Bio Bekijk alles van Merijn Oudenampsen Word fan

Merijn Oudenampsen

Merijn Oudenampsen Socioloog

12 april 2011 Reageer (42) 1359 x bekeken Leven RSS

De stem van Kambiz Roustayi

Over het offer als politieke daad

Dit artikel is geschreven door Merijn Oudenampsen en Matthijs Ponte, filosoof en zakelijk coördinator van het literair podium Perdu

Het is pijnlijk dat een politiek vluchteling die elf jaar in de procedure heeft gezeten, uiteindelijk voor het Monument op de Dam, symbool voor de vrijheid die hem onthouden wordt, zich in lichterlaaie zet.

Kambiz Roustayi had elke hoop op honorering van zijn asielverzoek verloren. Afgelopen woensdag, zes april, stak hij zichzelf in brand voor het Monument op de Dam; een dag later overleed hij aan zijn verwondingen. Wat in de Nederlandse publieke opinie stelselmatig wordt beschreven als een wanhoopsdaad van een suïcidale man, is veel meer dan dat. Kambiz Roustayi trad in de voetsporen van de Tunesiër Mohamed Bouazizi die in december de opstand in de Arabische wereld initieerde met zijn dramatische zelfverbranding. Velen volgden zijn tragische voorbeeld in de weken die erop volgden, zo ook Roustayi, op het ‘vrijheidsplein’ van Nederland. De zelfverbranding van Kambiz Roustayi moet daarmee allereerst gezien worden als een politieke daad, geadresseerd aan ons, het Nederlands publiek.

De reacties waren opvallend anders dan in Tunesië of Egypte. Omstanders en getuigen beklaagden zich: als hij het leven niet meer zag zitten, waarom moest hij daar andere mensen mee lastig vallen? 's Avonds meldde de nieuwslezer van het acht uur journaal na een item van hooguit een halve minuut dat 'er geen aanleiding was om te denken dat de man politieke motieven had'. Joep van het Hek schrijft een grappig bedoelde column over het gebrek aan antidepressiva voor asielzoekers. Dergelijke reacties komen voort uit een diep en stuitend onbegrip over de betekenis van de gebeurtenis. Kambiz Roustayi pleegde niet zomaar zelfmoord; hij bracht een offer.

Er bestaat een moderne traditie van zelfverbranding als protestvorm, terug te leiden tot de Vietnamese monnik Thich Quang Duc. Uit protest tegen de politieke vervolging van boeddhistische monniken onder het regime van Ngô Đình Diệm, liet hij zich op 11 juni 1963 in brand steken, bewegingsloos en in lotushouding gezeten op een centraal verkeersplein in Saigon. De beelden van het brandende monnikenlichaam gingen de hele wereld over en brachten de publicitaire genadeslag toe aan het door de Amerikanen gesteunde regime van Diệm. Sindsdien is zelfverbranding een protestvorm die als een golfbeweging telkens weer opkomt in politieke conflictsituaties. Meer dan vijfhonderd gevallen zijn inmiddels geregistreerd. Het is een vorm van wat Emile Durkheim, in zijn befaamde studie Le Suicide, betitelde als ‘altruïstische zelfmoord’. Zelfverbranding is verder een van de meest pijnlijke en een van de meest onzekere manieren om zelfmoord te plegen: de dood is namelijk niet gegarandeerd, levenslange mutilatie daarentegen wel. Juist deze ongeschiktheid als vorm van zelfmoord bepaalt haar politieke kracht, verder versterkt door het publieke en dramatische karakter. De Tunesiër Mohamed Bouazizi deed begin dit jaar wat Thich Quang Duc hem een kleine vijftig jaar eerder voordeed. Uit protest tegen zijn onmogelijke economische en politieke positie verbrandde hij zichzelf voor de trappen van het gemeentehuis. Zijn medeburgers reageerden door de straten op te trekken en succesvol het vertrek van president Zine El Abidine Ben Ali te eisen. Sindsdien trekt een golf van zelfverbrandingen over de Arabische wereld: Tunesië,  Algerije, Mauritanië, Syrië en Saudi-Arabië. Deze traditie van zelfverbranding moet begrepen worden vanuit de logica van het offer.

Wie offert handelt in de hoop dat zijn handelen een louterend effect zal hebben, zonder dat hij daarop redelijkerwijs kan rekenen. Het zelfoffer in een politieke context vormt daarmee een gemankeerde variant van het religieuze offer: de loutering kan namelijk niet meer ervaren worden door degene die het offer brengt. Juist omdat hij er van wilde getuigen dat hij wilde leven, meende Kambiz Roustayi zijn leven te moeten nemen en wel op deze wijze. Hij was verworden tot louter lichaam, een lijf dat evengoed kon branden.  Zijn handelen legt de werkelijkheid die schuilgaat achter het ‘streng doch rechtvaardige’ asielbeleid genadeloos bloot. De rechteloze positie van asielzoekers en politieke vluchtelingen, de hopeloze vooruitzichten, het gebrek aan barmhartigheid en solidariteit met mensen die elders vervolgd worden. De kleinzieligheid van een naar binnen gekeerd land. Anders dan de welbekende zelfmoordaanslagen, is het handelen van Kambiz Roustayi nergens gericht geweest op het schaden van anderen, maar toont het juist, op het belangrijkste ‘vrijheidsplein’ van Nederland, dat zijn leven politiek en juridisch onmogelijk is geworden, in de hoop dat zijn dood die situatie voor anderen in de toekomst onmogelijk zal maken. Of zoals zijn vriend Parviz Noshirrani over Roustayi sprak: Hij wilde zijn eigen leven beëindigen om anderen te redden. Er zitten genoeg mensen in centra en er zijn genoeg mensen die worden uitgezet zonder genade."

Wie geen stem mag hebben, wie onzichtbaar moet blijven, wordt overgeleverd aan het communiceren via andere signalen. Thich Quang Duc, Mohamed Bouazizi en nu ook Kambiz Roustayi delen één ding: hun wens om een boodschap af te geven was niet langer te verenigen met hun wil om te leven. Hun dood is de wanhopige en enige resterende mogelijkheid om te getuigen van de afwezigheid van een mogelijkheid tot waardig bestaan en tot het hebben van een stem in het politieke debat. Hun handelen moet en kan daarom alleen maar politiek geduid worden. Het anticipeert op een reactie van de bevolking waar ze zelf geen onderdeel van uit konden en mochten maken. Het offer van Mohamed Bouazizi werd verhoord. Het leidde tot een volksopstand en daarmee indirect tot een opheffing van de situatie die hem het leven letterlijk onmogelijk maakte. Ook Nederlanders zaten juichend achter de televisie de opstand te volgen. De vraag die daarom nu allereerst gesteld moet worden is de volgende: waarom vond zijn handelen navolging en dat van Roustayi niet?

Anders dan de uitgeprocedeerde asielzoeker Kambiz Roustayi, was de stem van Mohamed Bouazizi de stem van een gewone Tunesier. Andere Tunesiërs, zelf in een soortgelijke penibele situatie, herkenden die stem en gingen de straat op. Roustayi ontbeerde die achterban. Zij die deze stem zouden moeten oppakken en uitdragen kunnen zich niet herkennen in zijn situatie. Zij die zich wel kunnen verplaatsen in zijn situatie, hebben geen stem. De uitgeprocedeerde asielzoeker, heeft in dit land, letterlijk geen recht van spreken. Nederland is een land van georganiseerde belangen. Belangenverenigingen komen op voor de rechten van hun leden. Ze verheffen hun stem als die dreigt overschreeuwd te worden. Tegelijkertijd is het not done om je stem te laten horen voor belangen die niet direct de jouwe zijn, voor het publieke belang als zodanig. Kennelijk voorziet de huidige politieke logica slechts in een vorm van selectieve belangenbehartiging.

De dood van Kambiz Roustayi plaats de inwoners van dit land voor een tweetal fundamentele keuzes. Accepteren wij nog langer dat we slechts met recht mogen spreken over onze eigen besognes of eisen we een stem in het politieke domein die het particuliere overstijgt? En: accepteren wij nog langer dat er in dit land een categorie mensen rondloopt die wij het burgerschap en de stem ontzeggen? Die daarmee zijn overgeleverd aan communicatie met niets dan het vege lijf of eisen wij een asielbeleid dat nog enigszins tegemoet komt aan de menselijke waardigheid? De reactie van Minister Leers, die meldde dat ‘de procedures correct zijn verlopen’, is niets anders dan de banaliteit van de staat. In dit geval gaat het om de vraag of de procedures rechtvaardig zijn, als eenieder die zijn paria status niet waterdicht kan bewijzen, zo naar de Iraanse martelkamers kan worden gestuurd.

Is het offer een protestvorm waar het Westen onbekend mee is, zoals Emile Durkheim stelt? Verklaart dat ons onbegrip? Er is het werk van Plato, dat gewijd is aan de problematiek van stem en offer. De verdediging van zijn protagonist Socrates draait in essentie om één vraag: is er in deze stad Athene ruimte voor de dissonante stem van de vreemdeling en nieuwkomer Socrates? We vertalen: wat doen wij met de stem van Kambiz Roustayi op de dam? Socrates drinkt de gifbeker, omdat hij bij leven de onrechtvaardigheid van de wet niet kan aantonen, enkel met zijn dood. Wat zegt de dood van Kambiz Roustayi ons in deze?

Het is pijnlijk dat een politiek vluchteling die elf jaar in de procedure heeft gezeten, uiteindelijk voor het Monument op de Dam, symbool voor de vrijheid die hem onthouden wordt, zich in lichterlaaie zet.

Merijn Oudenampsen schreef dit stuk samen met Matthijs Ponte, filosoof en zakelijk coördinator van het literair podium Perdu

Laatste Reacties (42) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Sylvia Stuurman, wo 13 april 2011 20:49 Reageer op Sylvia

    Sylvia

    Zeker.
    Maar er is een wezenlijk verschil daartussen. Dat verschil vind jij blijkbaar onbelangrijk?

  • Gabriel Inzaurralde, wo 13 april 2011 12:01 Reageer op Gabriel

    Gabriel

    Een krachtige en heldere duiding van de gebeurtenis op de Dam. Is het offer een protestvorm waar het Westen onbekend mee is? De Tsjecho-Slowaakse student geschiedenis Jan Palach heeft op 16 januari 1969 in de historische Wenceslasplein zichzelf in brand gestoken. Hij was 21 jaar. Zijn voorbeeld werd gevolgd door Jan Zajíc en Evžen Plocek. Hun protest was tegen de bezetting van de toemalige Tsjecho-Slowaakse republiek door het leger van de Soviet Unie dat het einde van de Praagse lente betekende.

  • Astrid Essed, wo 13 april 2011 11:43 Reageer op Astrid

    Astrid

    ZELFVERBRANDING KAMBIZ ROUSTAYI/NEDERLANDSE OVERHEID MEDEVERANTWOORDELIJK VOOR ZIJN DOOD


    Zie ook:


    http://www.ekudos.nl/artikel/297544/zelfverbranding_iraanse_asielzoekerned_overheid_medeverantwoordelijk_voor_zijn_dood




    VERBOD OP UITZETTING BIJ GEREDE KANS OP FOLTERING:
    ''
    Article 3
    1. No State Party shall expel, return ("refouler") or extradite a person to another State where there are substantial grounds for believing that he would be in danger of being subjected to torture.''

    ARTIKEL 3, ANTI FOLTERVERDRAG

    http://www1.umn.edu/humanrts/instree/h2catoc.htm


    VERBOD OP UITZETTING WANNEER SPRAKE IS VAN VERVOLGING OP GROND VAN RAS, RELIGIE, NATIONALITEIT, BEHOREND TOT EEN SPECIFIEKE SOCIALE GROEP OF POLITIEKE OVERTUIGING

    Article 33. - Prohibition of expulsion or return ("refoulement")
    1. No Contracting State shall expel or return ("refouler") a refugee in any manner whatsoever to the frontiers of territories where his life or freedom would be threatened on account of his race, religion, nationality, membership of a particular social group or political opinion.

    ARTIKEL 33, VLUCHTELINGENVERDRAG


    http://www1.umn.edu/humanrts/instree/v1crs.htm


    VERBOD OP FOLTERING

    ''Niemand mag worden onderworpen aan folteringen of aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen''


    ARTIKEL 3, EVRM


    http://users.skynet.be/historia/EVRM.htm



    Geachte Redactie en lezers van Joop,

    De opmerking van minister Leers [Immigratie en Asiel], dat de dood van Damverbrander Roustayi een ''zeer tragische gebeurtenis'' is, verbloermt het feit, dat de Nederlandse Overheid medeverantwoordelijk is voor zijn dood
    Roustayi was afkomstig uit Iran, dat bepaald geen schoonheidsprijs verdient voor zijn mensenrechtenbeleid [1]

    Daarbij verkeerde hij volgens zijn advocaat in jourmalistieke kringen en had hij kritische publicaties tegen de regering op zijn naam staan [2]
    Dit laatste bracht hem bij terugkeer in groot gevaar, gezien het feit, dat er sprake is van regelmatige arrestaties van kritische journalisten, schrijvers, politieke opponenten van de regering, waarbij oneerlijke processen, bekentenissen door foltering en inhumane omstandigheden eerder regel zijn dan uitzondering [3]

    Volgens het Antifolterverdrag [artikel 3] en het Vluchtelingenverdrag [artikel 33] en artikel 3, EVRM, mag de Nederlandse Overheid geen mensen uitzetten, die slachtoffer dreigen te worden van foltering of vervolging

    Roustayi dreigde echter toch uitgezet te worden en heeft daarom deze uiterste wanhoopsdaad gepleegd
    Zoals hij zijn er meerdere asielzoekers, die om dezelfde redenen zelfmoord gepleegd hebben

    Dit is een morele en politieke schande voor een land, dat zichzelf ''beschaafd'' noemt en voorgeeft, de mensenrechten te respecteren

    De Nederlandse Overheid heeft bloed aan zijn handen!

    Vriendelijke groeten
    Astrid Essed


    [1]


    HUMAN RIGHTS WATCH/ [www.hrw.org]
    WORLD REPORT 2011

    http://www.hrw.org/en/world-report-2011/iran


    [2]

    AT5
    IRANIER WAARSCHUWDE AL VOOR WANHOOPSDAAD
    7 APRIL 2011

    http://www.at5.nl/artikelen/60029/iranier-waarschuwde-al-voor-wanhoopsdaad


    [3]

    HUMAN RIGHTS WATCH [www.hrw.org]
    FOUR JOURNALISTS SENTENCED TO PRISON, FLOGGINGS
    10 FEBRUARY 2009

    http://www.hrw.org/en/news/2009/02/10/iran-four-journalists-sentenced-prison-floggings



    ZIE OOK COLUIMN YOUP VAN 'T HEK:
    NRC WEBLOGS
    HEBBEN MAAKT ZIJN
    9 APRIL 2011

    http://weblogs.nrc.nl/youp/2011/04/09/hebben-maakt-zijn/



    zaterdag 9 april 2011 door Youp

    Hebben maakt zijn
    Ik sta op de Dam en ik kijk. Ik kijk naar de wereld. Dames die met overvolle tassen De Bijenkorf verlaten en van wie ik weet dat ze tegen deze kwaal behandeld zouden moeten worden. Shoppen is officieel een psychische aandoening, een heuse ziekte. Veel mensen lijden eraan. De Bijenkorf in en er niet met lege handen uit kunnen komen. En altijd met te dure dingen. Rare oogschaduwtjes, belachelijke mascara’s, debiele rimpelcrèmes en andere overbodige zaken. Te grote speelgoedbeesten voor hun kleinkinderen, te gietijzeren pannen voor hun keuken terwijl ze nog geen kop thee kunnen zetten en te dure kleren die vooral lijken op de kleren van de andere dames op de hockeyclub.


    Niet alleen in het veld gaat het om hetzelfde tenue. Ook in het clubhuis. Juist in het clubhuis. Zowel bij de mannen als de vrouwen. En zeker bij de kinderen. Van jongs af aan worden ze door hun ouders in merkkleding gehesen. Het merkje zat vroeger onzichtbaar in de kraag, maar tegenwoordig prijkt het al jaren op de borst. Iedereen een polospelertje. Ooit begon het met een krokodilletje. Daar zijn wat tranen om geplengd.

    Het is een ziekte. De Bijenkorf in en de boel niet kunnen laten staan, liggen of hangen. Het moet mee. Aan de ene kant de Kalverstraat in en er aan de andere kant uit als een te zwaar bepakte muilezel. Mee moet het. Mee naar het te dure huis dat het gezin al jaren in een wurggreep houdt. Je wordt iemand in een bepaald stuk katoen. Dan tel je mee. Je bent iemand. Een van de rest. Of je onderscheidt je juist. Hebben maakt zijn.

    Onlangs werden rijke mensen bestolen, heel rijke mensen, Breukhovens en Boekhoorns. Er werden kluizen ontvreemd. Bij zowel de een als de ander lagen er voor miljoenen aan horloges in die brandkasten. Dat heet klokkies in die kringen.

    Je kunt tegen deze ziekte behandeld worden. Nog niet ingeënt, maar er zijn pillen.

    Antidepressiva, pillen die de chronische onvrede wegnemen. Die je behoeden om zinloze zaken aan te schaffen. Natuurlijk is het leven zinloos, maar een knuffelgiraffe van een halve meter hoog lost het grote levensraadsel niet op.

    De pillen zijn gemakkelijk te krijgen. De huisarts geeft ze graag. Al is het maar om van het gezeik af te zijn. Dat die mutsen niet steeds weer in de spreekkamer komen snotteren.

    En niet alleen de rijken slikken. Miljoenen mensen werken hun ongeluk op die manier weg. Of ze er minder door gaan shoppen?

    Ik hoop het niet voor De Bijenkorf. Ze gaan door tot hun creditcard kreunt.

    Gisteren las ik dat asielzoekers heel moeilijk aan antidepressiva kunnen komen. Ze krijgen het gewoon niet. Waarom niet?

    Te duur.

    Nederlandse reden dus. Terwijl die mensen toch wel aan een tabletje toe zijn, lijkt me. Oorlogje in het hoofd, martelingetje of wat achter de rug, kinderen kwijt, familie verloren, broertje dood en pijnlijke littekens. Medische indicatie, zou ik durven stellen. De meesten hebben geen geld om het ontspannen van zich af te shoppen. Ze dolen ontheemd door een superrijk land. Als ze tenminste mogen dolen. Meestal zitten ze in een kaal asielzoekerscentrum te wachten op allerhande procedures. De wetten van de harde Leersjes. Je zou zeggen: geef die mensen een pilletje tijdens het wachten. Een pilletje tegen die krankzinnige lamlendigheid. Dat ontheemde gevoel, die totale machteloosheid. Nederlanders surfen over het internet langs de vakantiesites, een vrouw zegt tegen haar man: „Zullen we dit jaar voor de afwisseling eens naar een democratie gaan? En niet naar Lampedusa. Veels te druk!”



    Ik zie een man in de schaduw van het lelijke Monument op de Dam, het monument van de vrijheid, de zwaar bevochten vrijheid, lang, lang geleden. Hij kijkt naar de massa die De Bijenkorf verlaat. Een op de vier slikt pillen tegen de depressie. Hij draait zich om naar een zinloze toerist en vraagt een vuurtje.



    Dit verhaal is geplaatst op zaterdag 9 april 2011 om 0:00 uur

  • sjaak de intellectueel, wo 13 april 2011 19:52 in reactie op Astrid Essed Reageer op sjaak

    sjaak

    Conclusie van dit verhaal: Als iemand zichzelf in de fik steekt, danwel op een andere manier zelfmoord pleegt is het de schuld van de nederlandse overheid. Geen touw aan vast te knopen!

  • Andy P, wo 13 april 2011 10:19 Reageer op Andy

    Andy

    Het is die man natuurlijk de afgelopen 11 jaar duidelijk gemaakt dat de advokaten met gemak de wetgeving wel kunnen omzeilen en dat ze naarmate de tijd vordert meer kans maken om deze man wel een verblijfsvergunning te laten krijgen. Na jaren en jaren procederen en deze man valse hoop te geven heeft hij maar zelfmoord gepleegd.

    Het is daarom van belang om mensen binnen een half jaar deze duidelijkheid te geven en direct uit te zetten wanneer zij geen aanspraak maken op asiel. Dat zou een stuk menselijker zijn.

  • Sylvia Stuurman, wo 13 april 2011 07:36 Reageer op Sylvia

    Sylvia

    Heel veel dank voor dit artikel!

    Hoe zou de wereld er uit hebben gezien als er op de daad van Jan Palach zo gereageerd zou zijn als rechts-Nederland nu gepast vindt, vraag ik me af.

    Een zelfverbranding is niet "gewoon en zelfmoord". Het heeft en betekenis dat iemand het aankan om zichzelf levend te verbranden. Het is een politieke daad met enorme zeggingskracht.

  • Theo Joubert, wo 13 april 2011 07:55 in reactie op Sylvia Stuurman Reageer op Theo

    Theo

    [Het is een politieke daad met enorme zeggingskracht]

    Dat kan je van een zelfmoordterrorist ook zeggen.

  • Marek Griks, wo 13 april 2011 05:20 Reageer op Marek

    Marek

    Videos and radio show for Kambiz
    deel 2:Tribute to Kambiz Roustayi.Clip song
    Tribute to Kambiz Roustayi.Clip song from the Dam You can see here:
    http://ourmediaindymedia.blogspot.com/2011/04/tribute-to-kambiz-roustayi.html
    Part first “Discussie over de vlag” You can see here:
    http://ourmediaindymedia.blogspot.com/2011/04/wake-voor-kambiz-roustayidiscussie-over.html
    Awakening MP3=actual agenda+wake voor dode Iraniër+demo tegen racisme+N.Chomsky+DIY setting up communal garden
    here to listen:
    http://ourmediaindymedia.blogspot.com/2011/04/awakening-mp3agendawake-voor-dode.html

  • Seyed Morteza, wo 13 april 2011 01:17 Reageer op Seyed

    Seyed

    dank voor uw artikel. zo geeft u hem toch een stem. waar hij natuurlijk op had gehoopt.
    een aanatl weken geleden kwam ik Ali tegen. hij herkende me van midden jaren '90. de tijd die ik vaak naar een asielzoekrcentrum ging om acties voorbereiden tegen de mankementen in het asielbeleid. Hij vertelde dat hij in 1997 in een grote stad in een vechtpartij beland. hij ging los, vertelde hij. werd opgepakt en moest hij zes maand zitten. daarbij werd hij "ongewenst" verklaard door de rechter. Hij leeft nog na 17 jaar in Nederland. illegaal. recent is nog eens naar de rechter geweest. om een rechter naar zijn verhaal te luisteren moet hij eerst 8 jaar buiten Nederland verblijven. als hij weg kon was ie al weg. Maar omdat hij het niet kan is hij door het "rechtvaardige" asielbeleid tot levenslang veroordeeld. zoals Kambiez Roustayi. dan hopen maar dat Ali niet naar de Dam gaat.

  • sjaak de intellectueel, di 12 april 2011 22:46 Reageer op sjaak

    sjaak

    Toch opmerkelijk dat ook hier een zelfmoorddaad wordt goed gepraat als idealistisch....

  • Michiel Online, di 12 april 2011 20:29 Reageer op Michiel

    Michiel

    Dus dacht de schutter, ik schiet mezelf en een paar anderen dood want wat hij kan, kan ik beter! En de overheid verdoezelt de waarheid?

  • José Sijstermans, di 12 april 2011 19:58 Reageer op José

    José

    Dank voor dit mooie artikel.
    Ik zou graag meer willen zien en lezen over de concrete "werkelijkheid die schuilgaat achter het 'streng doch rechtvaardige' asielbeleid". We worden overvoerd met de meest onnozele onderwerpen, terwijl zoiets belangrijks lijkt te worden weggestopt.

  • Joop Schouten, di 12 april 2011 19:58 Reageer op Joop

    Joop

    Één land.

    Twee zelfmoorden.
    Twee wanhopigen.
    De uit wrok,
    de ander vol liefde.

    Geen opstand.

  • Joop Schouten, di 12 april 2011 20:13 in reactie op Joop Schouten Reageer op Joop

    Joop

    Één land.

    Twee zelfmoorden.
    Twee wanhopigen.
    De één uit wrok,
    de ander vol liefde.

    Geen opstand.

    ...


    Sorry.

  • Leo J Bouwman, di 12 april 2011 18:56 Reageer op Leo J

    Leo J

    Jan Palach verbrandde zichzelf, in 1969, In Praag als protest tegen de machthebbers.
    Het vormede indirect de aanleiding tot de omwentseling in het toenamalige Tsjechoslowakije.

    Maar in het cynische en berekende Nederland kijkt men weer de andere kant op.

  • Theo Joubert, wo 13 april 2011 07:59 in reactie op Leo J Bouwman Reageer op Theo

    Theo

    Wil je een ander Nederland?

    Hoe zou dat er dan uit moeten zien?

  • Tsjeard Aidoo, di 12 april 2011 18:53 Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    Deze man was bang dat hij na uitlevering misschien gemarteld en/of gedood zou worden en om dat te voorkomen kiest hij ervoor zichzelf te martelen en te doden. Veel dwazer kun je niet handelen. De man was zo vervuld van zelfmedelijden dat hij geen oog had voor het leed dat hij door zijn daad aan onschuldige passanten toebracht. Hij bezoedelt met zijn daad opzettelijk ons nationaal monument omdat hij zijn eigen onbehagen blijkbaar zwaarder vindt wegen dan alles wat ons tussen 1940 en 1945 werd aangedaan. Hij doet een beroep op onze regels maar als ze in zijn nadeel uitpakken dan deugen ze ineens niet meer. Wat dat laatste betreft lijkt hij wel een Nederlander, die eerbiedigen de wet ook alleen zolang die in hun voordeel uitpakt, maar zodra dat niet zo is beweren ze een uitzondering te zijn waarvoor de wet niet bedoeld was.
    Al met al duidelijk de daad van iemand die volkomen de weg kwijt was en derhalve totaal niet te vergelijken met de acties van Thich Quang Duc en Mohamed Bouazizi, al waren die natuurlijk ook door een vlaag van verstandsverbijstering getroffen, want iemand bij zijn volle verstand doet zulke dingen nu eenmaal niet.

  • Zjen Zen, di 12 april 2011 19:42 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Zjen

    Zjen

    Sick...sick.

  • Tsjeard Aidoo, di 12 april 2011 20:23 in reactie op Zjen Zen Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    =Sick...sick.=
    Sick?
    Hoezo?
    Sick heeft zoveel betekenissen, verklaar u nader graag.

  • Django de Hondt, wo 13 april 2011 00:23 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Django

    Django

    Sick |sik|
    adjective
    1. cause someone to vomit or feel nauseous or unwell.
    2. ( sick of) intensely annoyed with or bored by (someone or something) as a result of having had too much of them : I'm absolutely sick of your moods.
    3. having something unpleasant such as death, illness, or misfortune as its subject and dealing with it in an offensive way : this was someone's idea of a sick joke.
    (of a person) having abnormal or unnatural tendencies; perverted : he is a deeply sick man from whom society needs to be protected.

  • Rob Geurtsen, wo 13 april 2011 00:12 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Rob

    Rob

    Tsjeard Aidoo

    iemand bij zijn of haar volle verstand durft alleen uw opmerkingen publiekelijk op te schrijven als hij of zij anoniem is.

    Wat dat betreft twijfel ik niet dat deze volstrekt dwaze mening uw volledig aangerekend kan worden, er gelden dan ook geen verzachtende omstandigheden.

  • Tsjeard Aidoo, wo 13 april 2011 11:41 in reactie op Rob Geurtsen Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    Hoezo anoniem?
    Ik heet gewoon zo en ik ga er van uit dat u ook heet zo als u zich hier noemt. Ik geef hier alleen mijn volledige adres hier niet prijs, om te voorkomen dat men zich voor mijn deur in brand gaat steken!

  • , wo 13 april 2011 08:29 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op

    Hij liet met zijn daad zien hoe onvoorstel hypocriet wij hier zijn. Op 4 Mei a.s. staan we allemaal te janken om het leed dat joden en andere vervolgden is aangedaan terwijl we tegelijkertijd vervolgden het land uit flikkeren om een onzekere en onveilige toekomst tegenmoet te gaan.
    In de jaren 30-40 stuurden wij de uit Duitsland gevluchte Joden terug naat Duitsland...............met het inmiddels bekende resultaat.
    Zo schijnheilig zijn we.
    Plechtig staan te treuren en ondertussen..............

  • Tsjeard Aidoo, wo 13 april 2011 11:50 in reactie op Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    =In de jaren 30-40 stuurden wij de uit Duitsland gevluchte Joden terug naat Duitsland=
    Dat gebeurde zelfs nog in februari 1940, maar uitsluitend wanneer ze illegaal de grens passeerden. Legale joodse vluchtelingen werden hier in concentratiekampen verzameld. Nederland stond dan ook niet echt bekend om zijn afkeer van het Duitse regime, maar wel om het in brede kringen van de bevolking aanwezige antisemitisme. Het is ook veelzeggend dat de dag dat de Duitsers ons land binnenvielen nog steeds als nationale feestdag gevierd wordt.

  • Frans Akkermans, wo 13 april 2011 20:17 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Frans

    Frans

    " Het is ook veelzeggend dat de dag dat de Duitsers ons land binnenvielen nog steeds als nationale feestdag gevierd wordt."

    U bedoelt 10 mei? Sinds wanneer vieren we dat?

  • Tsjeard Aidoo, do 14 april 2011 11:34 in reactie op Frans Akkermans Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    Mijn complimenten hoor.
    Toch nog iemand die echt tot zich laat doordringen wat er geschreven wordt, c.q. nog weet wat we dan wel herdenken op 5 mei.

  • , do 14 april 2011 08:32 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op

    Ze kwamen in Westerbork terecht, en konden dus linea recta richting Duitsland worden afgevoerd toen de moffen binnenkwamen.......................

  • Tsjeard Aidoo, do 14 april 2011 11:58 in reactie op Reageer op Tsjeard

    Tsjeard

    Oorspronkelijk was het de bedoeling ze in het Gooi te stationeren maar dat vond Wilhelmina te dichtbij.

  • Marc Schouten, wo 13 april 2011 13:30 in reactie op Tsjeard Aidoo Reageer op Marc

    Marc

    Perfecte reactie.
    Een typisch voorbeeld van hoe een groot deel van de samenleving tegenwoordig denkt en handelt; koud, egoïstisch en niet verder kijkend dan hun eigen tuinhek.

  • , di 12 april 2011 18:42 Reageer op

    Het lijkt me nogal tendentieus om er maar klakkeloos vanuit te gaan dat de beweegredenen achter deze tragische zelfdoding die van het persoonlijke lijden overstijgen. Ook als alle asielprocedures correct zijn uitgevoerd, ook als het oordeel humaan en gerechtvaardigd is, kan het de druppel zijn voor iemand om tot zelfdoding te besluiten. Dat het een politiek ingegeven daad is, weet niemand met zekerheid. Het blijft allemaal gissen, en je komt er niet veel verder mee. Belangrijker lijkt me de vraag, die u hier ook niet beantwoord: Wat is een rechtvaardig asiel- en immigratiebeleid? Iedere asielaanvrager toelaten, sommige wel, sommige niet. Iedere immigrant toelaten, welke wel, welke niet. En de gevolgen van elk besluit dat je hierin neemt, wat zijn die en wil je die dragen? Dat het allemaal zo onrechtvaardig en inhumaan zou zijn, dat heb ik nu wel gehoord. Hoe wilt u het dan, en wilt u de verantwoordelijkheid dragen voor de gevolgen van die keuze?

  • Zjen Zen, di 12 april 2011 18:49 in reactie op Reageer op Zjen

    Zjen

    Je bent keihard in je veroordeling. Zo voel en zi ik dat. Je reduceert de mens tot zijn fysieke lichaam.
    Ik gun jou iets anders in je relaties.

  • , di 12 april 2011 21:01 in reactie op Zjen Zen Reageer op

    Veroordeling van wat? U praat in raadselen. Ik vroeg om een concrete visie op hoe het asiel- en immigratiebeleid er wel uit zou moeten zien. Wilt u alle asielverzoeken honoreren, wilt u dat niet en dat er binnen een korte termijn over beslist wordt, of wilt u de huidige situatie waarin mensen jarenlang in het ongewisse worden gelaten, handhaven, op welke gronden moeten mensen al dan niet worden toegelaten enz. Schreeuwen dat het allemaal heel erg is, daar schieten we dus niets mee op.

  • Grolschje ., di 12 april 2011 19:16 in reactie op Reageer op Grolschje

    Grolschje

    Iedereen mag binnen zolang ze maar niet van plan zijn te gaan werken. Dan is het namelijk geen stemvee meer.

  • stan van houcke, di 12 april 2011 19:31 in reactie op Reageer op stan

    stan

    ik citeer: 'Dat het allemaal zo onrechtvaardig en inhumaan zou zijn, dat heb ik nu wel gehoord. Hoe wilt u het dan, en wilt u de verantwoordelijkheid dragen voor de gevolgen van die keuze?'

    hoe ik het zou willen? door allereerst te beginnen met een wat respect vollere houding tegenover onze medemens te ontwikkelen, door bijvoorbeeld de groeiende kloof tussen rijk en arm in de wereld te dichten, door niet overal corrupte regimes aan de macht te houden die er alleen maar zitten om onze economische en strategische belangen te verdedigen, door verbeeldingskracht te gebruiken in plaats van zelfgenoegzaamheid, door te beseffen dat ons welvaartsparadijs niet consequentieloos in stand kan worden gehouden, door twijfel toe te laten over de juistheid van de huidige structuren, kortom door onze hersenen en ons hart te gebruiken.

  • , di 12 april 2011 21:04 in reactie op stan van houcke Reageer op

    Dat is een toekomstvisie, of wens, op hoe de wereld er in zijn geheel uit zou moeten zien. Zo ziet hij er alleen niet uit, en we moeten roeien met de riemen die we nu hebben. Je gaat je asiel- en immigratiebeleid toch niet baseren op hoe je de wereld het liefst had gedacht? Die baseer je op de concrete situatie, en daarbij moet je uiteraard je beleid zo inrichten dat ongewenste immigratiestromen worden voorkomen. Het is wel erg gratuit om dat op de lange baan te schuiven.

  • stan van houcke, wo 13 april 2011 10:53 in reactie op Reageer op stan

    stan

    henk,

    16 miljoen mensen in een polder, bijna 7 miljard mensen op aarde. het is een waangedachte dat wij naderlanders in staat zullen zijn om de toekomstige massale ontwikkelingen in de wereld te stroomlijnen zodat wij rijk kunnen blijven en de overgrote meerderheid arm. we zullen fundamenteel anders moeten gaan denken. zo niet, dan zal de werkelijkheid ons een les leren. darwin stelt dat alleen degene die zich het best kan aanpassen aan de veranderende omstandigheden zal overleven, dus niet de sterkste overleeft, maar de soort die zich het best aanpast. zo verloopt de evolutie.

  • stan van houcke, di 12 april 2011 18:39 Reageer op stan

    stan

    dank je, Merijn Oudenampsen en Matthijs Ponte, voor jullie broodnodige mededogen.

  • Joaquim Campesino, di 12 april 2011 18:20 Reageer op Joaquim

    Joaquim

    Aanstaande zondag is het weer 17 April. De internationale dag van de Peasant's Struggle. De dag is ingesteld om de moord op 19 landloze boeren in Brazilië te herinneren. Nog elke dag worden er boeren van hun land afgegooid, door landeigenaren vermoord of, zoals Kambiz Roustayi, door de omstandigheden tot zelfmoord gedreven. Als een systeem mensen tot zulke acties dwingt kan een samenleving beter opletten. Lee Kyung Hae stak zichzelf dood op 10 september 2003 in Cancún uit protest tegen de WTO. Zijn zelfmoord was een duidelijk protest waarbij net als bij de dood van Kambiz Roustayi de meeste mensen hun schouders ophaalde. Zijn we als samenleving werkelijk niet instaat om te luisteren naar groepen in uitzichtloze situaties? Hoeveel boeren en hoeveel asielzoekers moeten er nog zelfmoord plegen voordat de rest van de samenleving er van onder de indruk raakt?

  • Jager Verzamelaar, di 12 april 2011 18:02 Reageer op Jager

    Jager

    [
    Wie geen stem mag hebben, wie onzichtbaar moet blijven, wordt overgeleverd aan het communiceren via andere signalen. ]

    Dit was niet de enige dramatische zelfmoord

  • Rob Geurtsen, di 12 april 2011 17:50 Reageer op Rob

    Rob

    Merijn, dank. Ik heb besloten te zwijgen en me stomme verbazing te zien waar de media in Nederland over praten. Iedereen die iets afwijkends doet tegenwoordig is een halve zool, een debiel, iemand rijp voor opsluiting. gen wat je wil zonder rekning te houden met de meningsvorming bij anderen.
    Met dan aan de tolerantie, met dank aan de vrijheid om te kunnen zeggen wat je wil zonder rekning te houden met de meningsvorming bij anderen. We zijn allemaal uitsluitend en alleen voor onszelf verantwoordelijk en hoeven ons niet meer af te vragen wat het gevolg is van ons gedrag voor anderen. Dat is namelijk irrelevant, want iedereen moet voor zichzelf zorgen.

    Het was zo overduidelijk een daad met betekenis. Zijn dood laat zien dat we in een wereld leven waarin niet iedereen welkom is en niet iedereen in staat is zich een plaats van welzijn en geluk te bevechten - en de andere leden van die maatschappij kijken weg. uit onmacht en domheid.

    maar één ding stoort mij wel, er waren genoeg andere mensen die zijn situatie hadden kunnen herkennen. De advocaten, vluchtingenwerk, de voedselbank. Het kan niet zo zijn dat mensen aan hun lot worden overgelaten. De vier weken op zijn of haar bed liggende gestorven eenzame oudere, de vluchteling, het met geweld en agressie bedreigde individu... de arme die bij de voedselbank het kleine beetje verse groente haalt en bij de AH om een pakje sigaretten bedelt...

    Laten wij die mensen alleen... is dit de wereld die wij willen?

  • Zjen Zen, di 12 april 2011 17:43 Reageer op Zjen

    Zjen

    Juist omdat hij er van wilde getuigen dat hij wilde leven, meende Kambiz Roustayi zijn leven te moeten nemen en wel op deze wijze. Hij was verworden tot louter lichaam, een lijf dat evengoed kon branden. Zijn handelen legt de werkelijkheid die schuilgaat achter het ‘streng doch rechtvaardige’ asielbeleid genadeloos bloot. De rechteloze positie van asielzoekers en politieke vluchtelingen, de hopeloze vooruitzichten, het gebrek aan barmhartigheid en solidariteit met mensen die elders vervolgd worden. De kleinzieligheid van een naar binnen gekeerd land.


    Je raakt me diep in mijn hart en geeft woorden aan wat ik voel en bijna dacht.

  • Theo Joubert, wo 13 april 2011 00:39 in reactie op Zjen Zen Reageer op Theo

    Theo

    [De rechteloze positie van asielzoekers en politieke vluchtelingen]

    Let eens op je woorden, Zjen.

    Juist omdat deze man zoveel rechten had kon hij keer op keer aan een nieuwe procedure beginnen.

    Dat hij desondanks zijn zin niet kreeg is heel wat anders dan rechteloos.

 

Reageren

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven