-
Juist omdat er zoveel verscheidenheid is in wat men als zwaar beroep beschouwt of ervaart moet je dit niet aan het recht op AOW koppelen. De AOW is een volksverzekering en moet dat blijven, waarbij alleen het aantal jaren in Nederland (legaal) gewoond hebbende telt. Mensen die om medische (fysiek en/of psychische )redenen niet meer kunnen werken moeten aanspraak kunnen maken op de WIA tot hun 67e of de datum waarop hun AOW ingaat.
De AOW wetgeving wordt nodeloos ingewikkeld en uiteindelijk onhoudbaar als we de uitzonderingen allemaal in deze wet willen regelen. Ook het aantal gewerkte jaren hoort niet in deze wet, omdat het dan een werknemersverzekering wordt en het karakter van de volksverzekering wordt aangetast.
-
Het zal nog wel even duren voor we in Nederland, net als dat aziatische staatje, ook een indexmeter gaan gebruiken als bruto-nationaal welzijn. Zolang parameters als arbeidsproductiviteit, winstmaximalisatie, rentaliliteit de hoogste waarden van de regerende morus is, zullen maatregelen zich daarop focussen, dus ook pensioenleeftijd. Ik moet nu al mijn kinderen het eten tussen de middag in hun mond proppen; haast, haast. Energie erin, leertijd en -leermiddelen en -resultaten eruit. Ik moest zelf op mindfulness-herhalingscursus om in te zien dat ik hier ook op aarde was om mijn zintuigen aan het werk te zetten en eten te proeven, te voelen en tijd er voor te nemen. (scheelt ook in de obesitas-problematiek). Ik ben geen handwerker, mijn hoofd heeft overuren gedraaid, mijn lichaam is allergisch voor stress geworden/klappen van het leven gehad, ik moet uitkijken dat ik dan niet raar ga doen. Groepen mannen hebben de 65+ dood omdat hun stress-bioritme geforceerd wordt naar stilstand. Je leeft toch niet om te werken? Werkstress, opvoedingsinput (al dan niet leren met stress om te gaan, of al jong het stresspad opgestuurd zijn), klappen van het leven stress, dna-gevoeligheid voor stress.... 'tis echt niet voor niets die uitval.
-
Er kunnen tal van uitzonderingen zijn, fysiek zwaar werk, psychisch zwaar werk en wat te denken van werken in combinatie met jarenlange zware persoonlijke omstandigheden? Zoals gehandicapt of ernstig ziek kind(eren), partner, etc.. Er zijn tal van gegronde redenen om eerder "op" te zijn dan een ander en dat mensen het zouden verdienen eerder te mogen genieten van aow en pensioen. Maar dat is met 65 evenzo.
-
ALs (PvdA) politicus heb je het inderdaad zeer zwaar. Deze behoren dan ook veel eerder te stoppen.
-
Kees Maf, ma 16 november 2009 09:21
in reactie op Piet Paaltjes
Reageer op Kees
... maar dan wel zónder vervroegde AOW, wachtgeld, of andere uitkering graag!
-
We zullen als werknemer ook moeten accepteren dat we in de nadagen van onze carrière gaan afbouwen/downgraden in functie. Onbegrijpelijk in deze is dat de overheid er niet voor heeft gekozen om ook de uren-belasting van oudere werknemers aan te passen zodat meer mensen daadwerkelijk tot 67 jaar gaan werken.
-
De ervaren psychische belasting is afhankelijk van heel veel factoren of een combinatie hiervan, zoals de persoonlijke draaglast (de één kan nu eenmaal meer aan dan de ander), ervaringen, ziektes, maar ook werkdruk, veranderende regels etc. etc.. Of de pensioensgerechtigde leeftijd 65 blijft of 67 wordt, er zullen altijd mensen om allerlei redenen uitvallen (ook al zal dat bij 67 wel iets meer zijn).
M.i. gebeurd er veel te weinig om uitval te voorkomen, vooral als het gaat werkomstandigheden binnen de genoemde sectoren. Ik ben zelf werkzaam binnen de GGZ. De werkdruk die ik ervaar zijn niet zo zeer de patientencontacten, maar veel meer (eigenlijk hoofdzakelijk) allerlei (overheids)maatregelen. De registratie is fors toegenomen. Er zijn diverse loketten bijgekomen voor aanvullende zorg (CIZ, WMO e.d.), wat weer extra formulieren betekent en extra controle. Door bezuinigen moeten we meer productie leveren. De marktwerking in de zorg is ook zo'n "aardige", zie hiervoor ook het rapport van de SP: "de zorg is geen markt", http://www.zorggeenmarkt.nl/
De overheid heeft op bovengenoemde factoren invloed. Door de bureaucratie te verkleinen kan de zorg én goedkoper én kan er voor zorgen dat ik mij weer kan richten op waarvoor ik ben ingehuurd. Een ander punt waarop de overheid invloed heeft is een fatsoenlijk leeftijdsbewust personeelsbeleid, wat niet begint wanneer iemand ziek wordt, maar welke preventief van aard is. Door hier op in te zetten is het in ieder geval deels te voorkomen dat mensen vroegtijdig uitvallen.
-
Bankdirecteuren hebben ook heel veel stress de laatste tijd. Zullen we dat dan ook maar een zwaar beroep noemen? Volgens mij worden we een beetje meegesleept in de Sinterklaastraditie en zijn we allemaal van suikergoed geworden.
Vooral de aanname dat de uitval vanwege psychische redenen door het werk (en niet bv door aanleg of privé-omstandigheden) te verklaren is, lijkt me betwistbaar. Daarnaast lijkt het me effectiever om arbeidsomstandigheden op microniveau, op de werkvloer zelf te regelen, en zo te voorkomen, in plaats van ze in stand te houden door ze te subsidiëren met een vroeg pensioen.
-
Exact. Wie zijn wij wel niet om te bepalen voor een ànder hoe zwaar zijn werk is? Dat kan zelfs nog van persoon tot persoon verschillen, de een kan psychisch en/of fysiek meer hebben dan de ander. Enfin, zoals ook al besproken in http://www.nujij.nl/psychische-druk-is-ook-zwaar-werk.7132347.lynkx
-
Boeren hebben fysiek geen zwaar beroep meer maar mentaal worden ze uiterst zwaar belast vanwege de benarde financiele situatie in de agrarische sector.
Maar ja menig huisvrouw met een gat in haar hand overkomt het zelfde en dat kun je dan toch zeker geen zwaar beroep noemen. Bovendien wordt huisvrouw zijn niet gewaardeerd als zijnde een beroep.
-
Zeer terecht, fysieke arbeid kan zwaar zijn maar soms ook fluitend worden gedaan omdat er geen stress op zit. Op kantoren is de stress soms erg hoog. Ik vind het heel gevaarlijk om beroepen op zwaarte te selecteren. Sterker nog: het kan per individu verschillen. Eigenlijk is het ondoenlijk en moeten we zware beroepen niet meewegen. Machines nemen veel werk uit handen. En de Arbowet is er niet voor niets.
-
Beste Janssen, ik geloof dat ik als ik het zo lees met een neo-liberaal heb te maken.
Ik meen te mogen vaststellen dat je praat vanuit je eigen positie en geen oog hebt voor iemand die onder andere omstandigheden zijn werk of taak moet of moest verrichten.
Pratend vanuit mijn eigen levenservaring en beroep(en) geloof ik dat je een poging om solidariteit een plaats te geven in je betoog de plank lelijk mis slaat.
Beroepen die zwaar zijn behoeven niet altijd gepaard te gaan met bepaalde inspanningen.
Lijkt het je normaal dat je voor je beroep 18 maal moet verhuizen zowel naar binnen- als naar het buitenland.
Buiten die verhuizingen om vele malen voor meer dan 9 maanden weg te zijn?
Dat beroep had ik (Koninklijke marine) alleen voor 19 maanden naar Nederlands Nieuw Guinea, 3 jaar met gezin Curaçao, 3 jaar met gezin naar België, verhuisd van Heiloo naar Hollandse Rading, Hilversum, Den Helder, Wieringerwaard, Leiderdorp en nog vele malen.
Ik had het geluk dat ik met 50 jaar de marine kon verlaten en een uitkering gewezen militairen kreeg.
Het weer hield me niet om toen weer een baan aan te nemen met een wettelijke regeling dat ik niet meer mocht verdienen dan mijn pensioen grondslag dus eigenlijk maar 17% bij mocht verdienen ook al werkte ik nog zoveel uren (een soort van Oostblok systeem).
Heb dat nog vele jaren gedaan en op 65 jaar mijn AOW en pensioen ontvangen waar ik nu al vele jaren van geniet.
Ik moet wel vermelden dat ik daarna ook niet heb stil gezeten en tot op de dag van vandaag nog steeds arbeid verricht.
Het tobben over zware beroepen begrijp ik best maar dat dit problemen zal geven even zo.
Ik ga er van uit dat zware beroepen zich uit kristalliseren en na verloop van tijd, met alle problemen die daar bij horen, opgelost worden.
Laten wij als gezond denkende mensen niet in de verleiding komen om uit te maken voor een ander wat zware beroepen zijn.
-
Ik zou het kabinet oproepen om niet constant uitzonderingen te maken, en de verantwoordelijkheid bij mensen zelf te leggen. Als je het vergelijkt met de rest van de wereldbevolking
dan is het natuurlijk van de zotte dat we ons druk maken over die 2 jaar extra werk, en als dat besluit genomen is dan gaan we nog uitzonderingen maken ook.
Ga als tweede stap eens na waar die werkdruk in de publieke sector vandaan komt.
Luister wat meer naar mensen op de werkvloer i.p.v. die tros managers die allemaal hun eigen belang hebben om de waarheid en werkdruk te bagatelliseren.
Tuurlijk heeft de werkdruk ook te maken met de maatschappelijke verruwing. Maar i.p.v. van tegen die maatschappij aan te schoppen, zorg dat personeel zich
veilig voelt. Geef da zeer capabele personeel een machtsmiddel om iets aan hun eigen situatie te doen.
Er zijn verder inderdaad beroepen die extra zware psychische druk met zich meenemen. Maar je kan mij niet vertellen
dat daar alleen al die 40% WAO gevallen vandaan komt. Er zijn genoeg mensen die werk doen wat hun eigenlijk helemaal niet licht, maar dit toch doen
om hun hypotheek te betalen. Vastzittend in die sleur, zullen ze niet snel een carriereswitch maken. Als je dan een stressvol beroep hebt, kan die
psychische druk als extra zwaar ervaren worden. Als je niet oplet heb je al snel een burn-out gevalletje te pakken.
Ik vind het prima om deze mensen weer op weg te helpen, maar het is een raar idee om te stellen dat het de schuld is van de maatschappij.
Het is dan ook een rare gedachte dat je mensen die wel die goede keuzes hebben gemaakt hiervoor laat opdraaien. Dat heeft echt niet meer met solidariteit te maken.
Werkdruk in de private sector heeft vooral te maken dat hoogopgeleid personeel werkzaamheden moeten doen die niet in hun taakomschrijving staan.
Dit zou makkelijk door lager opgeleid personeel opgevangen kunnen worden, maar werkgevers vinden het (terecht) een hele investering en risico om personeel aan te nemen wat niet direct geld oplevert.
Lijkt me een mooie taak van de overheid om hier ook eens met een wat kritischer oog naar te kijken.
-
Altijd weer die uitzonderingen. Dat kan je toch op den duur niet meer verkopen aan de groep mensen die deze luxe moeten betalen.
Hebben ze trouwens nou alleen de werkdruk bij publieke beroepen onderzocht of hebben ze de werkdruk in de private sector ook meegewogen
Over die werkdruk:
Er zijn inderdaad beroepen die
Dat ze anders eens uitzoeken waar die psychische druk vandaan komt. Ik gok op die tig lagen management/bestuurders die tussen de minister en de politieagenten/verplegend personeel/brandweer zit.
Allemaal hun eigen belangen
Laat ik het dan nog niet hebben over die hele grote groep mensen die werk doet wat ze eigenlijk niet helemaal ligt, maar omdat de hypotheek doorbetaald moet worden maar gewoon doorgaat. Als je dan een stressvolle baan hebt, dan kan die psychische druk als extra zwaar worden ervaren en leiden tot burnouts. Heel vervelend allemaal, maar ga nou niet uitzonderingen maken
Maar ga ze nou niet extra "belonen" met zoiets als de mogelijkheid om eerder met de AOW te gaan. Ik hoop dan ook niet dat het kabinet dit advies overneemt.
-
Ondanks het feit dat vele jaren in de zorg werken psychisch belastend is, zou ik eerder willen stoppen, omdat ik mijn werk lichamelijk zwaar vind. Steeds wisselende diensten draaien en uren achter elkaar doorploeteren omdat er te weinig personeel is, doet veel meer met mijn lijf dan het begeleiden van stervenden. Mij mogen ze op mijn ouwe dag inzetten voor de begeleidende kant van mijn werk. Dat hou ik wel tot 67 vol. Zal voor elke werknemer verschillend zijn.
En het kan voor iemand ook psychisch zwaar zijn om steeds deadlines of targets te moeten halen. Wat doe je met die groep werknemers? Het gaat een eindeloze discussie worden.
-
Het kabinetsvoorstel blijft m.i. een gedrocht van een nieuwe beoordelingsbureacratie, want inderdaad stress sloopt het immuunsysteem van mensen en versnelt de slijtage. Het zal even duren, maar er komt een tijd dat dit exact meetbaar wordt.
Ik denk dat veel mensen kwaliteit van leven centraal stellen in besluitvorming. Dat moet niet ten koste gaan van een jonge generatie en dat hoeft niet, als zowel in indiviudele spaarbasis flankeerbeleid wordt geinvesteerd, als de politieke keuze van dit land. Tenslotte zijn de VOC gelden toendertijd in Nederland gebruikt voor het treinnet wat steden en dorpen deed ontsluiten en kwaliteit van leven toenam. De vraag of het rendabel is, is niet aan de orde. Luxe is niet in die termen te beoordelen. Er zijn spin offs die positief zijn en dat is mooi. Zo kan bij vutters en pensionada's hun bijdrage aan het extra consumeren als positieve bijdrage worden gezien. Dat levert geld, werkgelenheid e.d. op.
-
Beste Monique: U slaat de spijker op zijn/haar kop! Het doet mij deugd dat normale linkse mensen zoals u en ik nu eens gewoon ons zegje mogen/kunnen doen, zonder onmiddelijk door rechtse schreeuwerds als nazis weggezet te worden! Overigens verschil ik met u van mening mbt de zg. 'spin-offs': zijn die altijd wel zo positief? Ik moet het nog zien....
-
Dat zal een onderzoek zijn dat al jaren ligt te verstoffen onder in een la van een TNO-er. '.. mensen die jaarlijks de WAO instromen..', laat mij niet lachen.
Zal wel als 'wetenschappelijk' worden bestempeld ook nog.
-
Om eindeloze discussies te vermijden stel ik voor om ieder beroep zwaar te noemen.
-
Als we zo door gaan, blijft er maar een beroep over die tot de 67 jaar moeten werken. Sorry Ministers en Kamerleden U mag echt tot de 67 blijven werken.....
