De Joop, al uw nieuws en opiniesOpinies

Laatste Reacties (14) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• Aad Sweep, di 10 mei 2011 11:43 Reageer op Aad

  

  in reactie op Marc schoten: Ik hebonlangs een niet onaanzienlijk bedrag van mijn RABO rekening overgeheveld naar de Triodosbank.Dit is een bank .opgericht met idealistische doelstellingen.dat kan iedereen doen en dat kun je ook rustig doen, zij beleggen uitsluitend in 'schone`projecten

• Frank Klaassen, ma 09 mei 2011 07:51 Reageer op Frank

  

  Als de klokkenluiders gehoord zouden worden(Paul van Buitene) hadden wij nu geen problemen gehad, toch?

• Bert van Baar, di 03 mei 2011 21:52 Reageer op Bert

  

  Banken zijn net meeuwen: Ze komen krijsend binnen, vreten het beleg van je brood en laten de boel ondergescheten achter ....

• W.J. v/d Straat, di 03 mei 2011 16:10 Reageer op W.J.

  

  Bij de eenwording van Europa vanaf de Benelux, tot en met de laatste uitbreiding heeft de focus altijd eenzijdig op de economie gelegen en de daarbij behorende wankele balans tussen souvereiniteit van de landen enerzijds en gemeenschappelijk beleid anderzijds.
  
  Daarbij is veel te vaak voorbij gegaan aan de verschillen in traditie, cultuur, historie en samenleving. In de periode 1980 - 2007 heb ik meer dan 40 maal kortere of langere tijd in Portugal doorgebracht en het land meegemaakt van kort na de dictatuur, via EU-lidmaatschap, euro, tot aan het begin van de crisis.
  
  In die periode is veel goeds gedaan, aan infrastructuur, sociale woningbouw ter vervanging van grote sloppenwijken en veel meer noodzakelijke dingen.
  
  Maar het land richtte zich voor een groot deel op de Angelsaksiche stijl, niet voor niets noemde Thatcher de toenmalige premier "my best pupil". In een religieuze klassen-maatschappij was het voor banken, de veelvoorkomende lage adel en de vastgoedwereld tamelijk eenvoudig om door middel van speculatie en gebrek aan transparatie, de kloof tussen arm en rijk weer te vergroten. Net als hier met de nieuwe kaste van managers en vage producten. Alleen de lager betaalden (ook bij banken etc !!) moeten zich nog steeds blaffende chefs en vele verplichte, onbetaalde overuren laten welgevallen.
  
  Land en bevolking zijn echter nooit voldoende voorgelicht over het geheel aan consequenties van aansluiting bij de EU. Waar de straten vol waren met auto's die wij ons hier alleen uit onze kindertijd konden herinneren, zijn deze de laatste (meer dan ca) 15 jaar vervangen voor mooiere en completere modellen dan in Nederland.
  
  Zo ook is de nationale bank veel minder zelfstandig dan DNB hier, maar een politiek instrument. De eerste commerciële omroep was mede in handen van de katholieke kerk, in Lissabon schoten discotheken uit de grond, waarbij vergeleken Escape, Arena, Nighttown e.d. schamele buurthuizen zijn.
  
  Het is, net als in Griekenland, Spanje (en Italië....), een heel andere maatschappij qua overheid, bedrijfsleven, burgers. Het zal voor de "financiële dragers" van Europa (Duitsland, Nederland, Scandinavische landen, Frankrijk, evt België) niet gemakkelijk zijn om begrotingsdiscipline zelfs maar af te dwingen. En wie weleens in Zuid-Europa komt, kan daar nog begrip voor opbrengen ook....
  
  Dus, mijnheer Berman: Het gaat om véél meer dan economie alleen, zeker ook bij de latere lidstaten uit Oost-Europa. Het is aan Europees Parlement en Europese Commissie om meer integrale perspectieven te tonen!

• Marc Kaptijn, ma 02 mei 2011 22:39 Reageer op Marc

  

  De economische problematiek binnen de eurozone zou je eigenlijk een beetje kunnen vergelijken met de duitse eenwording. De vraag is hoe verenig je economisch gezien een rijk ontwikkeld welvarend deel met een deel wat duidelijk armer en minder welvarend is zonder te veel spanningen en schokken. Kijkend naar Duitsland is het echt heel lastig om dit in goede banen te leiden en bestaan er nog steeds enorme verschillen tussen Oost en West. Op één vlak verschilt de situatie binnen de eurozone echter volledig met die van duitsland: er bestaat geen voldoende krachtig overkoepelend orgaan die de eenwording kan leiden en sturen.
  
  Het grote probleem binnen de Eurozone is dat het aan de ene kant een verregaande geïntegreerde economie aan het ontstaan met één munt, wat al ingewikkeld genoeg is, maar geleid door onafhankelijke regeringen die er allemaal een eigen visie en beleid op nahouden. Hierdoor kan en is er nu een situatie ontstaan waar de economische en sociale verschillen binnen de Eurozone te groot dreigen te worden (of eigenlijk al zijn). Die spanning is duidelijk te zien bij economieën in Zuid Europa waarvan de regering het niet meer kan bolwerken en waar het rijkere West Europa steeds weer moet bijspringen, maar ook te zien bij zoiets als de werkmigranten (vanwege grote inkomens verschillen) vanuit Oost Europa, wat een probleem vormt voor zowel West- (overvoering van de arbeidsmarkt) als Oost Europa (tekorten op de arbeidsmarkt).
  
  Als je gekozen hebt voor die ene munt, dan moet daartegenover één beleid en eigenlijk één regering staan. Je zou als europarlementariër moeten pleiten voor bijvoorbeeld een euroese federale staat met én europees belastingstelsel en één sociaal stelsel waarbij de mensen in bijv. Griekenland en oost Europa dezelfde rechten en plichten hebben als de mensen hier. Ik denk dat je alleen met een overkoepelend Europees beleid de verschillen in bijv. inkomens en sociale omstandigheden recht kunnen worden getrokken, en alleen op europese schaal kunnen de banken die in de Eurolanden opereren effectiever worden aangepakt.
  
  Wat je nu hebt is een miskraam, een soort Titanic die niet- of moeilijk bestuurbaar afstevend op een ijsberg.

• Rob van Koot, ma 02 mei 2011 18:41 Reageer op Rob

  

  Toch haalt niemand zijn geld weg dus de banken komen er mee weg. Pas als we massaal ons geld voor een paar dagen ophalen nemen ze ons serieus. Eerder beslist niet. Het is klootjesvolk maar ze zitten op een troon waar ze niet af te krijgen zijn.

• Marc Schouten, di 03 mei 2011 17:55 in reactie op Rob van Koot Reageer op Marc

  

  "Toch haalt niemand zijn geld weg ... "
  
  Ikke wel :)

• Rob van Koot, wo 04 mei 2011 16:57 in reactie op Marc Schouten Reageer op Rob

  

  Dan zijn we al samen. Liever thuis in een sok dan op de bank voor 1.5% waarmee ze woekerwinsten maken.

• Leo van Loo, ma 02 mei 2011 18:34 Reageer op Leo

  

  Het verhaal ligt wat genuanceerder. Alleen IJsland en Ierland zijn landen die direct in de problemen zijn gekomen doordat ze hun bankensector hebben moeten redden. Portugal is al jaren gewoon een land dat niet concurrerend is. Dat is niet direct een kwestie van overheidsfinanciën, maar wel van een maatschappelijk en economisch bestuur dat volstrekt inadequaat is in deze tijd. Voor Spanje geldt een mengelmoes. Enerzijds zijn de banken (deels) zwak, anderzijds is er ook werkloosheid van 20+%. Als Spanje ooit in de problemen komt, is de overheid daar mede debet aan.
  
  En daarnaast is de notie dat wij in Nederland nu moeten bezuinigen vanwege de bankreddingen ook onzin. Wij moeten bezuinigen omdat er een wereldwijde recessie is geweest. Wellicht waren banken daar de oorzaak van, maar deels ook inadequaat overheidsbeleid (bijv. op de Amerikaanse huizenmarkt).
  
  Wat niet wegneemt dat ik het met u eens ben dat er nu goedkope oplossingen worden gezocht die de problemen niet echt aanpakken. Maar dat is veel meer dan meer regulering voor banken. Daarnaast is het goed als vooral in zuid-Europa de arbeidsmarkten veel flexibeler en opener worden. In noord-Europa zou ik, alles afwegende, kiezen voor meer belastingheffing en langer doorwerken. Meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt brengt denk ik minder op in financiële winst dan het kost aan gemoedsrust van de gemiddelde burger.

• Dr. Strangelove, ma 02 mei 2011 19:17 in reactie op Leo van Loo Reageer op Dr.

  

  "Wij moeten bezuinigen omdat er een wereldwijde recessie is geweest. Wellicht waren banken daar de oorzaak van, maar deels ook inadequaat overheidsbeleid (bijv. op de Amerikaanse huizenmarkt). "
  
  De banken (in kwestie) waren niet 'wellicht' de oorzaak, ze hebben gefraudeerd, de winst opgestreken, en de kosten aan de rest van de wereldbevolking gelaten.
  
  en dat 'inadequate overheidsbeleid' was juist gericht overheidsbeleid om deze fraude -mogelijk te maken-. en dat is omdat de maffia regeert.
  
  bush kondigt de fraude aan:
  http://www.youtube.com/watch?v=kNqQx7sjoS8
  verwijdeeren credit checks noemt hij 'removing the fine print'. het seeden van de bubble met belastinggeld noemt hij een 'home owner investement fund'.
  
  luister naar echte economen, die fraude gewoon noemen voor wat het is.
  
  http://www.pbs.org/moyers/journal/04032009/watch.html
  
  
  met het immer groeiende vermogen kopen ze steeds meer stem in bouwvallige huis der democratie. de grootste fraudeurs zijn benoemt om het 'probleem aan te pakken'.
  
  gaan er geen belletjes rinkelen als een heel kleine elite haar rijkdom heeft zien toenemen tijdens de 'recessie'? als politici staan de trappelen om de pensioenleeftijd te verhogen, maar de banken vriendelijk vragen om alsjeblieft zichzelf te reguleren?
  
  dit huis der democratie is niet meer van U. Omdat U berustend zwijgt, en geen grote zak vol met goede argumenten hebt.

• Marc Schouten, di 03 mei 2011 02:25 in reactie op Leo van Loo Reageer op Marc

  

  “Het verhaal ligt wat genuanceerder. Alleen IJsland en Ierland zijn landen die direct in de problemen zijn gekomen doordat ze hun bankensector hebben moeten redden.”
  
  Correctie, IJsland heeft zijn banken niet gered, die liet ze vallen. Er heeft dar een democratische revolutie (IJsland is de oudste democratie van de wereld) plaatsgevonden en hebben zelfs met referendum besloten de internationale schuld niet terug te betalen zoals het werd voorgeschreven.
  
  “Portugal is al jaren gewoon een land dat niet concurrerend is. Dat is niet direct een kwestie van overheidsfinanciën, maar wel van een maatschappelijk en economisch bestuur dat volstrekt inadequaat is in deze tijd. Voor Spanje geldt een mengelmoes. Enerzijds zijn de banken (deels) zwak, anderzijds is er ook werkloosheid van 20+%. Als Spanje ooit in de problemen komt, is de overheid daar mede debet aan.”
  
  Hier kan ik alleen spreken over Spanje maar ik denk dat Portugal, Griekenland en ik denk zelfs Italië (Ik heb een wantrouwen over de economische toestand van dat land).
  In Spanje werd in jaren de voorgaand aan de crisis, de financiering en de condities van economische en fiscale groei werd gevoed door de bouw en alles wat met de bouw te maken heeft in het raam van de grote vastgoedzeepbel. Dit heeft miljarden opgeleverd aan promotoren, bouwbedrijven, banken en allerlei speculanten. Er werden vele banen geschept die verloren gingen toen de zeepbel explodeerde.
  
  De Spaanse banken hebben al die jaren de vastgoedmarkten van zowel Spanje als het buitenland gefinancierd. Omdat te doen werkten ze zich ook in de schulden met buitenlandse banken. Omdat Spanje nog steeds worstelt met de met een armoede die zijn grondslag heeft in de lange dictatuur is de kredietbehoefte zeer groot door hun lagere niveau van inkomen. De Spaanse bank boekte daardoor veel meer winst dan de banken uit de omliggende landen (Banco Santander is de bank met de meeste winst in Europa). Helaas gebruikte de Spaanse banken dat niet om de duurzame productiviteit te bevorderen en daarmee een gezonde werkgelegenheid. Nee, de banken richtten zich slechts op in vastgoedactiviteiten.
  
  Daarbij komt dat de grote bedrijven (voorheen nationaal en nu multinationaal zoals Telefónica) een bonanza van winst vonden in de mondiale markt (veel van hun door de enorme hoeveelheid middelen die ze voordien vergaard hadden als overheidsbedrijven), daarmee zich distantiërend van de binnenlandse markt. Zo werd er, ondanks megawinsten, niet meer werk geschept in Spanje maar wordt er zelfs werk vernietigd (een voorbeeld is Telefónica die met meer dan 10 miljard winst 20% van de werknemers in Spanje de laan uitstuurt). Bovendien wordt een deel daarvan weer gecontacteerd met (door de wet toegestane omdat men dacht dat die werk zouden scheppen) slechtere, instabiele precaire contracten. Op deze manier wordt de salarisdruk gereduceerd en de winsten groter.
  
  Bij het begin van de financiële crisis en het exploderen van de zeepbel en zijn effect op de banken werd gevoeld, en zij draaiden die hun kredietkraan helemaal dicht. Daarna, toen ze “gered” werden met behulp van het geld van de belastingbetaler, in plaats van het financieren van bedrijven die voor werkgelegenheid zorgen, besloten ze door te gaan met spelen op de internationale markt. Het gevolg hiervan was dat de bouw helemaal instortte en met de bouw de werkgelegenheid die die creëerde en ook de rest van de bedrijven konden zich niet meer financieren zoals voorheen.
  
  De bedrijven die in Spanje de werkgelegenheid creëren zijn het midden- en kleinbedrijf, en die zijn de verstikkingsdood nabij omdat ze niet genoeg financiering voor hun activiteiten kunnen krijgen. Bovendien is de arbeidsmarkt die zij genereert (bijna 90% van de werkcreatie) gecreëerd door de vraag van de Spaanse markt want hun klanten zijn geen bedrijven uit Mexico en Brazilië, of India en China, de vs of Denemarken, maar consumenten en andere Spaanse bedrijven die hun producten kopen navenant het inkomen dat ze hebben. Over het midden- en kleinbedrijf rust in Spanje 80% van de werknemers en bijna 90% van de creatie van werk.
  
  Buiten dat heeft de Spaanse arbeidsmarkt een aantal belangrijke problemen. Er is geen goed evenwicht tussen arbeidskrachten, opleiding en de vraag van de bedrijven, er is niet genoeg mobiliteit (over het algemeen omdat er geen huurmarkt bestaat voor woningen), er zijn zeer asymmetrische onderhandelingen en de grote bedrijven (zoals Telefónica, el Corte Ingés, de grote banken…) kunnen praktisch elke werkconditie opleggen (tijdelijk werk, verlengde en onderbetaalde stages, proefcontracten…). Al zijn geen van deze omstandigheden de oorzaak van de werkeloosheid, zoals de neoliberalen ons wensen te verkondigen. Zij versterken alleen de macht van de grote bedrijven.
  
  De werkelijke oorzaak van de werkeloosheid in Spanje, is uiteindelijk, dat de bestaande aanvraag gekanaliseerd wordt naar de multinationals, dankzij de macht die zij hebben, en naar de banken. Zo verkrijgen zij grote winsten ten koste van een onvoldoende activiteit die het werk creëert wat er nodig is. Het is een feit dat de grote bedrijven de meeste werkgelegenheid heeft vernietigd door gedwongen ontslagen en vervoegd pensioen en de laatste jaren met, daarna, record winsten.
  
  Deze banen zouden gefinancierd moeten worden uit de verhoogde belastingdruk en door het wegnemen van belastingverlagingen zijn toegepast in de laatste vijftien jaren hebben geprofiteerd vooral de 20% hoogste inkomens bevolking.
  Spanje is het land van de Euro 15 waar de staat het minst binnenkrijgt via belastingen, slechts 34% van het BNP vergeleken met de 44%als gemiddelde van de Euro15 en bijvoorbeeld 54% in Zweden. Als Spanje dezelfde belastingdruk had in Zweden zou het land 200 miljard meer innen dan dat het nu doet. Daarmee zou Spanje de enorme gebreken van de verzorgingsstaat kunnen wegwerken en behalve dat de werkeloosheid kunnen terugdringen en de vraag kunnen vergroten, het grootste probleem van de Spaanse economie op dit moment.
  
  Maar een ander voorbeeld: Als Spanje hetzelfde percentage van de beroepsbevolking had werken in overheidsdiensten (gezondheidszorg, onderwijs, staats woningbeheer, sociale dienst, thuiszorg, etc…) als dat Zweden had (25% in plaats van de huidige 9%), zou Spanje 5 miljoen mensen meer aan het werk hebben en geen werkloosheid hebben. Wat je daarmee kan zeggen is dat het gebrek aan welvaartstaat in Spanje impliceert meer werkeloosheid
  
  Wat de economische beleidsmakers niet schijnen door te hebben is dat de economische stagnatie wordt veroorzaak door het gebrek aan markt die verslechterd is door de enorme groei van de werkeloosheid. Om deze situatie te begrijpen moeten men de eerder besproken ontploffingen van de vastgoedzeepbel begrijpen. Deze was de motor van de economische groei sinds de tweede helft van de jaren 90 tot het uitbreken van de economische crisis. In Spanje werden veel meer woningen gebouwd dan het land nodig had tegen overdreven prijzen die een enorme schuld aan de burger tot gevolg hadden. De prijs per gebouwde vierkante meter groeide van 1999 (jaar van de invoering van de euro) tot 2007 (begin van de crisis) tot 106%. De salarissen (prijs van het werk) groeide in die tijd slechts 8%. De enorme afstand tussen die prijzen vereiste enorme schulden, gefinancierd door de Spaanse banken maar ook door de Duitse en in mindere mate dor de Franse. Deze schulden gaf hun enorme winsten.
  
  Toen de bel ontplofte kwamen de Spaanse gezinnen in een uiterst moeilijke situatie terecht. Gedeeltelijk door de overmatige bescherming die de Spaanse banken genieten tegen over de gehypothekeerde burgers. Maar vanuit economisch standpunt een ernstig probleem vormde de woning markt die behalve ingestort zich ook niet reanimeerde.
  
  Dit is karakteristiek voor een speculatief monopolistisch systeem waar de markt niet bestaat, wat wil zeggen dat de onroerendgoedmarkt functioneert niet als markt. Ondanks dat er een miljoen woningen leeg en te koop staan is de prijs sinds 2007 (het begin van de crisis) slechts 18% gedaald. Volgens Wolfgan Münchau ein de Fnacial Times van 11 april j.l. is de situatie ondraagbaar enzou de prijs van de woning nog 30% meer moeten dalenom de markt te reanimeren, een onontbeerlijk element voor het herstel van de economie.
  Maar als de waarde van de woning meer daalt en ver onder de prijs van de hypoteken komt kan dit wederom een crisis van de banken veroorzaken met meer tekort aan vraag en meer werkeloosheid. Zoals Daniël Gross en zijn artikel “Europe´s Suprime Quagmiere” De grote macht van de bank(en de te verwaarloze macht van de consument) heeft tot een buitensporige schuld geleid en een totaal gebrek van vraag. Deze macht van de bank bemoeilijkt de oplossing van het probleem omdat de persoon die zijn huis verliest door doordat hij zijn hypotheek niet kan betalen blijft met de rest schuld zitten en kan ook niet opnieuw deelnemen aan de markt.
  Vertrouwen dat de markt dit probleem zal oplossen is een dure naïviteit. Als de staat hier niet ingrijpt, en de vraag stimuleert door er overheidsgeld in te pompen, wat gebruikt kan worden om de vraag te stimuleren, zal de situatie niet veranderen, zo niet verslechteren.
  Het economisch herstel is slechts mogelijk door een actieve rol van de staat bereidt om werk te scheppenen en kredieten te garanderen door progressieve maatregelen zoals overheidsbanken
  Y a no ser que el estado actúe más activamente creando empleo y garantizando el crédito, mediante medidas mucho más progresistas (como el establecimiento de bancas públicas), no habrá recuperación económica.
  
  Daarom, wat men nodig heeft in Spanje om werkgelegenheid te creëren is:
  
  Meer inkomsten en financiering ten behoeve van de bedrijven die hun activiteit naar de binnenlandse markt richten, om daarmee hun activiteit te bevorderen den te vergemakkelijken, dmv wettelijke regels en prikkels
  
  Het versterken van het midden- en kleinbedrijf, privé en met sociale en coöperatieve bedrijven in dit gebied verbodenaan de nationale markt.
  
  Het verhogen van de arbeidslonen
  
  Het zo spoedig mogelijk ter beschikking stellen van financiering aan de bedrijven zodat die zich aan de creatie van werk kunnen … Omdat, zoals we zien de banken dit niet doen is het noodzakelijk de spaarkassen (cajas de ahorro) te privatiseren en het creëren van een overheidsbank daarbij de privé banken aan strenge voorwaarden op te leggen die het gebruik van financiële middelen verbind aan de logische functie van de publieke dienten.
  
  (informatie over deze onderwerpen is terug te vinden bij ATTAC Spanje. www.attac.es)

• Alex Mulder, ma 02 mei 2011 18:16 Reageer op Alex

  

  Ik ben het hier helemaal mee eens !!
  
  Ik zou zeggen : stop verdere uitbreiding van de bevoegdheden van Europa en daarmee een verdere afbraak van onze Sociale stelsels, totdat die heilloze neo-liberale meerderheid weg is.
  Blokkeren die hap !
  
  Herschikken van de schulden van Zuid-Europese landen; EU-banken die daardoor in de problemen komen nationaliseren, splitsen (spaardeel en beleggingsdeel) en de top ontslaan.
  Maximum salaris voor financiële managers van 25x het minimuminkomen.
  Pensioenfondsen die in de problemen komen compenseren met goedkoop geleend geld van de ECB :)
  
  En dan op zoek gaan naar die 100-en miljarden die geroofd zijn door frauduleuze praktijken daar ergens in Amerika en plukken die bovenbaas-clubjes in die hedgefondsen !
  
  We kunnen de burgers in Europa hiervoor toch wel de straat op krijgen ? We hebben hier ook Facebook, YouTube en Twitter toch ?
  
  Geef ons ons geld terug anders halen we het terug ! of zoiets ?
  
  Lees maar eens ons dossier hier : http://schagen.sp.nl/dossier/bonus_en_graai_cultuur.html

• Rob Geurtsen, ma 02 mei 2011 16:40 Reageer op Rob

  

  Het lullige van uw commentaar, meneer Berman, is dat u deze positie kiest vanuit machteloosheid.
  Hoe gelijk u in mijn ogen ook heeft, het neoliberale gedoe is ook door de PvdA ondersteunt. Erkennen dat keynesiaanse economische politiek onmogelijk wordt en dat ideologisch een monomaan monetair en neoliberaal (anti-overheid) in wet vastgelegde ideologie en dictatuur voorgesteld wordt is de eerste stap.
  
  Zonder een luide en duidelijke positie in nederland van de PvdA, (Cohen, Plasterk en de Groot) vind ik uw geluid te prijzen maar mistroostige eenzaamheid.
  
  Iedereen is bezig met futiliteiten als de opmerkingen van crypto-crimineel Wilders, verdedigd door zijn charmant bronstige advocaat... vergeten wordt de sociaal economische kracht van Europa... en die is dat de overheid de krachtige tegenspeler van andere economische machten en krachtne kan zijn, en de democratisch gelegitimeerde keuze heeft om economisch beleid te kiezen dat past en het volk goeddunkt.
  
  Luider en duidelijker dus, meneer Berman.

• cor mol, ma 02 mei 2011 17:24 in reactie op Rob Geurtsen Reageer op cor

  

  Het gaat inderdaad niet alleen over het aanpakken van de banken. De heer Van Rompuy kan ongestraft beweren dat de Europese landen zich het niet meer kunnen veroorloven om de huidige verzorgingsstaat met royale pensioenen, werkloosheidsuitkeringen en een goedkope gezondheidszorg te handhaven.
  Je hoort hem nooit over een Europees minimumloon of over de kwalijke aspecten van de race to the bottom van het vennootschapsbelastingtarief. De banken ontvangen douceurtjes door lage rente tarieven en steunfondsen en mogen dat geld fijn uitzetten aan staatsleningen met hoge rente van PIG-landen. Voor de afboekingen mag de Europese belastingbetaler t.z.t. opdraaien. En maar blijven liegen dat dit laatste niet gaat gebeuren, de markt houdt allang rekening met 30-50 % afboeking.
  
  Europa is een snoepwinkel voor het bedrijfsleven. De socialisten in Europa bakken er niets van en zijn niet eens in staat om gezamenlijk een eigen beleid te ontwikkelen. Geen wonder dat "Europa, best belangrijk" de gewone burger niet aanspreekt als die alleen door Europa gepakt dreigt te worden.