Bio Bekijk alles van Michiel Korthals Word fan

Michiel Korthals

Michiel Korthals Hoogleraar Toegepaste Filosofie

20 december 2010 Reageer (28) 851 x bekeken Leven RSS

Een ondoordachte maaltijd is niet de moeite waard

Waarom zou je persoonlijk aandacht moeten geven aan goed eten en de voorbereiding daarvan?

Het filosofisch-ethische antwoord op deze vraag kent vier stappen. Een eerste stap maakten de Griekse denkers uit de oudheid, Plato en Aristoteles; volgens hen is menselijk leven een doordacht leven, een leven dat zijn zin heeft omdat mensen een belangrijke plaats kunnen geven aan samen redeneren, denken en overdenken over wat mensen (jij, ik, iedereen) doen en zijn. Tijdens gesprekken met mensen, op de markt, of bij mensen thuis, wordt gegeten en gedronken en daarom is eten en drinken belangrijk. De gesprekken heten vaak symposia, letterlijk 'samen drinken'.

Dit idee is door andere filosofen later opgepakt. Een tweede stap maakt de bekendste Verlichting filosoof en vader van de mensenrechten Immanuel Kant. Hij stelt dat iemand onmondig is wanneer hij of zij iets in de mond stopt alleen omdat een ander dat zegt. Zelf je eten kiezen is een teken van mondigheid. Tegelijk is voor Kant samen eten essentieel, omdat het de tongen losmaakt voor een goede conversatie, die motiveert opinies te delen en tot gezamenlijke overtuigingen te komen. Een derde stap maakt Peter Singer, in 1975 met zijn baanbrekende boek Animal Liberation: hij meent dat een doordacht etend leven alleen mogelijk is wanneer de ellende van dieren bij de productie van eten wordt bestreden. De aandacht voor de processen die tot eten leiden zijn onderdeel van een doordacht leven. De vierde stap wordt door de huidige voedselethici gemaakt, die stellen dat een schoon en groen leven tot stand komt door vuile handen temaken bij het produceren of bereiden van voedsel. 

Al deze filosofische overwegingen worden door Rosanne Hertzberger in NRC-Handelsblad van 5 december 2010 met haar pleidooi voor de eenzame teeveemaaltijd van de tafel geveegd. Niks Verlichting, niks mondigheid over je eigen mond, niks bezorgdheid om dierenleed, niks vuile handen maken. Iedereen die haar voorkeur voor volgens haar in de toekomst gezonde en smaakvolle kant-en-klaar etenswaren niet deelt, wordt als slissend, dom, leugenachtig, technologisch primitief, achterlijk en middeleeuws afgeschilderd.  
Zelf kunnen koken is een teken van mondigheid
Rosanne Hertzberger houdt er van zich zelf te pijnigen en anderen die het niet met haar eens zijn af te branden. Bewijs voor het eerste: hoewel ze niet van koken houdt, zit ze iedere avond haar schuldgevoel op te laden door met een magnetronschotel op schoot naar kookprogramma’s te kijken. Ze vindt het heerlijk om zich laten intimideren door kookprogramma’s. Waarom? Ik zie overal om me heen marketing voor fastfood en goedkope etenstroep op straat en in winkels, de voedingsindustrie besteedt er miljarden aan, maar ik heb geleerd de andere kant op te kijken, of ik verafschuw de Toppers, zou ik daarom naar hun voortdurende gekwijl op teevee en andere media moeten kijken? Natuurlijk niet. Later in het artikel beweert Rosanne: “Claimen dat mensen als ze geen kant-en-klaar maaltijd schotel eten ineens een hyperverantwoordelijke maaltijd zullen maken, getuigt van weinig realiteitszin” Wie claimt dat? Is ze vergeten dat ze eerder schreef dat het overloopt van kookprogramma’s op teevee? Iedereen zegt toch juist dat we die ‘hyperverantwoordelijke’ maaltijd - waarom hyper?? - moeten leren, want door de geringe aandacht op school en in de opvoeding voor koken en door nieuwe producten en nieuwe levenstijlen weten we niet meer wat voor eten bij ons past.
Sommige mensen, zoals Rosanne Hertzberger, leven en eten alleen. Voor hen kan een paar dagen in week een kantenklare maaltijd een uitkomst zijn. Maar wat gebeurt er als Rosanne een gezin krijgt? Kan haar partner dan ook niet koken? Kopen ze dan simpel vier kant-en-klaar maatlijden of zien ze dat jonge kinderen misschien wat anders moeten eten? Hoe weet ze dan eigenlijk nog dat de keuze voor een bepaalde maaltijd persoon gebonden is? Geeft ze haar kinderen dan als ontbijt chips en mars mee naar school?

Hier steken de nadelen van een slavernij met betrekking tot– niet: een beheerst gebruik van - voorgekookte maaltijden de kop op. Koken is iets wat je moet leren en ook weer kan verleren. Je kunt een tijdje anderen laten koken maar er is een grens. Als je helemaal niets meer weet van koken, ingrediënten en je eigen smaak, dan verlies je je mondigheid en wordt je geheel en al afhankelijk van de welwillendheid van de voedselindustrie.

Telkens geven voedingsdeskundigen aan, dat tijd besteden aan koken en eten een gezondheidseffect heeft. Met de maaltijd op schoot teevee kijken eten, een onvermijdelijk gevolg van het eten van junkfood, is schadelijk voor opvoeding van kinderen en de gezinsatmosfeer en zorgt ervoor dat er minder kansen zijn voor een normale conversatie.

Waarom leidt een persoonlijke voorkeur tot intolerantie?
Het afbranden van andere eetstijlen: deze karaktertrek deelt ze met de fanatieke foodies die bijvoorbeeld op het azijnpissige foodlog te vinden zijn. Voorkeur voor bepaald eten gaat vaak gepaard met intolerantie ten opzichte van mensen met een andere smaak en keuze. Rosanne is hierbij geen uitzondering. Opvattingen over voeding munten vaak uit door ongenuanceerdheid: voor de mensen van Foodlog is een toxische biologische kip voldoende om biologische kip definitief af te schrijven; een paar artikelen over de gezondheidsvoordelen van een dieet met voornamelijk vlees en foodlog schrijft de verplichting uit dat we dat allemaal moeten eten.

Vanwaar die intolerantie? net als bij andere intolerante mensen, wordt de tegenpartij een monsterachtige groep, die de touwtjes ferm in handen heeft. Het is een 'grote groep Nederlanders', het is een 'voortdurend geriedel' wat die groep uitslaat.

Kunnen we zonder meer vertrouwen op de voedselindustrie en het laboratorium?
Rosanne maakt het wel heel bont door te speculeren op allerlei smaakverbeteringen in de toekomst, op beloftes van de voedselindustrie nu om minder vette, energierijke en zoute maaltijden te maken. Nog steeds is het zo dat kantenklaar maaltijden ongezond veel zout bevatten en energie bevatten vergeleken met zelf gemaakte maaltijden. Ze gaat er aan voorbij de voedingsindustrie al tientallen jaren wordt voorgehouden dat de wagonladingen zout die ze in het eten stopt moet verminderen. Unilever verkondigt heel trots dat ze in hun producten een paar wagonladingen minder zout doet, maar nog steeds zijn het hele treinen zout die in kantenklaar eten verdwijnen. Bovendien, Unilever doet er iets aan dankzij de grote druk van al die mensen die Rosanne zo verafschuwt. Van Rosanne Hertzberger weet de industrie dat die alles slikt wat haar wordt voorgeschoteld.

Rosanne Hertzberger beschikt over een vermogen dat waarschijnlijk bij maar heel weinig mensen aanwezig is: ze kan de toekomst proeven. Ze geeft toe dat kant en klaart maaltijden nu vaak smakeloos zijn, maar zegt ze, ze zullen smaakvoller worden. Waarom eigenlijk? Er is inderdaad een groep waar de voedingsindustrie bang voor is, en dat zijn de mensen die steeds weer de producten daarvan als smakeloos beoordelen. En daar wordt dan naar geluisterd. Aan fastfood verslaafden zoals Rosanne heeft de industrie geen boodschap, die eten immers alles wel wat ze voorgezet krijgen.

Er zijn redenen tot wantrouwen (naar iedereen, ook naar de voedingsindustrie en mij, dat is mondigheid). De voedingsindustrie heeft een bijzonder belang op het oog: winst maken voor het bedrijf, en dus zoekt ze de wettelijke grenzen op want het zijn geen charitatieve bedrijven die gezondheid en geluk van alle mensen voor ogen hebben. De reclame uitgaven spreken boekdelen: ongeveer 1 miljard gaat er paar naar reclame voor de ongezondste voedsel producten, zoals chips, hamburgers en snoep. Vers fruit en groente, nog steeds het meest gezonde, krijgen nauwelijks reclame aandacht. Als er hypes zijn, of het nu Atkins, Sonja Bakker of Montignac is, dan wil de voedingsindustrie er aan verdienen. Voedingsondernemingen willen dat mensen zoveel mogelijk eten, dus interesseert het ze eigenlijk geen snars als mensen te dik worden, als ze maar kopen en eten. Mondigheid betekent ook hier: kritisch zijn en een alternatief hebben: zelf kunnen koken en zelf ingrediënten uit kunnen kiezen.

Wat de voedingswetenschap en het laboratorium betreft, ook hier is mondigheid geboden. Ik denk dat Rosanne gelijk heeft met haar positieve benadering van de E-nummers. Maar hoe zit het met de vetten? De voedingswetenschap is hierover verdeeld. En de calorieën? Opnieuw, er is hier grote onenigheid of een calorie in een koolhydraat wel hetzelfde is als een calorie in een stuk vlees. Hoe kom je hieruit als consument? Door je verstand te gebruiken, te rade te gaan bij kritische, niet slaafse deskundigen, en dan te beslissen.

Moeten we alle voorbereid eten over één kam scheren?
Voor Rosanne is er een scherpe tweedeling: er is het technologische en kant-en-klaar eten enerzijds en al het natuurlijk, niet-technologische eten anderzijds. Maar dat is echt onzin. Natuurlijk eten is door en door technologisch: appels en peren zijn het resultaat van eeuwenlange kweek experimenten van fruit kwekers, hetzelfde geldt voor groeten. Aan de andere kant, er zijn heel goede mayonaisesausen te krijgen, en Pataks curry sausen of de verse pasta van AH worden ook door Marjoleine de Vos zeer gewaardeerd. Maar moet dan meteen al het kant en klare eten ook positief beoordeeld worden? De nuance is niet besteed aan Rosanne Hertzberger, voor haar is er een diepe kloof tussen mensen die met hun handen een wortel uit de aarde halen of een citroen uitknijpen en al die anderen die iets uit een pakje nemen. Ook: een bewuste keuze om mondigheid opzij te zetten. Soit.

Mondigheid: kom op voor slecht behandelde landbouwdieren, boeren en natuur
De vier stappen van mondigheid met betrekking tot eten worden door Rosanne Hertzberger van tafel geschoven. Ok, moet zij weten, als ze een gezin heeft gekregen zal het hopelijk anders worden. Maar de mondige burger-consument is er gelukkig ook nog, en die heeft oog niet alleen voor de kwaliteit en de sociale kanten van voeding, maar voor de behandeling van dieren, mensen en natuur. Mondigheid strekt zich uit over de aanvaardbare en niet-aanvaardbare kanten van productieprocessen, of het nu gaat om eten of om kledingstukken. Je kunt niet voortdurend bewust mondig zijn, maar je kunt wel proberen routines te kweken die op mondigheid berusten. Een dergelijke routine is vaak zelf koken.

Laatste Reacties (28) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • hans detorenkraai, di 21 december 2010 10:48 Reageer op hans

    hans

    Tikje elitair dat wel, denk dat deze overpeinzingen echt enkel hout snijden als er keuze is. Geld voor de minder bedeelden waar in de wereld niet. Gewoon eten om te blijven leven en niets wat Michiel Korthals Hoogleraar Toegepaste Filosofie ons in zijn overpeinzing duidelijk probeert te maken. Even rondkijken in een gemiddelde sloppenwijk waar ter wereld of zelf bij onze voedselbanken en je weet dat dit een absoluut grachtengordel achterhoede Filosofie is die enkel vol te houden is met een goedgevulde beurs.

  • Ben Joosten, di 21 december 2010 13:38 in reactie op hans detorenkraai Reageer op Ben

    Ben

    Nou nou, meneer de Torenkraai... Ik denk dat er tussen de grachtengordel en de sloppenwijk nog zoveel ruimte is dat de gewone hardwerkende Nederlander zonder goed gevulde beurs maar met gezond verstand en een dosis creativiteit heel best lekker en gezond kan eten.
    Zo gaat het hieronder over pannekoeken. Niks zo lekker als zelfgebakken pannekoeken, het is leuk om te doen (vooral met kinderen in de buurt) en kost daarbij zo goed als niets.
    Een andere meneer heeft het over aardperen die hij een een speciaalzaak kocht, nou, die staan bij mij gewoon in de tuin.

    Ik wil maar zeggen: dat klagen over de elite kan ook wel eens een tandje minder. Kom op, de handen uit de mouwen!

  • Hjalmar Hoort, di 21 december 2010 00:24 Reageer op Hjalmar

    Hjalmar

    Allen, haast u naar Donner en schaf aan: Medium Raw, van Anthony Bourdain. De kan wat grappiger uitleggen dat iedereen op school kookles zou moeten krijgen. Supermooi boek.

  • roher vogel, ma 20 december 2010 22:45 Reageer op roher

    roher

    Ik sta niet zelden de hele middag in de keuken en gebruik speciale blaadjes uit China om bepaalde recepten een diepe geur en smaakbeleving te geven Je staat er soms versteld van dat er nog steeds smaken zijn, en geuren waarvan je het bestaan niet van weet.
    Op school zou koken een verplicht vak moeten zijn, want thuis is vaak niemand. En ja, dan ben je aangewezen op de koeling van de winkel met de kant en klaar maaltijden. Vaak heel vies!
    Laatst had ik aardperen bij een speciaalzaak, je weet niet wat je proeft, als je met tijd en zorg zoekt ziet de wereld er steeds rijker uit.
    Maar je moet er wel tijd voor hebben, want ik merk dat de moderne tijd geen ruimte overlaat voor deze kwaliteit van leven en daarom pleit ik voor meer tijd.

  • Piet de Geus, ma 20 december 2010 15:05 Reageer op Piet

    Piet

    Deze filosoof is sneller klaar: in tegenstelling tot Rosanne Hertzberger ben ik geen afvalemmer.

  • Jan-Peter Scheffer, ma 20 december 2010 21:22 in reactie op Piet de Geus Reageer op Jan-Peter

    Jan-Peter

    Welke filosoof?

  • Piet de Geus, di 21 december 2010 03:14 in reactie op Jan-Peter Scheffer Reageer op Piet

    Piet

    "Welke filosoof?"

    Deze. Een simpel woordje, twee lettergrepen en nog gaat het je boven de pet.

  • Sto Lat, ma 20 december 2010 14:53 Reageer op Sto

    Sto

    Aha, dus dit dit zijn de voorwaarden voor een goede maaltijd:
    - Samen eten
    - Zelf je eten kiezen
    - Ellende van dieren tijdens productie bestrijden
    - Vuile handen maken bij de bereiding voor schoon en groen leven...
    Wat ben ik blij dat ik geen filosoof ben!

    Hij is wel een klein puntje vergeten: zorgen dat je in leven blijft!

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 12:22 Reageer op Pieter

    Pieter

    Zelf koken en liefst alleen maar verse ingredienten gebruiken. Het klinkt zo mooi, maar geld en tijd spelen een grote rol in het mensenbestaan.
    Ik kan inderdaad zelf pannenkoeken gaan staan bakken, maar tegelijkertijd liggen er kant en klare pannekoeken in het schap voor een prijs die lager ligt dan de eieren, boter, meel, en melk die ik los moet kopen om pannenkoeken te kunnen bakken.
    Mensen met een druk gezinsleven hebben niet altijd tijd om eens flink uit te pakken in de keuken. De kinderen moeten naar zwemles, naar de voetbaltraining, er moet ook nog een cursus gevolgd worden, etc.etc.
    Voor alleenstaanden is er niets zo confronterend als een uur in de keuken staan en daarna alleen een maaltijd naar binnen te moeten werken in vijf tot tien minuten. Het is de moeite niet waard. Dan kwak je op een bepaald moment inderdaad liever een pizza in de oven.
    Je hebt nauwlijks afwas dus je bent zo klaar met de maaltijd.
    Steeds meer mensen kiezen voor de zakjes poeder die je met water moet aanlengen om zo een product op tafel te kunnen zetten wat goedkoop is en redelijk smaakt.
    Zo zullen we steeds verder van de natuur af komen te staan, en ik weet niet of dat goed of slecht is. Het is gewoon de richting waarin
    onze maatschappij zich ontwikkelt. Welkom in de een en twintigste eeuw..

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 12:42 in reactie op Pieter Pan Reageer op Pieter

    Pieter

    Maar de verkoop van biologische produkten is opnieuw gestegen dus er is licht aan het einde van de tunnel..

  • , ma 20 december 2010 14:02 in reactie op Pieter Pan Reageer op

    *Voor alleenstaanden is er niets zo confronterend als een uur in de keuken staan en dan vervolgens het spul in je eentje opeten*
    Hear, hear, een waar woord.Ik heb ooit in een grijs verleden ook in die situatie verkeerd, maar was blij met een *eetclub*, 6 lieve mensen die allemaal om de beurt voor elkaar kookten en daarna gezellig met zijn zessen de boel opaten.
    Ook had ik toen nog voor een paar dagen het genot van een goed bedrijfsrestaurant, met een ruime keuze aan lekker eten.Eten met collegae is bijzonder gezellig.

  • Piet de Geus, ma 20 december 2010 15:04 in reactie op Pieter Pan Reageer op Piet

    Piet

    "Ik kan inderdaad zelf pannenkoeken gaan staan bakken, maar tegelijkertijd liggen er kant en klare pannekoeken in het schap voor een prijs die lager ligt dan de eieren, boter, meel, en melk die ik los moet kopen om pannenkoeken te kunnen bakken."

    Dat zou een waarschuwing moeten zijn voor wat er in die kant en klare pannenkoeken zit...

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 16:13 in reactie op Piet de Geus Reageer op Pieter

    Pieter

    Daar heb je groot gelijk in Piet. Helaas kijken veel mensen echter alleen naar de prijs van een voedselproduct. Alleen in modale en bovenmodale kringen kan men zich kritischer opstellen ten opzichte van de manier waarop voedsel wordt geproduceerd.
    Ons consumptiepatroon laat zich maar moeilijk wijzigen.

  • Piet de Geus, ma 20 december 2010 17:38 in reactie op Pieter Pan Reageer op Piet

    Piet

    "Alleen in modale en bovenmodale kringen kan men zich kritischer opstellen ten opzichte van de manier waarop voedsel wordt geproduceerd."

    Ik betwijfel dat. Als je kijkt wat mensen teveel betalen aan zogenaamd gemaksvoedsel en allerlei halffabrikaten... Vervang al die zakjes en pakjes door een eigen kruidenmix en je bent niet alleen de additieven en de enorme hoeveelheden zout en suiker kwijt maar je bent ook nog eens veel voordeliger uit. Moet je wel je kruiden kopen bij een toko, want voor die muffe plastic zakjes met minieme hoeveelheden betaal je tig keer teveel.

    En hoeveel pannenkoeken bak je wel niet met een pak bloem, een pak melk, wat eieren en zout? Dat zijn echt de kosten niet.

    Ga je het hebben over biologisch vlees, dan wordt het inderdaad een ander verhaal.

  • Arie Roos, di 21 december 2010 07:57 in reactie op Piet de Geus Reageer op Arie

    Arie

    [Als je kijkt wat mensen teveel betalen aan zogenaamd gemaksvoedsel en allerlei halffabrikaten... Vervang al die zakjes en pakjes door een eigen kruidenmix en je bent niet alleen de additieven en de enorme hoeveelheden zout en suiker kwijt maar je bent ook nog eens veel voordeliger uit.]

    Inderdaad ...

    Zo heb ik me altijd afgevraagd waarom mensen in vredesnaam pastasausmixjes kopen. Een blikje tomatenpuree, een beetje bloem of maizena, eventueel wat bouillon, en je kan het kruiden naar je eigen smaak. En ... je bent inderdaad af van al die suiker, al dat zout, en al die E-nummers.

  • Piet de Geus, di 21 december 2010 08:32 in reactie op Arie Roos Reageer op Piet

    Piet

    "Zo heb ik me altijd afgevraagd waarom mensen in vredesnaam pastasausmixjes kopen."

    Dat is inderdaad een toppunt. Ik snap ook niet wat er nou zo handig aan is: bolognesesaus waar je alleen nog even gehakt aan toe moet voegen... Dan kun je toch net zo goed even een uitje fruiten, worteltje en stengel bleekselderij erbij, gehakt erdoor, kruiden en tomatenpuree/passata erover en klaar. Tijdwinst van zo'n kant-en-klare saus: hooguit 5 minuten, smaak verpest en nog onnodig duur ook.

  • , di 21 december 2010 09:10 in reactie op Piet de Geus Reageer op

    Mag het nog wel tomatenpuree uit een blikje zijn, alsjeblieft, Piet?

  • Piet de Geus, di 21 december 2010 09:33 in reactie op Reageer op Piet

    Piet

    "Mag het nog wel tomatenpuree uit een blikje zijn"

    Uiteraard: dat is de beste manier om in Nederland aan puree van echt rijpe tomaten te komen. Smaakt overigens ook anders dan verse tomaten of passata, vandaar dat de Italianen die drie vormen in het seizoen stapelen om een extra diepe tomatensmaak te krijgen. En buiten het seizoen alleen puree en passata. Maar in de budgetvariant hoeft dat laatste niet, net zomin als de royale scheut wijn.

    Budgettip: haal je puree bij de Turk, dan krijg je een veel groter blik voor hetzelfde geld. Kun je meteen kijken of het lamsgehakt (vraag 1x gemalen) in de aanbieding is.

    Maar je begrijpt de boodschap neem ik aan: fatsoenlijk eten hoeft niet duur te zijn en hoeft ook niet veel tijd te kosten. Zeker niet als je het in grote hoeveelheden maakt. Dat zogenaamde gemaksvoedsel levert niets op behalve een lege portemonnee en een hoge bloeddruk.

  • Ben Joosten, ma 20 december 2010 17:15 in reactie op Pieter Pan Reageer op Ben

    Ben

    "Voor alleenstaanden is er niets zo confronterend als een uur in de keuken staan en daarna alleen een maaltijd naar binnen te moeten werken in vijf tot tien minuten."

    Je zou om te beginnen dat uur in de keuken kunnen beschouwen als iets prettigs. Ingrediënten snijden, muziekje op, alvast een glaasje erbij, je bent alleen dus wie houdt je tegen? Luidkeels meezingen mag ook. En dan begint het ook nog eens langzaam steeds lekkerder te ruiken.
    Wie op zo'n manier in de keuken staat komt eenvoudigweg niet op de gedachte dat het eten "naar binnen gewerkt moet worden." Een nare gedachte trouwens: eten als korvee. Een gedachte die smaakt naar slappe, veel te zoute schnitzels in een plas smakeloze jus. Naar grauwe kantines met formica tafels. Naar, inderdaad, kant-en-klaar maaltijden.
    In je eentje eten mag dan ongezellig zijn, dat is dan nog geen reden om er met maar de pet naar te gooien. Waarom zou je tenslotte wel bereid zijn om je uit te sloven als er gasten zijn terwijl je voor jezelf geen moeite wenst te doen? Ik heb dat nooit begrepen.

    Tenslotte, een tip voor alleenstaande eters: lees deze sympathieke column over eetlezen. http://www.staff.science.uu.nl/~ruule101/error/err26.htm

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 17:32 in reactie op Ben Joosten Reageer op Pieter

    Pieter

    Ik zwalk een beetje tussen jouw en mijn eigen standpunt.. Lekker koken is vooral ook leuk als je een ander kan laten genieten van je kookkunsten.

    Ik heb dit weekend voor het eerst kreeft gekookt. Hij was al dood hoor toen ik em in mijn mandje legde, maar goed. Sausjes gemaakt, broodje gesneden, salade erbij, wat mosseltjes en mijn geschaalde vriend als hoogtepunt van mijn maaltijd.

    Alles klaargemaakt, ruim een uur bezig geweest en vervolgens al dat lekkers zittend aan een tafeltje met de zaterdageditie van de Volkskrant ( ik geef ze nog een kans) voor mijn neus in volstrekte eenzaamheid geconsumeerd.

    Ik werd er niet vrolijk van. Met de kerst ga ik pizza eten. Goedkoop, snel, makkelijk en met genoeg zout om het tot een januari uit te zingen.

    Ga toch nog even die column lezen. Brengt me misschien op ideetjes.

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 17:52 in reactie op Pieter Pan Reageer op Pieter

    Pieter

    Column gelezen. Bracht me niet op ideetjes.

  • Ben Joosten, ma 20 december 2010 17:57 in reactie op Pieter Pan Reageer op Ben

    Ben

    Ook niet op het idee om de zaterdagvolkskrant te vervangen door een goed boek?

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 18:19 in reactie op Ben Joosten Reageer op Pieter

    Pieter

    Ik heb er nog vele tientallen liggen. Ruim honderd ongelezen boeken.
    Op dit moment ben ik al maanden bezig met Salambo van Flaubert, godzijdank in het Nederlands want mijn Frans is niet zo best..

    Lezen tijdens het eten is toch eigenlijk wel een surrogaat voor een goed gesprek. De maaldtijd is ook een sociale ontmoetingsplaats maar helaas is er geen gezelschap te vinden voor iemand als ik.

    Ik ben dus mijn eigen gesprekspartner en kies daarom voor de krant of internet. Die zeuren wat minder dan dat ikzelf doe..

  • Ben Joosten, ma 20 december 2010 18:48 in reactie op Pieter Pan Reageer op Ben

    Ben

    "Op dit moment ben ik al maanden bezig met Salambo van Flaubert"

    Dat doet me eraan denken dat ik die ook nog ergens ongelezen heb liggen...

  • Pieter Pan, ma 20 december 2010 19:41 in reactie op Ben Joosten Reageer op Pieter

    Pieter

    Ik moet en zal het boek uitlezen, al weet ik nu al dat ik aan het eind van het verhaal teleurgesteld zal zijn.

    Gek is dat he ?

  • José Sijstermans, ma 20 december 2010 21:30 in reactie op Pieter Pan Reageer op José

    José

    Ik heb het na lezing meteen weggedaan, want ik wist zeker dat ik dat boek van z'n leven niet meer zou herlezen.

  • Vals Plat, ma 20 december 2010 19:12 in reactie op Pieter Pan Reageer op Vals

    Vals

    "Ik kan inderdaad zelf pannenkoeken gaan staan bakken, maar tegelijkertijd liggen er kant en klare pannekoeken in het schap voor een prijs die lager ligt dan de eieren, boter, meel, en melk die ik los moet kopen om pannenkoeken te kunnen bakken."

    Ja, het is inderdaad gemakkelijker en in een notendop een van de oorzaken waarom we allemaal steeds dikker worden. Het is ó zo gemakkelijk en verleidelijk meerdere malen per week een goedkoop, vet, kant-en-klaar product te kopen ipv bijvoorbeeld een keer per week als extratje heerlijke zelfgebakken pannenkoeken eten.

  • Arie Roos, di 21 december 2010 07:55 in reactie op Pieter Pan Reageer op Arie

    Arie

    [Voor alleenstaanden is er niets zo confronterend als een uur in de keuken staan en daarna alleen een maaltijd naar binnen te moeten werken in vijf tot tien minuten. Het is de moeite niet waard.]

    I beg to differ ... je kan koken ook gewoon als hobby beschouwen. Het leuke van zo'n hobby is, dat je er geen vrije tijd voor nodig hebt; eten moet je elke dag, dus je kan je hobby elke dag beoefenen.

 

Reageren

Registreren Wachtwoord vergeten

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven