd tussen omroepen in ons archaïsche, verzuilde omroepbestel. In plaats van het wettelijk beperken van de internetmogelijkheden van de publieke omroep, zou ik er een voorstander van zijn als digitale nieuwsproducten van bijvoorbeeld kranten in het lage BTW-tarief van 6% worden geplaatst, waardoor de kosten veel lager zijn. Bovendien vind ik de aanhoudende reclame op de publieke omroep een veel ernstigere vorm van concurrentievervalsing en het lijkt me dan ook hoog tijd dat het publieke bestel reclamevrij wordt.

Waar de economische omstandigheden voor journalistiek behoorlijk lastig zijn, zijn journalisten niet ontslagen van de plicht om een open debat te voeren over de kwaliteit van hun werk. Zelfreflectie, kritisch onderling commentaar, behoren – is mijn voorzichtige constatering – niet tot de grootste liefhebberij van veel journalisten. Deels is dat ook terug te zien in de kwetsbare positie van de Raad voor de Journalistiek, waar een toenemend aantal media zich weinig aan gelegen laat liggen. Dat mag de Raad zich in de eerste plaats zelf aantrekken. In voorbereiding op deze speech vroeg ik via twitter suggesties en een terugkerende klacht was dat de Raad, tot dusver, bijvoorbeeld weinig oog en gevoel heeft voor nieuwe media, wat je ook weerspiegeld ziet in de samenstelling van de Raad.

Er zijn echter andere redenen voor zelfreflectie.

Er lijkt in een aantal oude media dedain te bestaan jegens de burgerjournalistiek op veel weblogs. Dat miskent de kwaliteit van veel bloggers en de interessante, nieuwe vorm van informatievergaring door gebruik te maken van ‘the wisdom of crowds’. Anders dan de klassieke, eenzame journalist die door lang en intensief speurwerk nieuws boven tafel haalt, gebruiken veel weblogs hun fora en zetten zij lezers actief in om kennis te verzamelen. Onmiskenbaar leidt dit wel eens aan het euvel van desinformatie en het ontbreken van hoor en wederhoor (zeker als onzorgvuldigheid als stoer wordt gezien, zoals bij GeenStijl), het neemt niet weg dat de wijsheid van menigtes het nieuws ook kan verrijken.

Er is echter ook sprake van een dubbele morele standaard, wat bijvoorbeeld goed zichtbaar werd in het hoofdredactionele commentaar van de NRC over de geretweete bedreiging door de eerder genoemde Bert Brussen, waarin vrijelijk vooruitgelopen werd op een strafrechtelijke veroordeling. Toen een paar maanden later mijn dochter werd bedreigd namen een aantal kranten, waaronder de NRC, deze bedreiging zonder enige terughoudendheid letterlijk over. Pas na mijn oproep om meer respect te betonen voor haar privacy verwijderden een aantal kranten (maar niet alle) de bedreiging van hun sites. Dit is een dubbele moraal, waarin oude media zichzelf meer journalistieke vrijheid gunnen dan bijvoorbeeld bloggers.

Een tweede reden voor zelfreflectie is de politieke desinformatie die veel journalisten kwetsbaar maakt. In de politiek, bij bedrijven en op de ministeries zijn er inmiddels hele apparaten opgetuigd om journalisten van het lijf te houden en journalistieke informatie te sturen en te manipuleren.

Begrijp me niet verkeerd: kritiek hierop verdienen in de eerste plaats politici en bestuurders die zich verstoppen achter legioenen spindoctors en voorlichters. Maar journalisten worden extra kwetsbaar als meningen worden gebracht als hard nieuws en als het onderscheid ertussen verdwijnt. Laat ik een klein voorbeeld geven: tijdens de formatie, in de maanden september en oktober jl., hebben veel journalisten als hard nieuws gebracht dat het CDA gedwongen was in zee te gaan met VVD en PVV omdat de andere, progressieve politieke partijen (waaronder GroenLinks) weigerden samen te werken met het CDA. Onvoldoende kwam naar voren dat het hier de mening betrof van CDA-informateur Lubbers en dat het ook om een spin in het CDA ging. In een aantal gevallen werd daarbij ook overgenomen dat de partijen die protesteerden tegen deze weergave ‘slechte verliezers’ waren. Pas veel later werd dit beeld enigszins gecorrigeerd toen er in de media meer ruimte ontstond voor, bijvoorbeeld, mijn ‘mening’ dat dit strijdig was met de initiatieven die richting het CDA waren genomen.

Ons land leidt onmiskenbaar aan ‘meningitis’. Elke nieuwsgebeurtenis wordt eindeloos gerecycled en herkauwd, tot vermoeienis toe. De grenzen tussen amusement, talkshows en harde journalistieke informatie vervagen: meer dan nu gebeurt, zouden journalisten wat kritischer mogen zijn op deze vervagende grenzen en hun lezers en kijkers het onderscheid helder mogen aangeven.

Een derde reden is de toenemende personalisering van nieuws. Met name in commerciële media is er grote belangstelling voor wederwaardigheden van Bekende Nederlanders, met name voor hun privéleven. Nu geldt voor de meeste BN’ers dat zij daar ook hartstochtelijk aan meewerken en bepaald geen slachtoffer zijn. Anders was dat bijvoorbeeld bij het pulpblaadje ‘Binnenhof’ waarin het vuilnis van mijn collega’s werd afgebeeld en herkenbare foto’s van mijn kinderen werden afgebeeld.

Toen enige tijd geleden een van mijn kinderen werd bedreigd, heb ik verzoeken moeten doen aan paparazifotografen om die foto’s van hun sites te verwijderen. Zeker waar personalisering van het nieuws leidt tot het overschrijden van de grens met het privéleven, kunnen de effecten voor betrokkenen heel kwalijk zijn: kritische overdenking van het bewaken van die grens lijkt mij geëigend. Terecht heeft de Raad een grens gesteld aan afbeelding van de enige overlevende van de Tripoli-ramp, het jongetje Ruben. Maar persoonlijk was ik meer geschokt toen mijn favoriete avondkrant NRC op de voorpagina groot melding maakte van de zelfmoord van Antonie Kamerling, daarbij ook geen rekening houdend met het indringende verzoek van de nabestaanden om juist terughoudend te zijn.

Voor kwaliteitsjournalisten geldt dat zij zich over het algemeen verre houden van deze pulpmethoden, maar ook zij worden beïnvloed door de personalisering van nieuws. Dat is bijvoorbeeld terug te zien in de grote populariteit van ‘het interview’ als journalistieke vorm.

In reactie op toenemende personalisering zou ik afsluitend twee stenen in de vijver gooien, met het oog op het debat dat zo dadelijk wordt gevoerd.

Er wordt sinds lang gediscussieerd over een wettelijk recht op weerwoord (het wettelijk verankeren van het recht om in hetzelfde medium waarin iemand ten onrechte en feitelijk onjuist in een fout daglicht is gesteld, een weerwoord te mogen geven). Indachtig het begin van mijn speech ben ik geen voorstander van het vergroten van de greep van de wetgever op de vrije journalistiek. Wel zou ik het goed vinden als journalisten eens met elkaar in debat gaan over het weerwoord dat zij mensen gunnen, over wie zij onjuist hebben bericht. De bestaande rectificatiemogelijkheden (een piepklein, nauwelijks te vinden berichtje dagen nadat er groots onjuiste informatie is gepubliceerd) schieten wat mij betreft te kort.

Een tweede suggestie die ik wil doen betreft de interviews. Ik weet dat journalisten zich dikwijls ergeren aan ‘de ziekte van autorisatie’, waaraan ik overigens ook lijd. Omgekeerd zijn er dikwijls ergernissen over samenvoeging van citaten die onderling geen verband hebben, slordigheid en tendentieuze samenvattingen. Ik kan me wel eens ergeren aan de selectie van citaten, waar door de journalist dan een nieuwe vraag boven is geplaatst (die mij in werkelijkheid nooit is gesteld). Wellicht zou het overweging verdienen om ruwe, ongemonteerde of ingekorte interviews op internet te gaan plaatsen. De journalist weet zich dan beschermd tegen draaiende geïnterviewden die later ontkennen dat zij zich vergaloppeerd hebben, terwijl de geïnterviewde zijn autorisatiedrang makkelijker kan intomen. Mocht een interview een conflict opleveren tussen interviewer en geïnterviewde, dan kan het publiek zelf controleren wie er gelijk heeft.

Hier wil ik het bij laten, me realiserend dat ik voor jaren de ruimte heb gesoupeerd om als politicus u journalisten toe te spreken. Het is nu weer aan u om mij weer te beoordelen.

Laatste Reacties (24) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Bas P. Rozeboom, ma 08 november 2010 02:21 Reageer op Bas P.

    Bas P.

    (over Journalistiek)

    Arie Roos: ''Maar de journalistiek doet natuurlijk ook niets anders dan reageren op maatschappelijke ontwikkelingen.''

    .. was dat maar waar. Ze reageren niet alleen op ontwikkelingen, ze genereren deze ook. Als de media niet zo hijgerig achter respectievelijk Leefbaar Nederland, de LPF, Trots Op Nederland (herinnert u zich TON nog ? stonden in 2008 ook nog op 26 zetels in de peilingen!) en de PVV hadden aangelopen, was Wilders nu net zo'n marginaal figuur geweest als Janmaat destijds.

    Wanneer is toch die ongeschreven regel van kracht geworden dat in elk journalistiek medium iedere dag tenminste 1 artikel of programma aan het immigratie-/islam-/Marokkanenvraagstuk c.q. -probleem geweid moet worden ? Vind je het gek dat mensen gaan denken dat er echt wel iets ernstigs aan de hand moet zijn, als het er elke dag op televisie en elke dag in een keur aan krantenartikelen over gaat ? Waar rook is moet vuur zijn. Ook de de pro-multiculti-mediauitingen dragen trouwens bij aan dit rookgordijn (voor zover je die nog tegenkomt sinds het nieuwe taboe: dat op het relativeren van het ‘integratieprobleem’).

    Kortom: de aandacht voor het onderwerp was jarenlang, van links tot rechts en van onder tot boven buiten alle proporties, met het huidige politieke en maatschappelijke klimaat als gevolg. Ik vind het een gemiste kans van Femke dat ze dit onderwerp niet aan de orde heeft gesteld op het podium van de raad voor de journalistiek.

    Want vergis u niet: Het zich voltrekkende echec van de Nederlandse beschaving wordt niet slechts geregistreerd door de media, zij zijn er zelf ook debet aan. (Met excuses voor de het ''vergis u niet''; dat is retoriek waaraan ik mij normaliter niet schuldig maak.)

    Overigens, beste Arie,
    ''..mensen, die niets weten van retorica, logica, en het analyseren van informatie..''
    ..dat is intellectualistisch dedain. Een mens hoeft niet universitair gestudeerd te hebben om er een hout snijdende mening op na te houden, dunkt me.

    P.S. : Ik ontdekte Joop pas een paar dagen geleden en vind het een interessante bijdrage aan het journalistieke landschap.

  • Piet de Geus, vr 05 november 2010 15:08 Reageer op Piet

    Piet

    Er ligt Femke nog een schone taak te wachten: politici van de nek van journalisten afhalen. Kan ze beginnen bij de PvdA. Sociaal-"democraat" Wouter Bos blijkt (volgens Bert Wagendorp zojuist op Radio 1) tijdens de verkiezingscampagne in 2007 hoofdredacteur Pieter Broertjes van de Volkskrant gebeld met het dringende verzoek om Bert Wagendorp te ontslaan. Wagendorp had een kritisch stuk geschreven en dat zou de PvdA volgens Bos zetels kosten. En ja, dan zijn de grenzen van de vrijheid van meningsuiting natuurlijk ver overschreden.

  • Ben Joosten, vr 05 november 2010 17:56 in reactie op Piet de Geus Reageer op Ben

    Ben

    Zo!
    Plaatst onze Wouter zich zomaar in de traditie van Romme.

  • Arie Roos, vr 05 november 2010 13:51 Reageer op Arie

    Arie

    A, dan zal ik leuk doorgaan met nuanceren.

