De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (16) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• m van rooijen, do 26 januari 2012 01:04 Reageer op m

  

  Is het als klager toegestaan om de uitspraak van de tuchtcommissie te publiceren, de aangifte van een klacht openbaar te maken met naam en toenaam van de tandarts?

• Tanja Zondervan, ma 11 oktober 2010 00:44 Reageer op Tanja

  

  De voorzitter van de KNMG maakt zich er erg makkelijk vanaf. En erger nog, hij weet heel erg goed dat e.e.a. dat hij in het interview stelde, gewoon niet klopt.
  
  DE HELE ZWARE MAATREGEL VOOR DE GOEDE ARTS...
  Een waarschuwing... wat is het nou? Enerzijds noemt de voorzitter het een hele zware maatregel (waarbij het de lichtste is en tevens geen gevolgen voor een arts heeft!)... anderzijds noemt hij een gewaarschuwd arts altijd nog een goede arts.
  
  INCIDENTEEL VERSUS STRUCTUREEL FALEN
  Incidenten zijn het, zo stelde de voorzitter van de KNMG. Alsof de meeste klachten op zichzelf zouden staan. Bij klachten van seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) door hulpverleners is het bekend dat slechts 5 a 10% van de klachten ooit bij een instantie terecht komt. Het donkercijfer van een bij het tuchtcollege aangedragen klacht ligt dus minimaal bij 9 (niet aangedragen klachten).
  
  De meeste gebruikers van de gezondheidszorg hebben geen kennis van de klachtwegen die er zijn, laat staan van de mogelijkheid bij het medisch tuchtcollege te klagen. Dankzij vele jaren in dezen ook haast niet aan voorlichting te doen, heeft men er ook voor gezorgd dat ontevreden consumenten van van de zorg de weg niet makkelijk zullen vinden. Neem het voorbeeld van chirurg De Bruin... meer dan honderd klachten... en hoeveel klachten kwamen bij het medisch tuchtcollege trecht?... dus...! Veelal gaat het helaas niet om iets incidenteels wanneer er een klacht bij een tuchtcollege ingaat. De meeste klachten bereiken het tuchtcollege om diverse redenen gewoon niet. Gebrek waan voorlichting is maar een van de redenen. De afhankelijkheidsrelatie een andere. De angst in een ziekenhuis voortaan niet meer zo goed geholpen te worden, is een verdere reden en zo kunnen we nog even doorgaan met opsommen.
  
  Als de gemiddelde door het tuchtcollege gemaatregelde arts er daadwerkelijk leer uit trekt, dan kan zij/hij dat prima uitleggen en ook aantonen mits patienten erom zouden vragen. Immers, als je hebt geleerd... dan heb je er iets mee gedaan... in intervisie, supervisie, via bijscholing of hoe dan ook.
  
  De omgeving zou altijd op de hoogte zijn van een lopende tuchtzaak en/of de uitspraak. Nou, beste voorzitter van de KNMG, ik kan mij niet voorstelen dat u in uw functie niet beter weet dan dat. Zoals het u wel bekend is, werkt ook een groot aantal BIG-geregistreerden (artsen en andere hulpverleners zoals gz-psychologen en psychotherapeuten) niet in een instelling/ziekenhuis maar in een groeps- of zelfs solopraktijk. Maar ook degenen die in een ziekenhuis werken, stellen de directie geenszins te allen tijde op de hoogte van een lopende tuchtzaak. In de meeste gevallen zal dat juist niet zo zijn. Alleen als men er niet omheen kan, zoals b.v. wanneer een patient eerst of ook bij het ziekenhuis aanklopt met de klacht - hetgeen geenszins nodig is. In veel gevallen zijn collega's, leidinggevenden en/of directie juist niet op de hoogte van een lopende tuchtzaak - en is er dus ook geen controle op o.a. het leren van de gemaakte fout door een hulpverlener.
  
  Transparantie door publicatie zorgt er nu juist voor dat dat wat u meent al zo zou zijn, dan ook daadwerkelijk zo zal worden: mits er voortaan meer openheid via het BIG-register zal zijn, zullen collega's, leidinggevende en directies van instellingen wel op de hoogte komen van een probleem en kunnen zij o.a. een toezichthoudende rol vervullen in de toekomst. De arts in kwestie zal veel meer gemotiveerd zijn professioneler te werken.
  
  We zitten overigens wel met een probleem wanneer hetgeen door Kamermeerderheid werd besloten ook daadwerkelijk wordt ingevoerd. De medische tuchtcolleges hanteren met name gedurende de laatste jaren namelijk al iets dat zij volgens de wet helemaal niet mogen hanteren: er werden de afgelopen jaren door diverse van de zes medische tuchtcollges (zo niet allen) tal van uitspraken gedaan ZONDER enige maatregel op te leggen in gevallen waarbij het college oordeelde dat er wel degelijk fouten waren gemaakt. Gegrondverklaring van de klacht zonder oplegging van maatregel. Dat de tuchtcolleges in dezen al veelvuldig de bestaande wet aan hun niet opvolgden, is veelzeggend (nota bene als toezichthouder op de WET BIG...). Belangrijk te weten is dat men van deze mogelijkheid mits zij door de nieuwe wet zou worden bekrachtigd, nog veel meer gebruik zal maken. De eerdere waarschuwingen zullen min of meer voortaan 'gegrondverklaringen zonder oplegging van een maatregel' worden. De beripsingen waarschuwingen etc.. En... wanneer voortaan in het BIG-register alle maatregelen voor altijd zullen worden gepubliceerd... wees er zeker van dat men hierop zal reageren met in de toekomst zo min mogelijk maatregelen op te leggen. Toezicht en evaluaties zullen de geeigende tools zijn om te zorgen dat e.e.a. toch wel zo gehanteerd zal worden als het de bedoeling is.
  
  Beste voorzitter van de KNMG... het is prima dat u voor artsen opkomt... dat is uw taak... maar bij de feiten en realiteit blijven lijkt me daarnaast voor iemand in uw functie tevens ook geen overbodige luxe maar eigenlijk een vanzelfsprekendheid!
  
  Als er zo meteen veel meer aan voorlichting zou worden gedaan mbt medische tuchtrecht, dan zal het aantal klachten per jaar in grote mate toenemen. Dan zullen we te zien krijgen wat ik zonet noemde: dat het nogal eens niet om een indident gaat maar om een incidenteel in het zicht gekomen nogal structureel feitje. Maar, ik vrees men zal niet zo heel veel aan publieksvoorlichting gaan doen. Dat heeft men namelijk tot nu toe om goede redenen niet gedaan. Men is zich zeer wel bewust ervan bij VWS dat een publiekscampagne tot een veel groter aantal klachten zou leiden en daar heeft men geen behoefte aan jammer genoeg.
  
  Dat een klacht een gratis advies en een prachtige manier om te leren is, ... menigeen kan dit feit helaas nog steeds niet aanvaarden. En zou men het veel vaker wel zo zien... dan zouden het aantal klachten in de loop der tijd afnemen... want dan zou men voortdurend leren en verbeteren... EN DAAR GAAT HET OM! Betere kwaliteit van de zorg, minder slachtoffers, en alle partijen blij.
  
  MdH is uiteraard heel erg blij met de plannen die er liggen van meer transparantie. Eindelijk is het zo ver! Een WIN-WIN uiteindelijk voor patient en arts!
  
  Tanja Zondervan

• Ton evertsen, zo 10 oktober 2010 19:57 Reageer op Ton

  

  nu zou dat voor alle misstanden moeten gelden van bestuurders tot aan de tramconducteur maar aangezien de belangen vaak niet richting de burger maar andersom liggen tja

• Erik de Jong, vr 08 oktober 2010 20:04 Reageer op Erik

  

  Als slachtoffer van een verkeerde diagnose ervaar ik het geheimhouden van 'blunders' van het personeel in de gezondheidszorg als een vernederende belediging. Als ik van te voren had geweten dat mijn vorige specialist bijzonder matig presteerde in haar vakgebied was ik meteen naar mijn huidige gegaan, in plaats van tien jaar lang denken dat mijn klachten een 'psychische' oorsprong hadden.
  
  Niets bleek minder waar, en nu ontvang ik werkende medicatie.
  
  Zoveel jaren behoorlijk ziek rondlopen met de diagnose dat je je er maar niet zo druk over moet maken gun je echt niemand, en is zowel uiterst matig vakwerk alsook achteloos spelen met de gezondheid van de mensen wiens levenskwaliteit aan je toevertrouwd is.
  
  Toch, dames en heren van het KNMG?

• Dwaas ., vr 08 oktober 2010 17:34 Reageer op Dwaas

  

  quote]In Nederland loop je iig als patiënt kapot op het protocol dat met een tunnelvisie gevolgd wordt. Diagnose = therapie en de rest doet er niet toe.Daar zit niks tussen. Hoe lief iedereen ook is en doet...het protocol wordt tot op de komma gevolgd. [/quote]
  
  Met dit gedeelte ben ik het niet geheel met je eens. Vooral in de diagnostiek valt dit reuze mee, vooral als het om totnogtoe onverklaarde klachten gaat, daar zijn over het algemeen weinig protocollen en richtlijnen voor. Ik ben hier wat kort door de bocht, dat weet ik.
  
  En diagnose is niet gelijk aan therapie, er is (vooralsnog) genoeg ruimte voor individualisering van de behandeling in Nederland. (hoewel dat uiteraard niet iedereen met me eens zal zijn).
  
  Dat er in het buitenland anders met patienten wordt omgegaan ben ik volledig met je eens. Maar of dat over het algemeen 'beter' is waag ik (uit eigen ervaring) te betwijfelen.
  
  In ieder geval dank voor het antwoord.
  
  Ik ben, zoals je wel kunt lezen, nog een van degenen die ervan overtuigd is dat de zorg binnen Nederland helemaal zo slecht (nog) niet is. ;)

• Jan Bakker, vr 08 oktober 2010 14:37 Reageer op Jan

  

  Missers waarbij aantoonbare fouten zijn gemaakt moeten gewoon openbaar worden. Je kunt als arts pech hebben en die medical tricorders uit Star Trek bestaan nog niet, dus ook je diagnose kan er weleens naast zitten, maar zo onschuldig is het in veel zaken helemaal niet. Er worden soms aantoonbare fouten gemaakt: zoals het negeren of niet eens vragen van een second opinion bij een diagnose door een specialist (ik vermoed dat dat ook is gebeurd bij de zaak van Ilka Grooten), of het stellen van een diagnose die niet eens klopt met de symptomen omdat de arts te lui is om de database te checken in geval van twijfel.

• Alex Alexander, do 07 oktober 2010 20:25 Reageer op Alex

  

  Ik sta achter het doel dat men hierin heeft, immers men wil de zorg verbeteren, dat moet ook!
  
  Maar ik heb zo mijn vragen over openbaarheid van deze gegevens. Ik ben namelijk van mening dat een arts zijn of haar carriere voorbij kan zijn bij een dergelijke misser waar hij/zij bijv. niet direct met opzet schuldig aan is. En dan toch zal iedereen kunnen lezen dat hij/zij dat gedaan heeft.
  
  Het komt echt elke dag voor dat een huisarts of wie dan ook een verkeerde diagnose maakt, dat is hoe erg het ook klinkt... de normaalste zaak van de wereld.
  
  Ik zit uw voorbeeld in uw artikel niet te verdedigen, ik ben alleen bang dat al deze gevallen dus ook openbaar worden, en dat is een kwalijke zaak. Want zelfs de beste artsen maken fouten.
  Als iemand dat niet begrijpt dan heeft die persoon absoluut geen benul bij hoe de geneeskunde in elkaar steekt, het is echt niet makkelijk.
  
  Ik ben daarom dus wel bang voor de zogenaamde heksenjacht.
  Ik zie het echt vaak genoeg om mij heen, zelfs in mijn familie. Mensen die bij voorbaat al vinden dat hun arts slecht werkt... niet betrouwbaar is... en ze maar niet beter maakt. Als ze vinden dat die arts ergens ooit een foutje gemaakt heeft, hoe klein dat ook mag zijn... let dan maar op wat dat soort mensen dan doen.
  Het vertrouwen is dan compleet weg en de relatie patiënt-arts zal zonder enige reden behalve dat kleine foutje wat helemaal niet van doen heeft met deze casus... slecht zijn.
  
  Nogmaals, dit is een mooi systeem voor zo'n arts die Ilka behandelde... zeker... maar is het ook zo'n mooi systeem voor een Arts die gewoon goed werk levert maar af en toe foutjes maakt? (ga aub niet ontkennen dat er artsen zijn die geen fouten maken)

• Etienne de Calva, do 07 oktober 2010 20:14 Reageer op Etienne

  

  Het lijkt heel logisch dat uitspraken van de tuchtcollege's openbaar zijn.
  
  Maar ga eens uit van een doorsnede medisch specialist (wat dat ook moge zijn).
  Hij doet zijn werk dagelijks met de bedoeling het zo goed mogelijk te doen. Hij schoolt zich bij. Hij leest in zijn vakliteratuur over fouten van collega's. Hij ergert zich erover dat hij aan zijn patiënten slechts zeer beperkte tijd mag spenderen, maar hij tracht er toch het beste van te maken. Hij weet dat hij door tijdgebrek een verhoogde kans heeft onjuiste inschattingen te maken, maar dank zij zijn ervaring gaat het eigenlijk altijd goed.
  Hij zal 's ochtends nooit naar zijn werk gaan met het idee "vandaag ga ik lekker wat fouten maken".
  Kortom, deze arts is een heel gewone professional.
  En toch maakt deze man of vrouw fouten/stommiteiten, soms hele ernstige.
  Professionals die géén fouten maken bestaan immers niet.
  
  Het gros van de fouten wordt niet opgemerkt door derden. Voor zover derden ze wel opmerken beginnen mechanismen te werken van verhulling, afschuiven van verantwoordelijkheid, pogingen om financiële aanspraken te voorkomen.
  Als de fout naar buiten komt begint het gegil: die zakkenvullers realiseren zich niet dat het over mensenlevens gaat, we zullen ze eens leren, die arts mag nooit meer aan een patiënt komen.
  De arts, die de fout heeft gemaakt, wordt voor de tuchtrechter gesleept. Hij/zij wordt veroordeeld. En dan bij een openbaar register?
  Hij krijgt dankzij TrosRadar en Weldenkend Nederland geen enkele patiënt meer.
  Men wordt immers liever geholpen door artsen, VAN WIE NIET BEKEND IS dat zij ernstige fouten hebben gemaakt.
  Kortom, ik heb een beetje het gevoel dat de roep om openbaarheid voor een deel samenhangt met de wens om medemensen (anderen dus), die de fout zijn ingegaan, aan de publieke schandpaal te nagelen.
  
  Wat naar mijn mening broodnodig is zijn:
  Een hogere mate van reinigend vermogen bij artsen, ziekenhuizen en hun directies. Dat geldt dan met name richting echte brokkenmakers. Maar hoe eenvoudig laat je je vrindje/collega met vrouw en drie bloedjes van kinderen en een hoge praktijkschuld vallen?
  Een veel scherpere controle op beroepsuitoefening door de overheid, maar dat zal wel weer te veel geld kosten. Bovendien schijnen we minder overheid te mogen hebben.
  Maar vooral:
  Het wegnemen van de angst bij artsen om opgeknoopt te worden bij fouten. Met name dat zal openheid omtrent gemaakte fouten bevorderen.
  Ik hoop dat er een tijd zal komen dat elke arts ongehinderd door wat dan ook aan zijn of haar patiënt (of de nabestaanden daarvan) kan zeggen: "Sorry, ik heb toen en toen die en die fout gemaakt."
  Ik vrees dat die tijd niet zal komen.
  
  Tenslotte een eigen ervaring:
  Een reeks van onjuiste inschattingen en slordigheden van specialisten en verpleegkundigen in een uiterst gerenommeerd ziekenhuis heeft mij bijna het leven gekost.
  Bij gesprekken daarover achteraf was voor mij het meest onthutsende de niet verhulde angst voor procedures en aanspraken. Uiterst storend heb ik ook ervaren het feit - dat anders dan was toegezegd op "mijn afdeling" nooit enige evaluatie over mijn geval is geweest. Men had bijna niets vastgelegd, dus van fouten leren? Vergeet het maar.
  Moet ik daarom echter dit topziekenhuis beschadigen? Stel je voor dat mensen zich daardoor wenden tot slechtere ziekenhuizen.
  
  Een echte oplossing voor het geschetste probleem weet ik niet echt, maar naar mijn stellige overtuiging zal openbaarheid van tuchtrechtuitspraken hele rare - heel menselijke - neveneffecten veroorzaken in het gedrag van medici.
  
  Tenslotte wantrouw ik van nature simpel ogende oplossingen, die de overheid geen geld kosten en die de burger bevredigen.

• Lode Vogelaar, vr 08 oktober 2010 01:13 in reactie op Etienne de Calva Reageer op Lode

  

  Als we jouw lijn volgen, en niets doen, verandert er niets.
  
  Jouw topziekenhuis, dat fouten niet evalueert, is geen topziekenhuis.
  Het verdient die kwalificatie niet.
  Er is blijkbaar druk nodig om toch te gaan evalueren.
  
  Ik kan me met jou ook voorstellen dat je de normaal goed functionerende medicus wilt 'beschermen'.
  Dan zou je een fouten-publicatie'drempel' moeten creëren: een x aantal 'lichte' (wat is licht) fouten elke x aantal jaren, wordt wel aangepakt, maar pas bij overschrijding van een drempel(-waarde) worden de personalia van de medicus gepubliceerd.
  Dan haal je sowieso de echt rotte appels er uit, want die maken veel sneller. veel meer en wellicht veel zwaardere fouten, en van deze rotte-appel medici worden dus eerder de personalia gepubliceerd. En daarmee (terecht) het werken onmogelijk gemaakt.
  
  Overigens zou je bovenstaande niet alleen voor medici moeten gebruiken, maar voor allen in het BIG register.

• Etienne de Calva, vr 08 oktober 2010 10:01 in reactie op Lode Vogelaar Reageer op Etienne

  

  Ik denk inderdaad dat er niets zal gebeuren, sterker nog dat wat er ook gebeurt de situatie zal verslechteren, gegeven het politieke klimaat in Nederland.
  
  De discussie ging overigens niet over beperking van het aantal medische missers, maar om de vraag wat de invloed van openbaarheid is op het aantal missers.
  
  Naar mijn stellige overtuiging kun je het aantal missers niet beperken door een enkele maatregel, afgezien van de vraag omtrent uitvoerbaarheid.
  
  Tenslotte, een topziekenhuis is naar mening een ziekenhuis, waar je voor gecompliceerde medische ingrepen maximale kans hebt op positief resultaat, een ziekenhuis met de grootste ervaring op een bepaald gebied, met de hoogst opgeleide professionals voor wat betreft een bepaalde specialisatie.
  Ook in dat soort ziekenhuizen blijken dingen mis te kunnen gaan.

• Dwaas ., vr 08 oktober 2010 16:42 in reactie op Etienne de Calva Reageer op Dwaas

  

  [quote]Het wegnemen van de angst bij artsen om opgeknoopt te worden bij fouten. Met name dat zal openheid omtrent gemaakte fouten bevorderen.[/quote]
  
  Mijns inziens heb je hier wel een goed punt. Zolang er zulke ongenuanceerde, over het algemeen onbeargumenteerde zaken (zoals deze van van dat vreselijke SIN-NL) op het internet staan (over publiekelijke schandpaal gesproken):
  http://www.sin-nl.org/index/de_zwarte_lijst?p=2
  zullen artsen deze angst wel blijven dragen.
  
  Ik zou liever zien dat uitspraken van het tuchtcollege ergens gepubliceerd worden, dan degene van bv. SIN-NL. De tuchtcollege's nemen in ieder geval weloverwogen beslissingen.

• Sylvia Stuurman, do 07 oktober 2010 18:10 Reageer op Sylvia

  

  Als zo'n klacht gepaard zou gaan met een uitleg van de betreffende arts wat hij er van heeft geleerd en wat hij er anders door is gaan doen lijkt het mij inderdaad een perfect middel voor kwaliteitsverbetering.
  
  Dat die gegevens openbaar moeten lijkt me evident. Op deze manier hoeft ook geen enkele arts bang te zijn dat hij z'n beroep dan niet meer zou kunnen uitoefenen.
  
  Een arts die een fout heeft gemaakt en er door heeft geleerd kan een veel betere arts zijn dan eentje die nog nooit een fout of vergissing heeft gemaakt.

• Zjen Zen, do 07 oktober 2010 17:16 Reageer op Zjen

  

  Er is maar 1 manier om te zorgen dat je een wel overwogen keuze maakt;Neem de teugels in handen en ga een second opinion vragen in een Duits of Belgisch of Engels gespecialiseerd ziekenhuis.
  
  Oke., er is nog 1 manier; leer heel veel zelf doen. Krijg inzicht en begrip en kennis van ziekte, gezondheid en hoe het allemaal in elkaar steekt. Dan kun je beter beoordelen wat je aan het doen bent en hoe je moet kiezen.
  
  Oke, nog 1 manier;

• Kingfisher XL, do 07 oktober 2010 17:47 in reactie op Zjen Zen Reageer op Kingfisher

  Daar heb je groot gelijk in Zjen, maar niet iedereen is tot die dingen in staat, da's juist het verschrikkelijke. Niet iedereen heeft het geld om even naar Duitsland of Engeland te gaan, er zijn ook hordes mensen die geen computer hebben, en als je iets mankeerd wat dringend aandacht vraagt dan heb je gewoon geen tijd om rond te shoppen. Dan ben je aan de goden overgeleverd. (no pun intended)
  Van het woord "zorg" krijg ik tegenwoordig so wie so de rillingen, zelden werd een woord meer misbruikt.

• Dwaas ., vr 08 oktober 2010 16:33 in reactie op Zjen Zen Reageer op Dwaas

  

  Waarom een consult in het buitenland. In Nederland zijn toch ook mogelijkheden voor een second, third, etc... opinion. Daar zou je mee kunnen beginnen. Als de bevindingen dan nog steeds niet zijn zoals je dat graag zou willen kun je altijd naar het buitenland gaan.
  
  Overigens heeft de second opinion arts het mijns inziens altijd (relatief) 'makkelijker' omdat ze kunnen beschikken over de gegevens van het voorgaande ziekenhuis én omdat in vele gevallen de tijd de diagnose een stuk duidelijk maakt.
  
  Mijn vraag is eigenlijk, waarom zie je een second opinion in het buitenland als een manier voor een weloverwogen keuze en niet een second opinion binnen Nederland? (of doel je hiermee op richtlijnen en protocollen die binnen Nederland voor bepaalde klachten/ziektebeelden gelijk zouden moeten zijn?)
  
  m.v.g.

• Zjen Zen, vr 08 oktober 2010 16:52 in reactie op Dwaas . Reageer op Zjen

  

  Een second opinion in het buitenland betekent ook dat het zorgsysteem anders is. De omgang met het dossier is anders, de omgang met de patiënt is anders en de oplossingen zijn vaak anders
  
  In Nederland loop je iig als patiënt kapot op het protocol dat met een tunnelvisie gevolgd wordt.
  Diagnose = therapie en de rest doet er niet toe.Daar zit niks tussen. Hoe lief iedereen ook is en doet...het protocol wordt tot op de komma gevolgd.
  ( verantwoording afleggen heet dat, controleerbaar zijn heet dat ook)