Bio Bekijk alles van Harrie Verbon Word fan

Harrie Verbon

Harrie Verbon Hoogleraar Openbare Financiën

12 maart 2010 Reageer (9) 836 x bekeken Politiek RSS

De politiek verslindt zijn eigen kinderen

Het vertrek van Camiel Eurlings en Wouter Bos uit de landelijke politiek maakt duidelijk hoe de politiek in zijn werkwijze zijn eigen idealen weerspreekt.

Ik ben een kleine twee jaar voor het CDA actief geweest in de landelijke politiek, eind jaren negentig. Na de verkiezingen van 1998 ging ik een jaar met mijn gezin naar de VS. Daarna heb ik mij niet veel meer bemoeid met de actieve politiek.

Bovenberg bleek de positie die ik had als financieel geweten in de verkiezingscommissie in de periode 1997/1998 overgenomen te hebben in de periode dat ik in de VS zat en het kersverse kamerlid en financieel woordvoerder Balkenende verstond zich beter met zijn mannenbroeder Bovenberg. Het viel mij niet zwaar de actieve politiek zo snel alweer vaarwel te zeggen. Het was mij duidelijk dat ik op mijn zelfs toen al gevorderde leeftijd niet zo’n groot politiek talent was. Bovendien was het CDA niet zo sociaal en zo pro gezin als ik mij had voorgesteld. Het was een gewone politieke partij waar opportunisme en politieke spelletjes aan de orde van de dag waren. Het was ook een partij waar in ellenlange vergaderingen uren kon worden door gepraat over hetzelfde, terwijl je kleren doordrenkt raakten van de sigarenwalm van fanatieke rokers als Heerma en Tineke Lodders.

Moest je daar nu hele weekends voor weg zijn van vrouw en, toen nog kleine, kinderen? Die uren en dagen dat ik bij het CDA doorbracht, die uren en dagen dat we voornamelijk punten en komma’s op de juiste plaats aan het zetten waren, had ik die tijd niet beter met mijn kinderen in onze zandbak in de tuin kunnen doorbrengen?

Ik las eens in een interview met voormalig PvdA-tycoon Van Kemenade dat hij zich op een gegeven ogenblik met een schok realiseerde dat hij de jeugd van zijn eigen kinderen niet had meebeleefd. Er zijn nog andere beroepen waar je alleen maar carrière kunt maken als je bereid bent je kinderen aan je partner over te laten of uit te besteden aan de professionele kinderverzorgers. Accountants, bijvoorbeeld, sommige functies in de financiële sector. Zelfs in de wetenschap zijn er mensen (meestal mannen) die hun kantoor ook als slaapkamer gebruiken en, bij voorkeur, niet thuis zijn als de kinderen wakker zijn, want dan kunnen ze niet dat baanbrekende paper schrijven waar de hele wereld op zit te wachten.

Het verschil is echter dat in de politiek beleden wordt dat er een eerlijke verdeling van taken tussen partners moet zijn en dat de cohesie in het gezin van belang is voor de cohesie in de samenleving, terwijl de hele werkstijl van de politiek op het tegendeel is gericht, namelijk dat er geen eerlijke verdeling van taken tussen partners en geen normaal gezinsleven mogelijk is voor een politicus. Als de politiek in daden tegenspreekt wat in woorden wordt beleden, hoe moet het dan in de maatschappij wel lukken?

Zo nu en dan staat er een politicus op die het wel abnormaal vindt om partner en kinderen nooit te kunnen zien. CDA-politicus Camiel Eurlings, bijvoorbeeld, op eigen kracht en tegen de oorspronkelijke voorkeur van de partij in opgeklommen tot grote jonge politieke belofte, kiest sinds gisteren (donderdag 11 maart) voor een normaal gezinsleven. Wouter Bos leek eerst ook zo iemand, maar met meer of minder tegenzin koos hij toch voor het bestaan van de overwerkte politicus. Tot hij vandaag, vrijdag 12 maart, ook besefte dat de belangrijkste en gelukkigste periode in je leven is wanneer jouw kinderen in je eigen huis rondlopen, en dat je daar bij moet zijn. Het is wel wrang dat de consequentie van die keuze moet zijn dat goede en integere bestuurders de politiek verlaten.

Als de politiek zo doorgaat de beste talenten te verslinden, blijft dit werk voorbehouden aan de pure en fanatieke vergadertijgers. Dat zijn niet de soort politici die we ons wensen.


Laatste Reacties (9) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Dik Brix, za 13 maart 2010 20:31 Reageer op Dik

    Dik

    Het is de vraag of de keuzes van Eurlings en Bos ook echt alleen op het gezin waren gebaseerd.
    Zoals men kan veronderstellen dat het mogelijk burgemeesterschap van Maastricht voor Eurlings en een politiek betere keuze voor Cohen als mogelijk minister-president van de PvdA voor Bos hebben meegespeeld.
    Maar voor mij doet de werkelijke reden er weinig toe: ze hebben die keuze gemaakt, dat is het.

    Wat ik eigenlijk belangrijker vind, is een beetje buiten het onderwerp maar wil ik toch ter sprake brengen:

    Kunnen Eurlings en Bos nu aanspraak maken op wachtgeld?
    Een goede regeling voor politici, verdergaand dan normale ww, vind ik reëel, door het grote politieke afbraakrisico.
    Maar nu kiezen zij, als top-politici voor wie iedereen een glansrijke vervolgcarrière voorspelt, er vrijwillig voor om thuis te blijven met de kinderen. Enige politieke dwang daarvoor is er niet.
    Stel dat zij nu aanspraak maken op wachtgeld? Kan dat?
    Ik denk van niet.

  • Han van der Horst, vr 12 maart 2010 21:53 Reageer op Han

    Han

    Wijlen minister van Volkshuisvesting Gruyters was des avonds na vijven altijd in zijn stamcafé te vinden. Desgevraagd verklaarde hij: "Als dit baantje langer dan acht uur per dag duurde, dan waren er twee ministers van Volkshuisvesting nodig". Deze voorbeeldige geesteshouding heeft in de politiek helaas geen school gemaakt.

  • Ad Borsboom, vr 12 maart 2010 20:10 Reageer op Ad

    Ad

    'overkill' aan spoeddebatten en vergaderuren

    Dat prominente politici de arena voortijdig verlaten ligt wellicht aan het idiote idee dat er werkweken van 80 uur nodig zijn; dat vergaderingen die' s morgens om 10 uur beginnen pas ver in de nacht afgesloten worden ? om 'de volgende ochtend om 10 uur snel weer verder te vergaderen. Wie is dan helder genoeg van geest om verstandige beslissingen te nemen over zaken als, om maar iets te noemen, een kabinetscrisis?
    Het is maar een voorbeeld.
    Wie kan zijn/haar kerntaken fatsoenlijk verrichten als de kamer om de haverklap een spoeddebat nodig vindt? Bij spoeddebatten denk ik als geïnteresseerde - maar kennelijk naïeve - leek aan kwestie als nationale veiligheid, corruptie, incompetentie en nog wat zaken op dat niveau. Maar nee, een spoeddebat gaat over de glossy van Gerda. Prima als dat aan de kaak wordt gesteld.
    Maar een spoeddebat? Waar de minister president - die dezelfde dag toevallig Merkel op bezoek heeft om over kennelijk onbenullige zaken als de economische crisis te overleggen ? bij aanwezig moet zijn?
    Het is weer maar een voorbeeld, echter wel tekenend voor de wijze waarop ik, en velen met mij, de werkwijze de Tweede Kamer ervaren.
    Waar liggen de prioriteiten? Wat is Hoofd en Bijzaak? Met Hoofdletters H en B?
    Ik hoop van harte ? maar waarschijnlijk tegen beter weten in ? dat er na de verkiezingen over deze punten een bitter noodzakelijke zelfreflectie plaatsvindt. Wij, belangstellenden vanaf de zijlijn, blijven hopen dat dit gekibbel in de zandbak na 9 juni voorbij zal zijn. We blijven hopen dat iedereen, van links tot rechts, zich weer concentreert op de kerntaken. Dan zullen ook normale werkweken weer aan de politieke horizon verschijnen. Dan zullen zelfs politici nog tijd over houden voor dat o-zo-noodzakelijke prive-leven.

  • vanessa s., vr 12 maart 2010 15:22 Reageer op vanessa

    vanessa

    Die eindeloze dagen voor regerende politici komen voor als er een idioot in de eigen gelederen zit. Normaal regeren kan in 40 uur per week, zei een voormalig premier van Nederland. Niet met een malloot als J.P.B. in je kabinet.

  • daniel teeboom, vr 12 maart 2010 15:11 Reageer op daniel

    daniel

    Eurlings komt vast wel weer terug, Bos heeft vooralsnog zijn beste tijd gehad.

    Ze hoeven niet eeuwig aan de macht te blijven.

  • Rob Geurtsen, vr 12 maart 2010 13:33 Reageer op Rob

    Rob

    In eerste instantie was ik ontroerd door het vertrek van Bos.

    Langzaam begon ik het afgelopen uur te begrijpen dat dit een veeg teken aan de wand is. Of Bos liegt of we hebben een giga probleem.

    Het probleem dat we met zijn allen A nastreven en zeggen te willen maar B doen en accepteren.

    Het is een schande dat Eurlings en Bos, aannemende dat zij de waarheid spreken, dit werk niet goed konden combineren met opvoeding en gelukkig zijn in relaties en familie.

    Schande Nederland, schande partijbesturen!

  • Zjen Zen, vr 12 maart 2010 13:45 in reactie op Rob Geurtsen Reageer op Zjen

    Zjen

    Voor vrouwen is dit geen nieuws
    Multitasking is een vermogen dat enorm veel energie kost.
    Vaak lukt het maar heel beperkt.

  • Rob Geurtsen, vr 12 maart 2010 14:35 in reactie op Zjen Zen Reageer op Rob

    Rob

    Het zijn wel vrouwen die in de PvdA grote bestuurlijke en managerial macht hebben. Zij (Hamer en Ploumen) hadden en hebben een plicht om politieke idealen in eigen werkpraktijk te realiseren.

    Het idee dat vrouwen beter weten wat opvoeding en multitasking vraagt is iets wat er bij mij niet in kan. Er zijn heel wat mannen die opvoedingstaken vervullen.

    De boodschap van Verbon is een harde maar heel belangrijke!!!

  • Meneer Dick, vr 12 maart 2010 20:59 in reactie op Rob Geurtsen Reageer op Meneer

    Meneer

    "werkpraktijk" ?
    Geef mij maar een niet-werkpraktijk.

 

Reageren

Registreren Wachtwoord vergeten

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven