-
Ja dat klopt. We gaan tot onze 67ste werken voor de jongeren van morgen, niet die van vandaag. Die van vandaag kunnen dood vriezen in de winter kou. Hebben zij even geluk dat de aarde volgens nieuw rechts niet opwarmt.
-
schandalig dat zoiets bestaat in een welvarend land als Nederland!
Een overheid die hier niets aan doet moet opstappen!!
-
Ik word hier zo verdrietig van.
-
zwerfjongeren
voor balkenendes rampkabinetten waren die zeldzaam.
wie op de vs wil lijken zal haar ellende erven
dat zien we steeds meer
-
Een dak boven het hoofd is maar een begin.
In eerste instantie vind ik dat Rouvoet moet opstappen. Dit omdat hij in mijn ogen een belangrijke eigenschap ontbreekt: n.m.l. de nodige onvoorwaardelijke steun.
In een gesprek met Paul Rosenmuller uit 2007 verteld Rouvoet op een openhartige manier hoe hij over afvalligheid denkt. Desanne van Brederode heeft dit in haar column bij buitenhof opgenomen:
*Zijn eigen kinderen kunnen het namelijk schudden als ze niet in de Here blijven; in interviews verklaarde Rouvoet dat hij degene die het geloof verlaat, er aan de haren bij zal slepen. Vervolgens zal hij voor het dwalende schaap bidden en helpt dat niet, dan zit er niets anders op dan de band te verbreken. Niets kan Rouvoet zich voorstellen bij een zoon of dochter die zo ondankbaar het belangrijkste in het leven overboord zet, maar hij weet wel dat de liefde dan over is.*
http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/34258705/items/35084461/
Als je alleen op deze manier naar je eigen kinderen kijkt, wat zegt dat over al die andere kinderen die de kudde verlaten hebben?
Zal zo'n persoon de nodige urgentie voelen om al die kinderen in nood zijn onvoorwaardelijk te helpen?
En zal zo'n persoon daarom de nodige urgentie voelen om bijvoorbeeld meer opvanghuizen te bouwen?
En welk signaal geef je af aan al die jonge en volwassene kinderen die een religeuze achtergrond hebben? Eigen schuld dikke bult?
Een vriend van mij werkt als leraar op een vmbo school. Hij vertelde gister nog dat hij een van deze dagen de ouderavonden heeft, en dat hij ieder jaar die lege blikken van ouders tegenkomt. Ze zijn totaal murf geslagen van alle problemen dat ze in hun persoonlijke leven ondervinden, en de aandacht voor hun kinderen? Dat is allang niet meer het belangrijkste op de wereld.
Hij vertelde me ook hoe laatst twee jonge marokkaanse meisjes niet meer thuis kwamen en dat ze nu in handen van de jeugdzorg zijn. De een is meer introvert, vertelde hij, het was meer een binnenvetter. Een heel rustig meisje die zowat onzichtbaar was. En de ander was een rebel, een echte extraverte type die de hele klas op z'n kop zette. Alletwee kampten ze thuis met de dreiging van geweld, mogelijk uithuwelijking.
Ook praatten we over hoe school een uitlaatklep is geworden voor de problemen thuis. Schreeuwen, treiteren, uitdagen. Eigenlijk schreeuwen ze allemaal om dezelfde redenen. Onmacht wordt omgezet in een andere energie. Machteloosheid wordt omgezet in macht.
We deden een gedachte experiment. Wat nou als al die jongeren openlijk zouden kunnen vertellen wat er aan de hand was, en wat nou als ze allemaal niet meer naar huis zouden willen gaan? Zoiets gun je niemand natuurlijk. Maar voor zoiets heb je heel veel guts nodig, en je zet de stap pas wanneer je je door helemaal niemand gehoord of begrepen voelt. Dat zouden misschien wel de jonge marokkanen die de boel *terroriseren* gemeen hebben; ze hebben elkaar; ze zitten allemaal in hetzelfde schuitje, en dat voelen ze haarfijn van elkaar aan. Ze zouden mischien beter af zijn als ze uit hun eigen context gehaald zouden worden om zich zelf opnieuw uit te vinden. Maar zo'n vreselijke weg gun je niemand.
Rouvoet mag wat dat betreft blij zijn met die kleine marokkanen die de buurt terrorriseren. Want als zij ook het hazenpad zouden kiezen dan zou Nederland te klein zijn om iedereen op te vangen.
Omdat veel ouders hun kinderen verwaarlozen, vind ik het ook de verantwoordelijkheid van de gehele maatschappij om zich op z'n minst bewust te worden van deze kinderen. Ook kinderen met gedragsproblemen. Want of je nou gedragsproblemen hebt door de echtscheiding van je ouders, of door het geweld die je aangedaan is, daar zouden we geen onderscheid uit moeten maken. Wie komt er anders voor ze op? Hun ouders? Probleemjongeren zouden *harder* aangepakt moeten worden is het elan, terwijl de praktijk allang al bewezen heeft dat de jaren '30 mentaliteit van de authoritaire (her)opvoeding weinig tot niks uithaald.
Kinderen die juist kiezen om uit hun omgeving weg te gaan, besluiten dit voor hun leven omdat zij zich er uitermate van bewust zijn dat zij in hun integriteit zijn aangetast, en dat het omgeving waarin zij leven in ieder geval niet de juiste is. En welke omgeving dan wel het beste is, daar hebben zij aan de ene kant niks over te zeggen, en aan de andere kant moeten zij zelf gaandeweg ontdekken wat goed of fout voor hun is. Met een beetje geluk heeft iemand nog een beetje concentratie om het huiswerk vanuit een opvanghuis te maken, om zo toch een diploma te halen. Maar de meeste kinderen zijn van de ene trauma in het andere beland. Eerst de verwaarlozing van ouders, vervolgens de angstige momenten later op straat. De toekomst bestaat niet, je leeft van dag tot dag.
We mogen blij zijn dat wij complexe mensen zijn en dat de natuur ons verschillende overlevingsmechanismen bied om een situatie het hoofd te bieden. Gelukkig lijkt alles soms maar een droom.
Het woord *trauma* is een afgeleide van het woord *traum* is.(=droom) En het is al helemaal geen toeval dat er drugs en andere middelen als alcohol worden gebruikt om de confrontatie met de werkelijkheid uit de weg te gaan. Een van de voorwaarden om uit de cocon te stappen en weer vertrouwen te krijgen begint bij een veilige en stabiele omgeving. Die zijn vaak in zo'n crisis opvang niet te vinden. De een probeert die nare droom te ontworstelen door zich te verdoven, de ander probeert dat te doen door als een prins met een zwaard om zich heen te slaan alsof er een draak voor hem staat. Maar een begin is wel een dak boven het hoofd.
Verblijfen in een opvanghuis betekent ook opnieuw beginnen en je staat aan de rand van de maatschappij. Om daar vanuit je plek te vinden in de maatschappij is al een worsteling. Je komt in een vreemde vacuum terecht dat geografisch gezien midden in een stad ligt, maar toch buiten *de maatschappij* staat. En daar is iedereen zich bewust van. Je hoort er eigenlijk niet bij. Je behoort tot het afvoerputje van de maatschappij.
Kinderen die onder de brug slapen. Kinderen die in garages slapen.
Het probleem dat er gebrek aan plaasten in opvanghuizen zijn is een symptoom van grote laksheid van de overheid. Een opvanghuis hoef je namelijk niet opnieuw uit te vinden. Er moet geld geinvesteerd worden voor het ombouwen van een pand, zodat deze geschikt is voor opvang. Er staan genoeg panden leeg, de overheid ziet geen prioriteit.
Rouvoet, mijn zegen heb je als je wilt opstappen. We kunnen alleen maar hopen dat je wordt vervangen door iemand met iets meer geweten. Zodat al die kinderen eindelijk een begin kunnen maken met het afleggen van die lange heldentocht.
-
Cemile, wat heb je dat mooi en goed geschreven. Ik zou willen dat veel meer mensen jouw reactie lezen. Dat is nodig om echt te begrijpen wat er aan de hand is met jeugdzorg en Rouvoet.
-
Ik word hier zo verdrietig en moedeloos van.
Ik heb nog een kamer vrij , ik wil zo'n jongere wel onderdak geven en helpen een opleiding te volgen en te helpen op eigen benen te gaan staan.
-
Ook kinderen zetten we als onrendabel op straat. Het zijn de volwassenen die ze hebben laten ontsporen. Ze vervolgens een trap nageven, is harteloos en onrechtvaardig. Aan komen zetten met 'ze zullen het er wel naar gemaakt hebben' is je als volwassene onttrekken aan je verantwoordelijkheid. Ouders die kinderen geen 'nee' durven te verkopen of gewoon ronduit het verkeerde voorbeeld geven, bewijzen hun kinderen een verkeerde dienst. Het begint al met ouders die met kinderen achterop door rood rijden of ze in het weekend als ze 11 zijn naar disco's laten gaan. Nu scholen met elkaar in concurrentie zijn hebben directies er belang bij ouders te vriend te houden, dus ook uit die hoek komen geen corrigerende opmerkingen meer waardoor ouders scherp worden gehouden ten aanzien van hun normen in de opvoeding. Ons pedagogisch falen krijgen we nu terugbetaald. De overheid heeft decennia bezuinigd op onderwijs en jeugd- en jongerenwerk, liet toe dat eisen aan leerkrachten omlaag gingen en gaven alle sturing aan de scholen zelf uit handen. Dit is het droevige resultaat. En net als in de opvoeding geldt ook ten aanzien van de onderwijssector: vrijheid die je eenmaal uit handen hebt gegeven, pak je niet zomaar terug. Dat is een moeizaam, zeer traag proces. We kunnen het ons niet veroorloven daar niet vandaag al werk van te maken.
-
De juiste titel lijkt me, ouders zetten kinderen op straat. Na ze jarenlang stelselmatig te hebben verwaarloost is het opeens jeugdzorg die verantwoordelijk is voor de (her)opvoeding van hun kroost. Het wordt tijd dat we als maatschappij eens het probleem aanpakken bij de basis, de ouders.
-
De zorginstellingen hebben geen antwoord op de problemen die ze bij de jongeren zelf hebben aangekweekt en opgeplakt (boderline, ADHD, Asperge syndroom e.d.). De instellingen zijn nu in de greep van de zorgverzekeraars die niet alles en eeuwigdurend blijven vergoeden. Om hun begroting op peil te houden keizen de instellingen voor de "goed behandelbaren". Korte trajekten waardoor volume en omzet gemaakt kan worden. Ook veel projekten speciaal voor jongeren opgezet missen vaak de deskundigheid en duurzaamheid om probleemjongeren langer aan zich te binden. Maar ook waar zijn de ouders, waar is de school, waar zijn de vrienden kortom allemaal sociale netwerken die blijkbaar er niet meer toe doen. Het is ieder voor zich en god voor ons allen. Wedden dat de federatie (of hoe het mag heten) van zorginstellingen met veel geblaat dit probleem bij de politiek teruglegd? En dan komt er de vraag om meer geld, kunnen ze daar weer opduiken de susidievreters (zo noem ik ze maar). De zorginstellingen moeten zich schamen dat ze geen zorgprioriteiten meer stellen en deze moeilijke jongeren op straat zetten. Ik zou ondertussen wel eens willen weten hoeveel thuis-en daklozen er in Nederland anno 2009 rondlopen eerder hadden we al geluiden van toename van volwassen chronisch psychiatrische patiënten, uit de boot gevallen mensen uit de Oostbloklanden en nu weer de probleemjongeren. Die is een afspiegeling van een maatschappij van tweedeling.
-
Ze zetten ze niet op straat, er zijn gewoon teveel jongeren die het zichzelf en anderen onmogelijk maken.
In het artikel wordt geinsinueerd dat dit allemaal ZOMAAR gebeurd.
Wat hebben deze jongeren uitgevroten om in deze situatie te belanden?
Is het volledig buiten hun eigen schuld om dat ze op straat belanden?
Waar zijn de ouders die verantwoordelijk zijn voor deze kinderen?
Dit artikel roept bij mij veel vragen op. Misschien iets voor zembla om uit te zoeken ;)
-
# Wat hebben deze jongeren uitgevroten om in deze situatie te belanden?
Voor het overgrote deel zal gelden dat ze alle klassieken symptomen van hun psychische aandoening uitgebreid hebben getoond aan hun behandelaars. Niets bijzonders dus.
#Is het volledig buiten hun eigen schuld om dat ze op straat belanden?
Kijk eens naar: http://omroep.vara.nl/Eigen-Schuld-Dikke-Bult.5706.0.html en probeer de vraag voor jezelf te beantwoorden.
-
Capaciteitsuitbreiding voor iedereen, behalve voor onze eigen (probleem)jongeren, we vangen iedereen op, maar niet onze eigen jongeren die tussen wal en schip dreigen te vallen. Iedereen zou in een spiegel moeten kijken, en hij/zij die verantwoordelijk is voor deze problematiek moet zijn ogen uit zijn kop schamen.
-
Frank,
Ik kan jouw reactie inmiddels bijna voorspellen.
Iets met allochtonen en belachelijk.
-
Beste steef Pieters
Ik had je iets slimmer ingeschat, maar problemen bij wie dan ook zouden gelijk behandeld moeten worden, op het moment dat er te weinig opvang is voor vrouwen die bedreigt worden door eerwraak, wordt daar binnen een week opvang voor geregeld, Als ik lees op de site van de PvdA dat Dhr. Spekman na jaren vechten, blij is dat er opvang voor zieke asielzoekers is geregeld, waarom zou ik dit probleem dat ook al jaren speelt anders moeten gaan zien, dat jij bij de ene groep meer voelt dan voor andere, is jouw probleem, bij mij is iedereen gelijk. Maar waarschijnlijk val je in dat selecte groepje dat zijn inkomen dankt aan de problemen van een bepaalde achterstandsgroep?
-
Huiselijk geweld is ook aanleiding voor snelle maatregelen, ongeacht de achtergrond van de dader(es).
Iedere bedreiging met de dood ( door Jan, Dik of Klaas ) is aanleiding voor direkte hulp; dit geldt voor alle inwoners, niet alleen voor de Wildersen van deze wereld.
-
Frank Schutte, wo 09 december 2009 15:57
in reactie op Frederik van Leeuwen
Reageer op Frank
Beste Fredrik van Leeuwen,
Voor welk vorm van geweld ook, is snelle hulpverlening nodig, niet alleen voor huis houdelijk geweld, veel mensen denken in vakjes en zijn blind geworden voor de node van andere.
Daar wat in jouw ogen niet alleen voor de Wildersen van onze samenleving moet gelden, zou dan wel alleen voor de groepen die door links Nederland in de wurgklem gehouden wordt moeten gelden, hoe racistisch kunnen mensen zijn als je de belangen van de een voortrekt ten aanzien van een ander, ongeacht ras of kleur.
Dit is precies de opstelling waarom mensen naar Wilders overlopen, maar waarschijnlijk zijn sommige mensen zich niet bewust wat ze met hun zo gezegde correctheid veroorzaken bij mensen die dit probleem al langer aan de kaak stellen.
-
Zjen Zen, wo 09 december 2009 16:04
in reactie op Frank Schutte
Reageer op Zjen
Ik kan je betoog niet volgen Frank.
Huis houdelijk geweld..is dat gooien met potten en pannen?
-
Beste Zjen van Laar,
Sorry, huiselijk geweld had daar moeten staan.
Ben blij dat er nog mensen zijn die de humor van Snap en Snip hebben.
-
Als er zoveel meer probleemjongeren zijn, zijn er dan ook zoveel meer ouders die hun kind niet kunnen handhaven? Ik vind het een zeer zorgwekkende situatie.
Voor de jongeren die het wel goed doen, betekent het dat ze steeds meer uitvallende leeftijdsgenoten hebben. Terwijl in de toekomst er te kort aan werkenden is. Ik hoop dat er geld vrijkomt om deze jongeren weer op de rails te zetten.
-
Een dringend verzoek aan de betreffende minister om christelijke en sociale maatregelen, en wel nu!
-
Als deze jongeren 'de toekomst hebben' is het verleden gebaseerd op leugens.