    Er is een reden dat ik sommige zaken feitelijk, en andere zaken als menig beschrijf; die reden is, dat sommige zaken feiten zijn, en andere meningen.

    Dat krantenkoppen tegenwoordig anders zijn dan vroeger is een feit. Het staat zelfs zwart-op-wit. Iedereen kan controleren of het klopt, door simpelweg een paar kranten van 20 jaar geleden na te slaan.

    Dat laagdrempeligheid van het openbaar debat een reden voor de "meningnites" is, is een mening. Of misschien wel een hypothese, zelfs ... in ieder geval, het is geen feit. Ik zal dat dus ook niet als feit presenteren.

  • Arie Roos, vr 05 november 2010 14:15 in reactie op Arie Roos Reageer op Arie

    Arie

    Hm, weet iemand of dit een browser issue is, of dat het aan de site ligt ? Het overkomt met regelmatig, dat ik op iemand reageer met de "Reageer" link, maar dat mijn reactie niet onder de bewuste post wordt geplaatst ...

    In ieder geval, bovenstaande post (als deze post goed gaat, tenminste ;-) was een reactie op Aert's post om 13:32

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 15:08 in reactie op Arie Roos Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Dat gaat wel vaker fout Arie ;-) Dat is een feit.

  • Joris Driepinter, vr 05 november 2010 13:50 Reageer op Joris

    Joris

    Mooi van Femke!
    Ik zou voor willen stellen dat we eerst beginnen met het terughouden van verkiezingsdebatten voor de commerciële zenders.
    Deze Idols hijg avonden met sms verkiezingen over wie de grootste bek heeft is een van de slechtst denkbare importproducten.

    Daarna zou ik voorstellen om wettelijk te beperken hoe vaak een beeldfragment uitgezonden mag worden op een avond, of überhaupt!

    Voorts zou ik willen dat er bij elke deskundige die aanschuift bij een talkshow een titelbalk in beeld komt met de tekst:
    “Deskundigheid is geen garantie voor onpartijdigheid of onafhankelijkheid”.

    Dan nog een totaal verbod op de vragen van journalisten in de trant van;
    Hoe voelt dat nu
    Wat ging er door u heen
    Wat dacht u toen
    U zal wel boos/verdrietig/bang zijn

    En terughoudend zijn met;
    Heeft u al gehoord dat ze over u hebben gezegd
    Pietje vindt het een schande u toch zeker ook

    Om daarna een volledig verbod op
    “we kijken nog even naar hoe dat er uitzag”
    In te stellen.

  • Joop Pooj, vr 05 november 2010 13:20 Reageer op Joop

    Joop

    Misser van onze journalisten: er had nooit een actieve politicus mogen spreken bij deze bijeenkomst, tenzij ze allemaal waren uitgenodigd om te spreken. Een Schmidt had misschien gekund, die heeft tenminste Die Zeit uitgegeven, maar liever geen politicus. Als je voor dat vak kiest, kies je ook voor distantie

  • Mees ., vr 05 november 2010 13:34 in reactie op Joop Pooj Reageer op Mees

    Mees

    Wat een klinkklare onzin

  • Mees ., vr 05 november 2010 12:53 Reageer op Mees

    Mees

    Mooi betoog van Halsema...

  • Ben Joosten, vr 05 november 2010 12:08 Reageer op Ben

    Ben

    De kern van de zaak is, lijkt mij, dat journalisten soms vergeten dat zij ook maar mensen zijn.
    Journalisten controleren de macht, en dat is zeer noodzakelijk. Gelukkig leven wij in een land waar dat kan.
    Maar wie de macht controleert, bezit zelf ook macht. Ik kan niet van elk krantenbericht het waarheidsgehalte controleren. In gevallen waar ik dat wel kan, viel me in het verleden nog wel eens op dat de verslaggever en ik bij twee verschillende gebeurtenissen aanwezig leken te zijn geweest. Daar kan je over zeuren, maar zoals ik zei, een journalist is ook maar een mens.
    Toen enkele jaren geleden koningin Beatrix zich liet ontvallen dat "de leugen regeert" was mijn eerste reactie: "Inderdaad!"
    Mijn tweede reactie was: "Maar het is niet aan u om dat te zeggen, majesteit."
    Het is niet aan de macht, om de controleurs van de macht te controleren. Zo werkt dat niet. Maar toch zal iemand het moeten doen.
    Ik weet de uitweg uit dit dilemma ook niet.
    Maar het is jammer, dat het programma "De leugen regeert" van Felix Meurders niet meer bestaat.

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 13:45 in reactie op Ben Joosten Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Het volk controleert de macht en de journalistiek is daar een instrument in. Laten we de journalistiek niet meer macht toedichten dan zij verdient.

  • Ben Joosten, vr 05 november 2010 14:22 in reactie op Aert Willem d'Holbach Reageer op Ben

    Ben

    De journalistiek bepaalt in hoge mate wat "nieuws" is. Dat noem ik macht.
    Maar het is inderdaad de vraag of zij dat verdient. ;)

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 15:10 in reactie op Ben Joosten Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Daarom ben ik blij dat de hedendaagse media de feitelijkheden dichterbij een grotere massa kunnen brengen en dat - zonder een kwaliteitsoordeel te willen vellen - de burgerjournalistiek in opmars is.

    Zolang inderdaad maar de grens tussen feiten en meningen helder blijft.

  • Rob van Koot, vr 05 november 2010 11:56 Reageer op Rob

    Rob

    [... en dat is dat ik de kwaliteit van Nederlandse journalistiek over het algemeen hoog vind.]

    Nou ik ben bereid ver te gaan maar zover... Nee. De journalistiek is in dit land DRAMATISCH SLECHT. Om te beginnen omdat de nieuwe generatie de taal niet eens fatsoenlijk beheerst.

  • Pieter Pan, vr 05 november 2010 13:07 in reactie op Rob van Koot Reageer op Pieter

    Pieter

    Die taalbeheersing en dan met name spelling is volgens mij drie keer veranderd in de afgelopen twintig jaar.. Daar kun je toch niet tegenop..

    Verder maakt de spelling(s)controle het extra aantrekkelijk om daar dan niet langer in te investeren,maar soms ben ik verbaasd over de manier waarop 'word' de nederlandse spelling interpreteert.

  • Kees Gelijkhebber, vr 05 november 2010 11:34 Reageer op Kees

    Kees

    Halsema schrijft: "Ons land leidt onmiskenbaar aan ‘meningitis’ ". Dat klopt helemaal. Zo heb je bijvoorbeeld politici die veelvuldig tweeten om zo meninkjes over alles en iedereen te ventileren. Halsema weet niet van ophouden.

  • Mostafa Mouktafi, vr 05 november 2010 11:29 Reageer op Mostafa

    Mostafa

    Femke! ken je vak, de journalist die hoort je te controleren en niet andersom.
    Femke, jij wil ook dat Rabbae moet gaan denken en handelenen zoals jij, terwijl hij een oude politicus en Groen Linkser is. Hij kent de wet en de Grondwwet en mag hij van jou niet zijn rechten gebruiken, door Wilders bijvoorbeeld aan te klagen bij de rechter.
    Femke, jij steunde ooit een juridische klacht tegen Janmaat (CD), waaarom gunt u het niet aan Rabbae tegen Wilders?!!
    Femke ik had ooit het respect voor u.

  • Mees ., vr 05 november 2010 12:51 in reactie op Mostafa Mouktafi Reageer op Mees

    Mees

    Mostafa,
    Femke Halsema had het liefst gehad dat het debat,het debat met Wilders dus in de tweede kamer werd gevoerd en niet voor de rechtbank.
    Ik kan me daar veel bij voorstellen.
    Maar nu het eenmaal zo ver is kan je die aanklacht niet zomaar weer intrekken,er zal hoe dan ook een uitspraak volgen.
    Halsema heeft aangegeven niet altijd even gelukkig te zijn met sommige uitspraken van Rabbae en aangegeven dat hij wat dat betreft niet namens GroenLinks spreekt.
    Daarmee zegt ze niet dat hij niets mag zeggen,niets mag vinden,hij moet dat juist wel doen.
    Persoonlijk vind ik ook dat je verbaal zaken moet oplossen maar als iemand werkelijk over grenzen gaat,grenzen van de wet ja dan geld natuurlijk voor een politicus hetzelfde als voor een gewone burger,de wet overtreden is strafbaar en iedereen in dit land heeft dan het recht om aangifte te doen.
    Dan altijd wordt er eerst nog gekeken of er wel strafvervolging moet plaatsvinden,is daar genoeg reden/bewijs voor dan volgt die ook.

    En het is nu aan de rechters te bepalen of de wet is overtreden.

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 11:11 Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Hij is/was prachtig maar wat mij betreft nét niet prikkelend genoeg. Maar dat kan ik me voorstellen als je je als politica (terecht) niet teveel wilt bemoeien met de journalistiek.

  • Arie Roos, vr 05 november 2010 11:04 Reageer op Arie

    Arie

    Een prachtig betoog. Ik heb hier erg weinig aan toe te voegen.

    Er had misschien wat meer aandacht besteedt kunnen worden aan het fenomeen, dat meningen tegenwoordig vaak als feiten worden gepresenteerd; dat is iets waar ik me al jaren dood aan erger. Ik ben nog in staat om deze dingen te onderscheiden, maar velen in Nederland kunnen dat niet, als je de commentaren op de nieuwssite volgt.

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 12:14 in reactie op Arie Roos Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Ik denk dat, en dat blijkt ook wel hier op Joop, veel mensen zelf niet meer het verschil tussen feiten en meningen (willen) kennen. Ik zou dat niet zozeer toe willen schrijven aan de journalistiek hoewel de journalistiek in sommige gevallen wel erg stellig uit de hoek komt.

    We zijn het bijna eens, alleen vind ik de rol van de journalistiek hierin ondergeschikt. Ik denk dat genuanceerd leren denken, lezen en schrijven (op school dus) daar veel meer debet aan is. Mogelijk overigens dat door de gemakkelijkere toegankelijkheid tot het openbare debat (op fora) de balans naar een in onze ogen verkeerde kant is doorgeslagen.

  • Arie Roos, vr 05 november 2010 13:10 in reactie op Aert Willem d'Holbach Reageer op Arie

    Arie

    De journalistiek heeft hierin wel degelijk een rol.

    Kijk bijvoorbeeld maar eens naar krantekoppen, vooral van de Telegraaf of de Volkskrant. De laatste jaren worden uitspraken van mensen letterlijk als kop gebruikt, zonder erbij te zetten dat het een mening van een individu is. Er worden nog wel aanhalingstekens omheen gezet, maar daar lees je natuurlijk snel overheen. Vroeger was dat niet zo; toen werden uitspraken van mensen, als deze als kop werden gebruikt, altijd voorafgegaan door de naam van de persoon.

    Maar de journalistiek doet natuurlijk ook niets anders dan reageren op maatschappelijke ontwikkelingen. Ik denk inderdaad, dat de laagdrempeligheid van het openbare debat de balans erg heeft doen doorslaan. Een heleboel mensen, die niets weten van retorica, logica, en het analyseren van informatie zijn zich plotseling met allemaal zaken gaan bemoeien, en hebben mijns insziens de kwaliteit van het openbare debat behoorlijk afgebroken.

  • Aert Willem d'Holbach, vr 05 november 2010 13:32 in reactie op Arie Roos Reageer op Aert Willem

    Aert Willem

    Het komt voornamelijk door het streven naar korte koppen. De kop boven dit artikel zou ik persoonlijk ook veranderen in "Politiek moet vrije journalistiek waarborgen". Dat scheelt een tiental posities.

    Voor het overige ligt de oorzaak ergens tussen onze meningen, denk ik. Overigens vind ik het dan wel weer aardig dat ik mijn bijdrage als mening wegzet (vind, denk) en u uw bijdrage eerder feitelijk stellend schrijft (is, heeft, doet). Gelukkig zwakt u dat helemaal op het eind af.

    Kwestie van nuanceren ;-)

 

Reageren

Registreren Wachtwoord vergeten

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven