Bio Bekijk alles van Corine de Ruiter Word fan

Corine de Ruiter

Corine de Ruiter Hoogleraar Forensische psychologie

23 oktober 2011 Reageer (6) 568 x bekeken Leven RSS

Charme-offensief voor de tbs is niet genoeg

Doordat politici zich zo veel met de tbs bemoeien duurt de behandeling veel langer dan nodig

Rechter Yvo van Kuyck luidde afgelopen week de noodklok: de tbs is in gevaar! Wat is er aan de hand? Doordat media & politiek de tbs sector continue onder het vergrootglas hebben, bepaalt angst voor incidenten al een aantal jaren het beleid en het gedrag in deze sector. Die angst heeft de afgelopen jaren geleid tot 250 bedden in longstay/longcare inrichtingen, waar tbs-gestelden zonder enig perspectief op resocialisatie worden geplaatst: dat is 12,5% van het totaal!

De Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) liet zich al in februari 2008 in haar advies over de Longstay zeer kritisch uit over de zwakke rechtsbescherming van de tbs-gestelde bij de longstayplaatsing. Ik heb zelf in 2007 een psychologisch onderzoek verricht bij een tbs-gestelde die op de longstay verbleef in het kader van een contra-expertise, en kwam tot de conclusie dat de betreffende man geen gevaar voor de samenleving meer vormde. Zijn tbs is mede op basis van mijn rapport beëindigd.

De RSJ verwoordt haar zorg als volgt:

De vraag is gerechtvaardigd in hoeverre de longstay zich ontwikkelt tot een instituut op zichzelf. De Raad is beducht voor de consequenties van een dergelijke institutionalisering. Een vaste wijze van tenuitvoerleggen met alles wat daarbij hoort (rechtspositionele regelingen, capaciteit, beleid en evaluaties) verkrijgt ontegenzeggelijk een eigen dynamiek. Aangezien er altijd patiënten zullen zijn bij wie het resocialiseringsperspectief minder gunstig is dan bij anderen, is het gevaar van een aanzuigende werking niet denkbeeldig. Gezien het resocialiseringsdoel van de maatregel is dat een ongewenste zaak. Niet voor niets heeft de Tijdelijke onderzoekscommissie tbs (de commissie-Visser, CdR) zich uitgesproken tegen de longstay als een verkapte vorm van levenslang. Voortzetting van de huidige praktijk zou volgens de commissie-Visser leiden tot een situatie waarin longstay “een vergaarbak wordt voor tbs-ers met een veelheid aan stoornissen en diversiteit aan delictgevaar. Dan wordt beveiligd waar behandeld moet worden, en behandeld waar beveiligd moet worden. Advies Longstay, RSJ, 2008, p. 31.

De dreiging van een levenslang verblijf in een longstay tbs voorziening heeft ertoe geleid dat steeds meer verdachten, vaak op advies van hun raadsman/vrouw, deelname aan het gedragskundig onderzoek dat de rechter gevraagd heeft, weigeren. Ik kan mij dat voorstellen. De longstay mist een wetenschappelijke grondslag. Er is geen bewijs dat bepaalde typen daders ‘levenslang gevaarlijk zijn’. Zelfs daders met de diagnose psychopathie—door leken en behandelaars vaak gezien als de meest gewetenloze en onverbeterlijke criminelen—kunnen profiteren van behandeling, zoals recent onderzoek laat zien (Chakhssi, de Ruiter, & Bernstein, 2010: Publications in English - Corine de Ruiter).

Een charme-offensief alleen gaat de tbs niet redden. Er zitten fundamentele weeffouten in het systeem waardoor de invloed van de politiek veel te groot is. De Minister van Justitie komt politiek onder vuur te liggen als één tbs-gestelde ontvlucht is. We hebben in het verleden al vaak kunnen meemaken wat dit concreet voor gevolgen heeft. Denk aan de keren dat alle verloven van alle tbs-gestelden werden ingetrokken omdat één van hen een misstap had begaan. Soms raken tbs-gestelden die al ver waren in hun behandeling hun baan weer kwijt, en worden zo jaren teruggezet in hun resocialisatietraject. Het  Ministerie verkeert in een continue angstkramp waar het de tbs betreft. Er mag nooit iets 'fout' gaan. Terwijl in allerlei andere sectoren (zoals algemene ziekenhuizen, psychiatrische ziekenhuizen) natuurlijk ook dingen mis gaan, maar de minister van Volksgezondheid hoeft niet op een holletje naar de Tweede Kamer om uitleg te geven. Toen Tristan van der Vlis op 9 april j.l. 6 mensen doodschoot in winkelcentrum Ridderhof in Alphen was er geen Kamerdebat met mevrouw Schippers om uit te zoeken wat de GGZ ‘fout’ had gedaan.

In de meeste landen draagt het landelijke ministerie geen verantwoordelijkheid voor de individuele forensisch psychiatrische patiënt. Die ligt op regionaal niveau bij een Review Board en bij de betreffende instelling waar iemand behandeld wordt. Alleen dan kan de forensische psychiatrie zich richten op haar kerntaak: psychiatrische patiënten goed behandelen en als het verantwoord is weer veilig laten terugkeren in de maatschappij, na de rechterlijke toetsing.

Doordat politici zich zo veel met de tbs bemoeien duurt de behandeling veel langer dan nodig, gaan daders medewerking weigeren, ontlopen zo tbs en krijgen alleen gevangenisstraf, en staan binnen een paar jaar weer onbehandeld op straat. En de delictherhaling na gevangenisstraf is een veelvoud van die na behandeling in de tbs.

Lees hier het stuk  'Politiek reageert vaak overmatig bij tbs-incidenten' op TBSInfo.

Laatste Reacties (6) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Paul Duran, ma 24 oktober 2011 11:25 Reageer op Paul

    Paul

    Als leek kan ik niet beoordelen of u gelijk heeft of niet, uw vakbroeders en -zusters ongetwijfeld wel. Maar ik hoef en wil dat ook niet beoordelen.

    Veel erger is het dat de leken in politiek en media zich hebben aangeleerd zich te bemoeien met allerlei specialismen. Wordt een voor de maatschappij van belang zijnd algemeen specialisme niet door bezuinigingen om zeep gebracht, dan gebeurt het wel door de inschatting van risico's als je iets niet zou doen. In beide gevallen geven m.i. de beslissers dan blijk van te grote onwetendheid voor datgene waar het werkelijk om draait. Boekhouders en juristen bepalen dan wat er gebeurt, die onder druk van media vaak alles even versimpelen voor het publiek.

    Ik zou graag zien dat dit gaat veranderen, dat specialisten kunnen bepalen wat er op hun vakgebied moet gebeuren: onderwijzers maken zich druk over onderwijs, vervoerders over vervoer van mensen en goederen, enzovoorts ... en psychologen over psychologische behandeling.

    Ik vraag me zelfs af hoe vaak er ministers zijn geïnstalleerd die daadwerkelijk verstand hadden van de terreinen die aan 'hun' ministerie zijn toegewezen. Het gros lijkt als stagiair aan de slag te gaan, en de vraag is of de persoon in kwestie bij een gewone sollicitatieprocedure wel door de eerste selectie zou zijn gekomen.
    En de enige die 'slagen', stagiair of specialist, zijn degenen die kunnen overleven in het media circuit, of wel, of ze hun vak duidelijk kunnen uitleggen.

  • Ton evertsen, zo 23 oktober 2011 20:59 Reageer op Ton

    Ton

    ik had het al helemaal met deze discussie gehad toen een advocaat in de krant stelde "en dat voor een simpele aanranding"

    blijkbaar is het gezeur tov politiek zo op de voorgrond gekomen in de hoofden van deze mensen dat het feit dat het hier om gevaarlijke mensen gaat even vergeten is.

    Dat er niet op incidenten gereageerd moet worden oke maar het systeem is bedoeld om mensen bij wie wat mis is een kans te geven, door de cliënten te adviseren niet mee te werken doe je als advocaat misschien je werk maar gaat de samenleving de prijs betalen

  • MG 68, zo 23 oktober 2011 16:19 Reageer op MG

    MG

    "waardoor de invloed van de politiek te groot is"

    Te lezen als "de invloed van de waan van de dag te groot is"
    Natuurlijk zijn de incidenten onverkwikkelijk.
    En jammer dat ze de evaluatie van het grotere geheel vertroebelen.
    We willen niet meer reageren vanuit statistiek, of bewezen resultaat, want we hebben onze onderbuik, en die heeft bij het incident altijd gelijk.
    Makkelijk toch.
    laten we nog een pilsje pakken. En meelachen als een bekende een bekeuring heeft weten te voorkomen door het bewijs te vernietigen.

  • Jac Schmidt, zo 23 oktober 2011 21:14 in reactie op MG 68 Reageer op Jac

    Jac

    De psychiatrie is de zoveelste beroepsgroep die vind dat de politiek zich niet te veel met hun vakgebied moet bemoeien.
    Zij denken dat ze het gezonde verstand alleen in erfpacht hebben.
    Ondertussen is er de afgelopen jaren nogal wat misgegaan met de TBS en altijd waren het volgens de beroepsgroep maar incidenten.
    Nooit zullen ze toegeven dat ze een foute inschatting gemaakt hebben.
    Intussen weten we wel beter, uit allerlei literatuur is gebleken dat 1 op de 5 TBS ers vroeg of laat weer in de fout gaat.
    Die 12,5 % die nu op de longstay zitten is eigenlijk nog gunstig gezien de werkelijkheid.
    Het zal je kind maar wezen!

  • Corine de Ruiter, zo 23 oktober 2011 22:16 in reactie op Jac Schmidt Reageer op Corine

    Corine

    'Het zal je kind maar wezen' geldt twee kanten op. Als je als ouder een kind hebt dat onterecht veel te lang in de tbs-longstay wordt gehouden, is daar ook sprake van lijden. Daders en slachtoffers; er zijn geen 'andere mensen'.

  • Jac Schmidt, ma 24 oktober 2011 11:29 in reactie op Corine de Ruiter Reageer op Jac

    Jac

    U heeft gelijk.
    Ook voor de ouders van een long stay TBS er is het een catastrofe.

 

Reageren

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven