Laatste update 11 februari 2017, 11:35
6.913
112

Literatuurwetenschapper

Maya (1986, Amsterdam) is literatuurwetenschapper en schrijft stukken op persoonlijke titel. Zij studeerde literatuurwetenschap en culturele antropologie en was werkzaam als Research Assistant aan de UvA. Ze liep in 2012 stage bij het UNHCR en deed voor haar studie onderzoek naar het Nederlandse 1F-beleid toegepast op Afghaanse vluchtelingen.

De toenemende radicalisering van het anti-islamisme

Het uitsluiten of wegzetten van groepen mensen, veelal moslims, als paria heeft weinig met vrijheid en fatsoen te maken

Foto: ANP

Wereldwijd ontstond grote verontwaardiging over Trump’s ‘muslim ban’. In verschillende landen, waaronder Nederland, werd er hevig geprotesteerd tegen het inreisverbod, waarbij personen afkomstig uit een zevental moslimlanden geweerd werden door de Verenigde staten. Onlangs besloten rechters in de Verenigde Staten dat het inreisverbod opgeschort blijft. Toch lijkt Trump, ondanks het inreisverbod dat voorlopig van tafel is, niet alleen te staan. Ook in Nederland lijkt het anti-islamisme de afgelopen jaren steeds meer te radicaliseren.

Fascistoïde retoriek uitgedragen door politici en individuen verdeelt de gemeenschap en is inmiddels genormaliseerd binnen onze samenleving. We kijken er niet meer van op wanneer een politicus ‘minder, minder..’ scandeert in een zaal of oproept tot het bijhouden van een moslimregister.

We spreken tegenwoordig in termen van wij- en zij. Bernadette de Wit pleitte eerder in januari tijdens het Baliedebat ‘Waarom haten ze ons eigenlijk’ voor het deporteren van ‘beroepsmoslims’. In elk Westers land zou immers slechts één of twee procent moslims mogen wonen, aldus de Wit. Rechtsfilosoof en hoogleraar Cliteur gaf als reactie dat hij zijn voorkeur gaf aan een meer gematigde aanpak voor moslims.

Het radicaal anti-islamisme zonk vorig jaar tot een extreem dieptepunt, toen de Nederlandse Pegida-voorvrouw Astrid Bello voorstelde moslims te vergassen. Bello liet op Facebook vallen dat er in Nederland nog een aantal mooie monumenten staat: concentratiekampen.

Helaas lijken deze uitingen reeds normaal te zijn geworden en veelal maatschappelijk geaccepteerd. Het shockeert immers niet meer. Door mensen als de Wit en Bello ofwel een digitaal als tastbaar podium te bieden, normaliseren we de fascistoïde retoriek die uitgedragen wordt. Er is een tendens ontstaan waarin we denken dat er in het kader van de vrijheid van meningsuiting alles gezegd kan worden, ongeacht of we het er mee eens zijn of niet.

Er is echter een verschil tussen het uiten van kritiek – iets dat overigens goed past in het kader van de vrijheid van meningsuiting – en een discriminatoire uiting. Dat laatste getuigt in deze context van radicalisme, iets waar we naar mijns inziens allemaal waakzaam voor moeten zijn en zo nodig actie tegen moeten ondernemen.

Helaas lijkt er binnen onze samenleving weinig ruimte te zijn voor actie tegen discriminatoire uitspraken met betrekking tot moslims, terwijl de kritiek op de islam steeds extremere vormen lijkt aan te nemen.

Discriminatoire uitspraken worden tegenwoordig geschaard onder de noemer van de vrijheid van meningsuiting. Terwijl de vrijheid van godsdienst of levensovertuiging naast de vrijheid van meningsuiting, ook een van de hoekstenen van onze samenleving is. Het radicaal anti-islamisme daarentegen is zowel de-humaniserend als vrijheidbeperkend. Het uitsluiten of wegzetten van groepen mensen, veelal moslims, als paria heeft weinig met vrijheid en fatsoen te maken.

Geef een reactie

Laatste reacties (112)