De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (14) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• patrick faas, do 29 december 2011 21:48 Reageer op patrick

  

  Probeer me voor te stellen dat mijn familie weet wanneer ik ga sterven en ikzelf niet. Gelukkig heeft mijn huisarts hun telefoonnummers niet. Moet er niet aan denken dat mijn leven zou eindigen in een circus van bedrog. Als ik er op tijd achter zou komen, zou ik een arts die zoiets in de hand werkt voor het gerecht slepen, desnoods als allerlaatste actie. Kan me ook bijna niet voorstellen dat de patiënt waarover Çilay Özdemir schrijft verkozen zou hebben in onwetendheid gehouden te zijn. Maar als er zulke patiënten bestaan, laat ze hun wensen dan bij inschrijving aan de huisarts kenbaar maken: "Vertel mij wat te doen en laten, maar zeg mij niet waarom. Bespreek de medische details maar met mijn dochter."
  
  Toen een vriend van me vóór zijn 30ste te horen kreeg dat hij zou sterven, raakte hij depressief omdat hij zeer ambitieus was. "Je hebt nog even," zei ik; "Jezus was 33 toen hij stierf en hij is pas op zijn 30ste begonnen, maar toch is zijn roem niet te evenaren." Die vriend is toen razendsnel een boek gaan schrijven, waardoor hij internationaal succes behaalde en een column kreeg in The Guardian. Hij is met roem gestorven. Een ander zal nog reizen willen maken, ruzies willen bijleggen etc. Je kunt je laatste tijd op aarde heel nuttig besteden. Door de wetenschap dat het nog maar kort duurt kunnen prioriteiten duidelijk worden. Familie en vrienden kunnen daarbij helpen.

• Plexus van der Neut, wo 28 december 2011 13:55 Reageer op Plexus

  

  JJJJJJJJJJJJJAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!
  
  Weten is altijd beter!
  Weten is alles wat nodig is om volwaartig te Zijn
  Wijsheid komt voort uit weten
  Hij die niet wil weten gedraagt zich onverantwoordelijk
  Schuilen voor de waarheid is heel menselijk, want weten doet nou eenmaal pijn.
  Wij zijn bang voor pijn.

• Plexus van der Neut, wo 28 december 2011 13:49 Reageer op Plexus

  

  Enige tijd geleden was ik voor onderzoek opgenomen in een zieknhuis met ernstige klachten. Omdat mijn familie mij al jaren niet serieus neemt hebben zij er bij de artsen op aangedrongen alle gegevens eerst met hen te overleggen alvoren mij iets over mijn eigen ziekte mee te delen. Ik was geschokt toen ik er achter kwam dat de reden waarom zij allen op de gang stonden te juichen was dat ik aan een terminale ziekte leed. Later hebben de artsen zich hierover wel verontschuldigd, maar het doet toch pijn als je niet voor vol aangezien wordt. Het ergste komt nog, dat was de teleurstelling in de ogen van al mijn familieleden toen bleek dat er een foute diagnose was gesteld.

• Tom Tippelaar, wo 28 december 2011 19:14 in reactie op Plexus van der Neut Reageer op Tom

  

  Ik ben wel blij dat je er nog bent!
  
  on: Zalig zijn de onnozelen en lang leve de onwetenden

• Didi Man, do 29 december 2011 03:14 in reactie op Plexus van der Neut Reageer op Didi

  

  Tjee wat een verhaal!

• Mw. Oeverloos, wo 28 december 2011 12:20 Reageer op Mw.

  

  Och, wanneer je niet wilt weten of je terminaal bent lijkt het mij de juiste oplossing gewoon geen arts te consulteren.
  In de praktijk maakt het namelijk geen enkel verschil of je je aan een terminale ziekte laat behandelen of niet.

• Dr. Strangelove, di 27 december 2011 23:49 Reageer op Dr.

  

  zou je je woede kunnen reserveren voor de ziekte, of Allah zo je wilt, en niet de arts die de boodschap brengt?
  
  sterkte.

• Michiel Online, wo 28 december 2011 02:59 in reactie op Dr. Strangelove Reageer op Michiel

  

  "zou je je woede kunnen reserveren voor de ziekte, of Allah zo je wilt, en niet de arts die de boodschap brengt?
  
  sterkte."
  
  Zou je onderscheid kunnen maken in het gebruiken van religies, wetenschap en praktijk, en de wetenschap/praktijk voor laten gaan wat jouw plicht is als echte vrije Nederlander en dat voordragen op een manier die een Nederlander waardig is en een voorbeeldfunctie geeft? Iets positiefs?
  
  Of ben je ingedut voor positieve dingen als wapen tegen de nare side-effects van de islam?

• Dr. Strangelove, wo 28 december 2011 09:47 in reactie op Michiel Online Reageer op Dr.

  

  >> "zou je je woede kunnen reserveren voor de ziekte, of Allah zo je wilt, en niet de arts die de boodschap brengt?
  
  > sterkte."
  
  "Zou je onderscheid kunnen maken in het gebruiken van religies, wetenschap en praktijk, en de wetenschap/praktijk voor laten gaan wat jouw plicht is als echte vrije Nederlander en dat voordragen op een manier die een Nederlander waardig is en een voorbeeldfunctie geeft? Iets positiefs? "
  
  ik kan er geen touw aan vast knopen. je kreeg waarschijnlijk diarree toen ik het woord Allah gebruikte, zonder op te merken in welke zin ik dat woord gebruikte: de almachtige die toch ziek maakt. mijn opmerking was dat mevrouw niet boos moet worden op de dokter, maar op de ziekte, of de almachtige die daar volgens religieuzen verantwoordelijk voor is.
  
  overigens klinkt plicht als vrije nederlander een beetje paradoxaal nietwaar? ik mag wel een vrije nederlander zijn zolang ik maar doe wat jij wil? laat me raden, PVV?
  
  "Of ben je ingedut voor positieve dingen als wapen tegen de nare side-effects van de islam?"
  
  volgens mij hadden we het hier over een ziekte, en ik nam 'God' op de hak. Maar zodra jij het woord Allah ziet, regeert de onderbuik.
  
  het mechanisme waarmee volksmenner Wilders jouw stem neutraliseert, en rustig doorwerkt aan de ontmanteling van de democratie.
  
  dat is een veel grotere bedreiging voor mijn vrijheid dan de islam ooit geweest is.

• Sylvia Stuurman, di 27 december 2011 18:36 Reageer op Sylvia

  

  Ik zou het afschuwelijk vinden als een arts niet tegen mij zou zeggen wat er aan de hand is, maar dat met m'n familie zou overleggen!
  
  Gelukkig zijn we van die situatie af, in Nederland!
  
  Dat stelt je in staat om zelf de kracht te vinden, en de manier om om te gaan met wat je weet.

• Joop Schouten, di 27 december 2011 18:17 Reageer op Joop

  

  Sterk stuk. Goede vraag. Je zou de zieke eerst goed moeten kennen alvorens domme uitspraken te doen (lijkt me.)
  
  ...
  
  Het is dat het woord 'arts' er in voorkomt (...).
  Plaats het woord 'Deskundige(n)' op die plaats en denk aan 'neoliberalisme' als 'de ziekte'.'
  
  'Vroeger sloeg hij geen jaarverslag over.'

• daan quichotte, di 27 december 2011 18:03 Reageer op daan

  

  Hoewel deze column over een man gaat kon ik mij niet voorstellen dat hij door een man geschreven was. Bij mij werd een jaar geleden de diagnose MS gesteld. De neurologe praatte meer in termen van hoop dan dat ze een realistisch beeld probeerde te schetsen. Dat vond ik op z'n zachtst gezegd niet fijn. Ik heb daarom gevraagd om een mannelijke neuroloog en steeds benadrukt dat ik hoop uit andere zaken put. Dat doe ik ook. Wie van een arts hoop aangepraat wil krijgen staat het vrij naar het buitenland te gaan waar "ze dat beter doen". Ook Jomanda is daar erg goed in en we kennen daar het resultaat van. Hoewel de schrijfster ongetwijfeld persoonlijk verdriet heeft zou ze er goed aan doen dit niet op artsen en hun werkwijze te projecteren. Voor haar naaste staan normaliter psychologen en maatschappelijk werkers klaar. Zij zijn opgeleid om hoop te bieden en hebben vele kanalen die die hoop ook gegrond kunnen maken. Artsen vertellen dat het beter is in termen van hoop te praten brengt ons ver terug in de tijd, waarvan velen hopen dat we die achter ons hebben gelaten. Ik ben het dus, zacht uitgedrukt, oneens met de column.

• Emma Peel, di 27 december 2011 17:42 Reageer op Emma

  

  Fijn, we doen weer eens iets niet goed in Nederland! Persoonlijk moet ik er niet aan denken dat een arts met mijn familieleden gaat overleggen met de informatie die mij en mijn ziekte betreft. Maar blijkbaar wordt in vele landen het geestelijk vermogen van patiënten ook aangetast als ze een dodelijke ziekte hebben. Mijn huisarts heeft in zijn praktijk minstens 25 verschillende culturen, geloven, lange tenen en gevoeligheden. Ik kan van de beste man niet verlangen dat hij met al deze verschillen rekening houdt. Hij heeft zijn opleiding in Nederland genoten waar hem ook de betreffende bedmanieren is bijgebracht. Hier staat de patiënt centraal en niet zijn of haar familie. Ik persoonlijk wil dat graag zo houden!

• Didi Man, di 27 december 2011 17:29 Reageer op Didi

  

  Ik begrijp waarover je het hebt. Het antwoord is deels cultureel bepaald. In het individualistische Nederland wordt jou zelf eerst met respect overigens wel medegedeeld dat je dood gaat. In andere landen krijgt het slachtoffer dat te horen nadat de dokter dat aan de familie heeft geinsinueerd (dat er nog hoop is). Lood om oud ijzer wat mij betreft. Ik zou zelf behoorlijk pissed off zijn het van familie te moeten horen dat er nog valse hoop is, wanneer het gewoon duidelijk is dat de klok 12 uur geslagen heeft. Naar mijn gevoel zou ik trouwens de eerste zijn die weet hoe laat het is, maar gelukkig kan ik dat nog niet zeggen.