De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (10) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• Theo Logisch, ma 17 januari 2011 11:47 Reageer op Theo

  

  Onzin die focus op veiligheid. Dat is het probleem van de (verkeerde) hulpverlener.
  
  Het probleem zelf (rond het kind) moet alle aandacht krijgen, niet de lieden die er een probleem mee hebben dat die 'veiligheid' lastig te organiseren valt.
  
  Als de Overheid die (lees: HAAR) verantwoordelijkheid blijft afschuiven veranderd er niets. Aan dramatische gevallen heb je eigenlijk niets. Ze leiden (helaas) de aandacht af van het werkelijke probleem. Zie de onderzoeksraad, die er zo te zien met beide poten in trapt.

• Theo Logisch, ma 17 januari 2011 11:15 Reageer op Theo

  

  Corine,
  
  Ik heb het hele rapport (nog) niet gelezen, maar ik erger me nu al weer groen en geel aan allerlei uitspraken die wat mij betreft alweer volstrekt helder maken dat het zo nooit wat wordt. Het begint in feite al met het verzoek en datgene wat de onderzoeksraad meent te moeten onderzoeken. De vraag kwam en had een vooronderstelling als basis, nl. dat instanties de fysieke veiligheid van een/het kind moeten waarborgen. Dit: "De belangrijkste conclusie is dat de overheid haar verantwoordelijkheid voor de fysieke veiligheid van het kind niet waarmaakt.", is de volgende blunder.
  
  Dat 'mede' waarborgen kan ook eenvoudig weg niet, dit omdat de overheid de verantwoordelijkheid zelf niet neemt. Dat is de verscholen verwachting die wordt doorgeleid naar de verschillende instanties die die verantwoordelijk derhalve ook niet op zich kunnen nemen.
  
  Voorbeeldje: Als MP Mark Rutte in Buitenhof zegt dat de Overheid - ook ingeval van marktwerking - aangeeft dat de markt haar werk moet doen, ontkent hij glashard de verantwoordelijkheid die we van de Overheid verwachten om die ter hand te nemen. Ook in de markt. Ook ten aanzien van het hele pakket, dus ook hoe het fout gaat. Een beetje (bij)sturen neemt die verantwoordelijkheid niet weg, en toch, dat is precies wat Rutte zegt te (willen) doen. Dat beloofd dus weinig goeds ... geen lessen geleerd, derhalve!!
  
  En welnu, ook hier neemt de Overheid haar verantwoordelijkheid ten aanzien van het opgroeiende kind niet op zich. Verschuilt zich achter de instanties (en/of (de) systemen), en die hebben het dan niet goed gedaan als (hen) dat niet goed uitkomt. Neem in casu hier de kinderen die het slachtoffer zijn geworden van het falen van de Overheid om haar verantwoordelijkheid te nemen.
  
  Voor zover ik me heb kunnen informeren faalt hier dus ook de onderzoeksraad. Die kijkt enkel naar het functioneren in het kader van het falen, en legt de volle verantwoordelijkheid bij hen die het 'foute' systeem bedienen. Geen enkele aanwijzing gehoord, of gelezen (in de media) over de systematiek zelve, en dus over de (echte) kern van het (/de) proble(e)m(en).
  
  Enfin, een beetje hetzelfde falen als bij jeugdzorg, en/of huiselijk geweld, waarbij het (aantal) melden(ingen) belangrijker wordt gevonden dan het oplossen van het werkelijk onderliggende probleem.
  
  De onderzoeksraad gaat hier idd, Corine veel te kort door de bocht.

• Rob Geurtsen, vr 14 januari 2011 15:31 Reageer op Rob

  

  Ik was verbaasd dat ik verrast was toen ik het rapport van de Onderzoeksraad gelezen had. Het effect van de bijlagen waarin de cases beschreven staan is dubbel.
  
  Als de conclusies gebaseerd zijn op deze 27 cases dan hebben Corine en Ferko hartstikke gelijk. Dat de onderzoeksraad hier een benadering volgt die in harde (industriële en transport) situaties zoals vliegtuigongelukken chemische fabrieken werkt verbaasd me hogelijk.
  
  Er zijn situaties waarbij niet sprake is van zwart-wit ingrepen. In de zorg van kinderen speelt mee dat er steeds een afweging plaatsvindt van de gevolgen van 'weg bij ouders' tegenover 'het vermoeden van geweld en mishandeling'. De conclusie van de Onderzoeksraad past in de tijdsgeest, maar dat is juist waar de onderzoeksraad niet aan mee moet doen.
  De eenzijdige nadruk op ingrijpen en weghalen doet onrecht aan de complexiteit van jeugdzorg, en had vereist waar de auteurs hierboven ook op wezen:
  
  Zo lang we echter niet weten hoe groot het percentage ‘valse alarmen’ in verhouding tot het percentage ‘missers’ is, zijn conclusies over 27 gevallen te voorbarig.
  
  Een verrassende niet-voldoende verdient dit rapport van de Onderzoeksraad.

• hans detorenkraai, vr 14 januari 2011 16:20 in reactie op Rob Geurtsen Reageer op hans

  

  Geachte heer Rob Geurtsen U denkt dat Corine en Ferko hartstikke gelijk hebben. Omdat de onderzoeksraad hier een benadering volgt die in harde (industriële en transport) situaties zoals vliegtuigongelukken chemische fabrieken werkt. Dat zijn natuurlijk bij uitstek de aangewezen mannier om een proces te analyseren. Uw benadering van en begrip voor de de complexiteit van jeugdzorg doet vermoeden dat we geen meetlat kunnen en mogen leggen naar het handelen van de instanties de de veiligheid van het kind moeten behartigen en garanderen!. De veiligheid van het kind is zoveel malen belangrijker dan welk andere optie ook dat een zwart wit denken in deze volledig gerechtvaardigd is en er werkelijk geen verzachtende omstandigheden zijn. En hoe vervelend ook voor al die goedbedoelende welzijnsorganisaties hebben ze zich neer te leggen bij de harde kritiek van de Onderzoeksraad.

• Joop Schouten, do 13 januari 2011 21:53 Reageer op Joop

  

  '....waaruit blijkt dat een kind door diverse Instanties aan haar/zijn lot wordt overgelaten. Het woud van instanties draagt daar aan bij...'
  Het is een zooitje en instanties luisteren dus ook niet naar proffesionals begrijp ik.
  Ik begrijp ook dat meer ingrijpen 'extra' geld kost....
  Ondertussen worden kinderen emotioneel gemangeld.
  
  De prijs die we als samenleving dan moeten betalen lijkt me dan veel hoger. Vereenvoudig dus de organisatie en geef extra geldmiddelen anders gaat het ons op langere termijn veel meer kosten.
  En niet alleen geld.

• Hein van Leeuwen, do 13 januari 2011 23:18 in reactie op Joop Schouten Reageer op Hein

  

  Ik heb vanavond een hoogleraar bij Nieuwsuur gezien en die kon ik wel begrijpen: hulpverleners proberen in eerste instantie de gezinssituatie te handhaven door hun interventie. Er is begrijpelijke terughoudendheid op het weghalen van de kinderen.
  
  Die focus moet veranderen in de zorg om de veiligheid van het kind, daar pleit De Ruiter eigenlijk ook voor. De methode die je daarvoor gebruikt is relevant maar het gaat meer om het principe wat je hanteert als uitgangspunt.
  
  Hoe dan ook: volgens mij is deze materie niet geschikt voor het stellen van de schuldvraag.

• Joop Schouten, vr 14 januari 2011 09:17 in reactie op Hein van Leeuwen Reageer op Joop

  

  Goedemorgen Hein. Ik ben het grotendeels met je eens. De focus van hulpverlening moet altijd in eerste plaats gericht zijn op de veiligheid van kinderen.
  Aangezien het om afhankelijke kinderen gaat lijkt me een schuldvraag wel degelijk relevant.
  Mocht namelijk blijken dat, om geld te besparen, hulp achterwege is gebleven mogen er van mij koppen rollen (...).

• Hein van Leeuwen, vr 14 januari 2011 19:14 in reactie op Joop Schouten Reageer op Hein

  

  Dank voor je reactie Joop, maar de schuldvraag ging wat mij betreft over de betrokken partijen zoals Jeugdzorg, meldpunt kindermishandeling en zo zijn er nog wel een paar overbelaste organisaties te noemen die kampen met geld en menskracht.
  
  Organisaties als deze zijn opgericht om het juiste te doen en altijd onderhevig aan visies op het HOE en het WAT. Die visies worden beinvloed door voortschrijdend inzicht op wetenschappelijk en maatschappelijk terrein. Ik hoef die inhoudelijke discussie niet te doen maar wil graag dat er progressie wordt geboekt en de discussie niet verzand in, of gebukt gaat onder politieke manipulatie.
  
  De politiek en in het bijzonder kabinet en Tweede Kamer vind dat zij veel te zeggen heeft over het hoe en wat en meet zich daarmee vaak een deskundigheid aan waarover zij niet beschikt. De minister die vandaag zich persoonlijk aangesproken voelt in de discussie over de compensatie m.b.t. de Q-koorts, terwijl het gaat over beleid van haar voorganger en vervolgens staat te liegen met woorden als "met de kennis van nu..." Ik zeg liegen omdat keihard is aangetoond dat die kennis er toen ook al was.
  
  De Tweede Kamer die de Balkenendenorm heeft uitgevonden als ultiem functiewaarderingstraject.
  De Tweede Kamer die besluit dat er niet samengewerkt mag worden tussen openbaar en bijzonder onderwijs omdat dit van de grondwet niet zou mogen terwijl het wel mag als er sprake is van een krimpsituatie.
  
  Politisering van het hoe en het wat als het gaat om uitvoering leid per definitie tot verkeerde besluitvorming omdat je stapt in de wereld van specialisten waar je als politicus niets te melden of mee te brengen hebt.
  Uitvoeringsinstanties moeten voldoen aan rechtmatigheidscriteria terwijl ze behoefte hebben aan een prestatie-opdracht waarin ze situationeel kunnen handelen. We besteden honderden miljoenen aan controles en toezicht omdat we geen vertrouwen hebben in de professionals die het werk moeten doen.
  
  We denken dan dat we nog meer regels nodig hebben. In de zorg is de hand aan het bed bijna 30% van zijn tijd kwijt aan administratie om te laten zien dat hij zijn werk heeft gedaan, dat geldt ook voor de diender die iemand heeft opgepakt. Dat geldt voor de gemeente die moet aantonen dat ze het geld rechtmatig hebben besteed en anders gekort moeten worden. Er zijn hele afdelingen in Den Haag die zich daar mee bezig houden en daarmee hun bestaan rechtvaardigen.

• Joop Schouten, za 15 januari 2011 00:19 in reactie op Hein van Leeuwen Reageer op Joop

  

  Dubbele excuses Hein. Ik lees je uitgebreide antwoord net.
  Vreemd genoeg was ik deze informatie-gedachteoverdracht vergeten.
  Juist dit onderwerp zou een 'lead story' moeten zijn gezien de impact op langere termijn (...). als je me snapt.
  Bedankt voor je uiteenzetting over de wegen van administratie, toezicht en verantoorelijke instanties rond 'onze toekomst'.
  Wat mij direct opviel was inderdaad deze: 'Organisaties als deze zijn opgericht om het juiste te doen en altijd onderhevig aan visies op het HOE en het WAT......maar wil graag dat er progressie wordt geboekt en de discussie niet verzand in, of gebukt gaat onder politieke manipulatie......' dit lijkt me de kern van een van de grootste problemen naar mijn idee.
  
  Er moet NU concreet en praktisch gehandeld worden, het gaat om de kinderen.
  
  Discussies zijn diefstal van dure tijd. Verplaats die tijd (geld) uit de vergaderzalen naar effectieve hulp voor de kinderen.
  
  Kinderen daadwerkelijk geborgenheid, vertrouwen en regelmaat geven lijkt me de eerste prioriteit.

• Hein van Leeuwen, za 15 januari 2011 00:44 in reactie op Joop Schouten Reageer op Hein

  

  Precies...