Bio Bekijk alles van Guido Bik Word fan

Guido  Bik

Guido Bik student filosofie

25 oktober 2012 Reageer (6) 278 x bekeken Leven RSS

Het orgaandonatiebeleid moet echt anders

Het opt-in beleid leidt tot meer donoren, zo simpel is het

Het orgaandonatiebeleid moet echt anders. Het is een gevoelig onderwerp. Je lichaam is je heiligdom. Niet iedereen denkt graag over de dood na. Daar staat tegenover dat mensen nog liever willen blijven leven. Laten we het er daarom toch even over hebben.

Omdat we nauwelijks bij orgaandonatie stil staan, lijkt het niet zo een probleem. Toch sterft er bijna elke dag wel een Nederlander, bij gebrek aan een donor. Een onbekende, iemand uit uw straat of misschien ligt u ooit zelf in die positie. Het is dus een serieus onderwerp, met een serieus probleem: te weinig donoren.

Het probleem is niet dat heel veel mensen geen donor willen zijn. Als velen aangeven geen donor te willen zijn, dan is dat een keuze die je moet respecteren. Het probleem is dat er minder donoren zijn dan mogelijk is, omdat mensen gemakzuchtig zijn en massaal geen keuze maken. Ik herken dit. Lang vermoedde ik dat ik best donor zou willen zijn, maar ik vond het toch wat eng. Kom je er niet verminkt uit te zien, zullen ze me niet sneller laten overlijden, dat soort spookbeelden. Dus maakte ik geen keuze.

Maar mensen aanzetten deze keuze nu wel te maken is niet het doel van dit artikel. Het zou goed bedoeld zijn, maar weinig bereiken. Wat ik wil is dat we het beleid veranderen zodat mensen actief een keuze moeten maken, zodat levens gered worden. Want hoeveel leed ook met dit onderwerp verbonden is, het is voornamelijk een beleidskwestie.

De Nederlandse overheid heeft gekozen voor een passief beleid: kies je niet dan ben je geen donor. Dit leidt tot weinig donoren (ten voordele van mensen die het donorschap onjuist vinden). Andere landen hebben het opt-out systeem: kies je niet dan ben je automatisch donor. Dat leidt tot veel donoren (ten voordele van mensen die het donorschap juist vinden). Dat het echt zo simpel werkt kun je aan de grafiek hiernaast zien. Het laat het percentage van de bevolking zien die donor is. U mag raden welk land een opt-in of een opt-out beleid hanteert. Door veel initiatieven en moeite scoort Nederland iets hoger dan andere opt-in landen.

Daarom moet het orgaanbeleid in Nederland echt verandert worden, waarbij mensen op zijn minst een keuze moeten maken. Wat valt er te verliezen? Alleen de wens van mensen die echt, écht geen keuze willen maken wordt geschonden. De afweging is dan welke wens zwaarder weegt: de wens om geen keuze te maken, of de wens om te leven? Ik willig liever de laatste wens in.

Volg Guido Bik ook op Twitter

Lees meer over orgaandonatie:
Hasna el Maroudi: Donor zijn, je voelt er niks van
Joost-Jan Kools: Kanttekening bij de donorweek
Karim Khaoiri: Donor? Mag ik er éven over nadenken?

Laatste Reacties (6) Reageer Reacties in wachtrij: 0

  • Guido Bik, vr 26 oktober 2012 13:02 Reageer op Guido

    Guido

    @Anja
    Het afstaan van een nier uit liefde is een mooi gebeuren. Alleen zou het denk ik mooier zijn als dat niet nodig zou zijn. Het gebeurd uit liefde, maar zo een operatie blijft een ingreep met risico's.

    @Hans
    Ik kan de nrc-fact check niet vinden. Weet je nog welke datum dit was? Ook kan ik geen grafieken vinden die een ander beeld schetsen. Hier is een onderzoek die onderschrijft dat een andere default-optie tot meer donoren zal leiden: http://webs.wofford.edu/pechwj/Do%20Defaults%20Save%20Lives.pdf
    Belangrijk is het om een onderscheid te maken tussen aantal geregistreerde donoren, en het aantal werkelijke transplantaties. Deze laatste verschilt inderdaad erg, ook in landen met opt-out. Bijvoorbeeld door de verkeersdoden die je noemt. Het klopt dat er in Nederland relatief minder vaak succesvolle transplantaties uitgevoerd kunnen worden dan in België, omdat Nederland erg weinig verkeersdoden heeft. Maar dit is natuurlijk irrelevant voor de registratie-discussie. Want ongeacht het donor-effect, wil je altijd zo min mogelijk verkeersdoden hebben, meer dan die doelstelling kun je daar geen invloed op hebben. Wat belangrijk is, dat er meer mensen hen keuze aangeven, er meer mensen als donor geregistreerd staan, zodat als iemand overlijdt er een kans is dat hij of zij iemand kan redden. En zoals je ook in het onderzoek hierboven ziet, zie je dat in landen met gelijksoortige culturen het registratiebeleid echt een verschil maakt. Wat belangrijk is, is dat het niet zomaar een verzameling van landen is, maar landen met gelijksoortige Europese culturen, waardoor het beleid de voor de hand liggende factor is. Als je een dergelijk overtuigende grafiek van gelijksoortige culturen weet te produceren met een ander beeld, dan zie ik die graag. Ik zou mijn leven erop durven te zetten, dat een wijziging in een opt-out of verplichte keuze systeem, tot meer donoren leidt.

    In hoeverre die donoren ook tot veel meer transplantaties leiden, is ook een kwestie van de details en de uitvoering van het beleid na de registratie, daar moet goed naar gekeken worden.

    @Muse
    Wat ik bedoelde met mensen niet willen aanzetten tot een keuze is dit: het doel van mijn schrijven was niet om een paar mensen te overtuigen zodat ze hen keuze vastleggen. Mijn doel is om het beleid te veranderen, in een beleid waarbij mensen actief worden gevraagd of verplicht om de keuze vast te leggen. Jij wilt zo min mogelijk registraties, ik geef de voorkeur aan een beleid dat levens redt boven die wens.

    @Hans & Muse
    De nuance in mijn verhaal is blijkbaar niet duidelijk geweest. Ik pleit op het einde niet voor een opt-out of een opt-in systeem, maar voor een systeem waarbij mensen een keuze moeten maken. Dit is mijn ziens het eerlijkst omdat zowel opt-in als opt-out een default optie heeft die voor of tegenstanders bevooroordelen. In dat licht biedt, ook al klinkt het tegenstrijdig, een verplichte keuze de meeste keuzevrijheid. In een Amerikaanse staat leidde dit tot 50% donoren van de bevolking, niet zoveel als een opt-out systeem, maar wel een stuk meer. Ik raad beiden sterk het boek "Nudge" aan, waarbij aardig inzichtelijk wordt hoeveel ons gedrag door omgevingsfactoren, zoals default opties gestuurd wordt.

  • Muse , za 27 oktober 2012 11:21 in reactie op Guido Bik Reageer op Muse

    Muse

    Met "Jij wilt zo min mogelijk registraties, ik geef de voorkeur aan een beleid dat levens redt boven die wens." neem je aan dat het één het ander uitsluit en dat betwist ik. Als dierbaren weten wat je wil, kan dat op dezelfde manier levens redden. Het klinkt ook wel leuk voor je: jij de nobele levensredder en ik die alleen aan mezelf denk. En de lezer moet daarmee een keuze maken wie het bij het 'rechte eind' heeft.

  • Anja Lodewijks, vr 26 oktober 2012 08:16 Reageer op Anja

    Anja

    Wanneer iemand in de familie een nieuwe nier nodig heeft, is er nog de optie tot ruilnier.
    Een buurvrouw heeft levend en wel voor haar man een nier van zichzelf afgestaan. Omdat zij en haar man niet matchten, heeft haar man de nier van iemand anders gekregen en zij weet niet wie haar nier heeft.

    Ik ken meer mensen die uit liefde voor hun familielid een nier hebben afgestaan.

  • hans groen, do 25 oktober 2012 18:27 Reageer op hans

    hans

    In nrc next . factchecking, stond een veel betere analyse van de verschillen tussen landen met keuze vrijheid of optout systemen.

    Dat ADR automatisch tot meer donoren leidt was ook volgens hun factcheck onjuist. Er spelen veel meer factoren, zoals religieuze dichtheid, principiele opvattingen, verkeersdoden[ja klinkt sic, maar toch is het n factor]levenstijl, of uitsluiting door ziektebeeld

    Die verhoudingen liggen in Nederland geheel anders. Ministerie heeft al meerdere keren uit laten zoeken of een verplicht donor systeem nu werkelijk de wachtlijsten zou wegwerken. Antwoord: Nee. Leidt het tot veel meer donoren: Nee.

    Deze schrijver is selectief bezig, want hij pakt alleen de landen eruit die gunstig voorkomen in zijn grafiek. Er zijn namelijk ook landen met verplichte donatie die een lagere rate hebben dan Nederland.

    Dus telkens maar weer feiten en emoties door elkaar heen gooien door voorstanders zoals deze, blokkeert een duidelijk debat en daarmee ebt het aantal voorstanders langzaam maar zeker weg. Want er is namelijk ook geen meerderheid onder Nederlanders voor ADR.

  • vanessa s., do 25 oktober 2012 16:50 Reageer op vanessa

    vanessa

    Informed consent is de ontbrekende factor in het donatie-verhaal. Over de waarde van de organen (een nier is ongeveer 15 jaar vervanging van dialyse waard, meer dan een miljoen Euro, een hartpatient overlijdt zonder operatie en de economische waarde van een hart is dan ook nul).. maar ook wat er in de uitname gebeurt wordt graag geheim gehouden. Wie eenmaal een uitname gezien heeft gaat nooit en te nimmer meer toestemming geven om bij een familielid de organen uit te nemen. Geen toeval dan ook dat je in al die mooie medische programma's dat nooit te zien krijgt: het is het meest gruwelijke en onvoorstelbare in de medische wereld als je ziet hoe alle botten weggezaagd worden uit de benen en armen en er wat blubber overblijft die met een pvcpijp (zoals Uw wastafelafvoer) weer tot een beetje de vorm van een arm of been gerold wordt. Alle organen worden ge''oogst'', zoals men het graag noemt, en bij die operatie gaat vrijwel alle bloed verloren. Een litertje of zeven over de vloer. Nog even de huid van de rug gestroopt en de ogen eruit gelepeld en dan wat er over is terug naar de familie. Een hoofd op een kussen, maar laat ze vooral niet weten wat daar nog onder die deken ligt. Wat ze ook graag niet vertellen, is dat de hersendode onder narcose gebracht wordt. Maar ze waren toch ze zeker van de hersendood? ''Je weet maar nooit'', wordt er dan gezegd.

  • Muse , do 25 oktober 2012 14:07 Reageer op Muse

    Muse

    Deze verhandeling lijkt bol te staan van de aannames: er sterft bijna elke dag wel een Nederlander wegens een donorgebrek (waar is de bron?), mensen zijn gemakzuchtig waardoor ze massaal geen keuze maken, hun aversie zou uit spookbeelden bestaan. Mensen aanzetten de keuze te maken zou niet het doel van dit artikel zijn, beweert de schrijver, maar in de laatste alinea blijkt dat nou juist wel zijn bedoeling.
    Een vergelijk met andere landen kan ook wel wat minder eenzijdig, waarbij de belichting van een andere kant niet minder ethisch hoeft te zijn. Zijn bijvoorbeeld de burgers in landen met het opt-out beleid daarmee niet automatisch het bezit van de staat geworden?

    We hebben hierover net een hele discussie gevoerd waarin heel wat andere tegenargumenten naar voren kwamen, die hier worden weggeveegd en op de hoop van gemakzucht en spookbeelden terecht zijn gekomen. Ik zal hierin dan nog maar eens mijn bezwaren herhalen.

    Waar ik moeite mee heb is dat dit de zoveelste manier is waarop alles over de burger in kaart moet worden gebracht. Gezien het ook elke keer weer terugkomt in Den Haag, zie ik het gebeuren dat de burger dadelijk min of meer gedwongen wordt om ook daarvoor electronisch te staan geregistreerd, of die nou wel of niet zijn lichaam beschikbaar wil stellen. Er zijn ook elke keer weer van die 'goede redenen' voor, die de burger zowat een crimineel maken als die niet wil meedoen. Er staan mensenlevens op het spel. Opstelten gebruikt kinderporno om onze pc's te kunnen hacken, het EPD zal er inmiddels ook al zijn, zonder dat de burger zelf mag aangeven of hij/zij erin wil staan, zogenaamd voor zijn eigen bestwil. De OV-chipkaart werd ons opgedrongen en de overheid meent dat DNA gegevens uit ziekenhuizen ook wel even gebruikt kunnen worden voor allerlei andere doeleinden.
    Het leek mij DE oplossing dat mensen het gewoon aan hun dierbaren laten weten, en dat die dat als het nodig is kenbaar maken. Dat zou ook kunnen volstaan en dan hoeft de burger niet te worden gedwongen om zelfs als dode het bezit te zijn van de overheid!

 

Reageren

opiniemakers

Populair

Scroll naar boven Scroll naar boven