-
In bedrijven, bijv. banken, sociale diensten, uitzendbureaus, heeft met vaker te maken met geweld, agressie. Net als in de psychiatrie. Daarvoor bestaan speciale door psychologen ontwikkelde trainingen. Dat wordt niet standaard (uitzonderingen daargelaten) gedaan door medewerkers van de psychiatrie. Eerder wordt agressief of als symptoon of als onbeschoft afgedaan. Dus geen introspectie op eigen rol. Terwijl er genoeg valt aan te merken op de faciliteiten, het wachtkamerbeleid, waardoor mensen hun geduld beginnen te verliezen. En dat clienten er zijn, is omdat ze labiel zijn. Behalve de training omgaan met agressie, hebben bijv. de aio's geen gesprekstechniek gehad, die bijv. wel in bedrijven voor slecht nieuws gesprekken geldt. Zo kan ik, vertellen dat ze de zg. vergulde pil methode bezigen, om aan te geven dat ze alles zorgvuldig hebben afgewogen, (hele input-verhaal), en dan na 8 minuten komt de conclusie; een beejjte labiel persoon zit dan tegen het plafond. Medewerkers in professionele bedrijven worden middels goede beheersing van technieken beschermd, of het aspect van de interactie wordt tenminste serieues genomen; de spreker kan kwaad aanrichten, ookal worden dingen goed bedoeld.
Bedrijven hebben en moeten Arbo-beleid uitvoeren, waarin opgenomen de risico-inventarisatie. Als gevolg daarvan ontstaat een plan van aanpak, hoe moet men de agressie te lijf gaan, of zichzelf beschermen? Dan geldt de ervaring van sociale diensten, de banken, maar ook de introspectie van de medewerker om agressie niet af te doen als een symptoon, maar luister ernaar, wat ligt er aan wens of beleving achter?
Voor het arbo-beleid, gewenst en ongewenste omgangsvormen, bestaat ook de duidelijkheid dat men mits een strafrechterlijke overtreding is begaan, een aanklacht wordt ingediend.
Maar het is eigenlijk wel grappig om een client op te pakken, naar het pieter baan te sturen en te onderzoeken, met de voorspelbare uitslag, ontoerekeningsvatbaar.
-
Wat ik mis in de discussie over het doen van aangifte van geweld door hulpverleners is het volgende: Het lijkt alsof de diverse schrijvers ervan uit gaan dat een psychiatrisch patiënt bij voorbaat ontoerekeningsvatbaar is. Dat zijn daden hem niet aangerekend kunnen worden, dat hij niet verantwoordelijk is voor zijn gedrag. volgens mij klopt dat niet. het geldt wellicht voor mensen die op het moment van hun daad psychotisch zijn maar een groot deel van de p.patienten zijn niet psychotisch en kunnen verantwoordelijk gesteld worden voor hun daden. Het hebben van een psychiatrische ziekte kan geen vrijbrief zijn voor het plegen van geweld. Als iemand toerekeningsvatbaar is en geweld pleegt is het logisch als er aangifte gedaan wordt. Als je op straat in elkaar geslagen wordt, ga je ook aangifte doen en niet eerst uitzoeken of de dader soms iets mankeert . In de war of een slechte jeugd gehad ,relatieproblemen.Voor geweld kun je vaak wel een excuus vinden. maar ook mensen met psychiatrische problemen moeten weten dat er grenzen zijn.
-
'Psychofarmaca werken wel maar genezen niks'
'Koffieshophouders worden wel aangepakt maar psychiaters niet':
' ... hoewel de psychofarmaca verfijnder en nauwkeurig zijn gedoseerd en dan xtc of cocaïne, vanuit neurologisch standpunt bekeken is het vreemd dat koffieshophouders wel worden aangepakt maar psychiaters niet.
Langetermijnonderzoek - en dan hebben we het over een periode van twee jaar of langer, geeft een veel minder positief beeld. Een mooi voorbeeld is de behandeling van schizofrenie.
Er is maar een korte periode in de westerse geschiedenis geweest waarin we op grote schaal schizofrene patiënten konden volgen die niet medicinaal werden behandeld. Vóór 1946 was dat vooral om twee redenen niet mogelijk. Tot 1917 was er onvoldoende consensus over de diagnose en toen men het eenmaal eens was over wat schizofrenie nu eigenlijk was, werd de eugenetica populair. Dat is de leer van de 'gezonde erfelijkheid', ofwel het idee dat we ons nageslacht kunnen verbeteren door te voorkomen dat er enge ziektes worden doorgegeven.
Wondermiddel
Dat idee leidde er toe dat schizofrene patiënten werden opgesloten, geen aandacht kregen van de wetenschap en de deur min of meer achter hen werd dichtgetrokken tot ze waren uitgestorven. Na de Tweede Wereldoorlog nam men massaal afstand van dit idee, vooral
omdat Hitler er ook nogal wat sympathie voor had gehad met alle afschuwelijke gevolgen van dien. De tijdfase van 1946 tot 1954 - in dat jaar kwam het eerste psychofarmacum thoraxine op de markt en verspreidde zich snel als wondermiddel - werd daarmee de enige
periode dat schizofrene mensen het onderwerp van onderzoek waren terwijl ze geen medicijnen gebruikten.
Bron:
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3113808/2012/01/10/Psychofarmaca-werken-wel-maar-genezen-niks.dhtml
-
Typisch de tendens om meer macht te verkrijgen over een client. Natuurlijk dient een client zich te gedragen maar in sommige situaties knalt iemand weleens door. Daarvoor dient zij/hij dan ook behandelt te worden en om daar nu ongelimiteerd de macht te verschuiven naar de hulpverlener, nee bedankt.
Overigens : tekenen van macht/onmacht zijn ook de wijze waarop onze staat reageert op de waxinelichtgooier. Notabene iemand met een psychiatrisch verleden. Schande is het.
Wilders is niet aan de macht maar op een of andere wijze dicteert hij al jaren het spel.
-
" Ik dacht altijd dat we inmiddels een bepaalde staat van verlichting bereikt hadden en dat we dus erkenden dat mensen geestelijke ziek kunnen zijn en dat wie die menswaardig proberen te genezen "
Dat klopt ook. Maar ongeneeslijk;lijk ziek bestaat ook, de instellingen zitten er vol mee. Ga eens kijken, niet in Haarlem maar in Groningen. Er komt weer een dag van de psychiatrie aan: (http://www.weekvandepsychiatrie.nl/) , ook in Groningen. (http://www.kwartiermakeningroningen.nl/2011/Week_van_de_Psychiatrie/)
-
Is er een psychiater in de tent? Rutte wil met de Britten samenwerken (lees The City). Er wordt, volgens hem, goed samengewerkt bij de pogingen de economische groei in Europa te stimuleren (...).
Onder curatele die neo-liberalen.
TBS.
; )
-
Het gekke is dat pscychiatrisch verpleegkundigen wel geweld mogen gebruiken om clienten in een isoleer te stoppen.
-
zo gek is dat niet aangezien je dat alleen doet ter afwending van groter gevaar.
-
Hmmm,
cllienten raken gefrustreerd door het gedrag van verpleegkundigen, die ook maar mensen zijn, en dan ontstaan er conflicten.
Ik kende een client die kwaad was omdat de maatschappelijk werker zijn post openmaakte tegen zijn uitdrukkelijke wens. Toen hij er wat van zei werd voor 'straf' zijn zakgeld ingetrokken.
Dan wordt iemand kwaad en voordat hij het wist zat hij in de isoleer.
Ik heb ook als werknemer het nodige gezien in de tbs kliniek in de buurt van de bijlmerbajes.
Wat veel verpleegkundigen niet snappen is dat clienten soms verstandelijk hen de baas zijn ondanks hun ziektebeeld..met alle gevolgen van dien.
Het is vaak op de beheersing gericht en dan eindig je met platspuiten en isolatie..
-
" Ik kende een client die kwaad was omdat de maatschappelijk werker zijn post openmaakte tegen zijn uitdrukkelijke wens."
Uiteraard wordt die in een tbs kliniek opengemaakt, ter preventie van invoer van contrabande en delictpreventie.
Ik denk zelf dat het als je per dienst, of het nu acute psychiatrie, fpk, ppc, tbs of iets anders is, er 1 verpleegkundige extra op zet, veel isolatie en agressie te voorkomen is. Dat is echter een maatschappelijke afweging, hoeveel geld hebben wij voor onze geestelijk verdwaalden over?
Ik zal niet ontkennen dat er vpk s zijn die erg op de beheersing zitten of het niet in zich hebben om zich in clienten te verplaatsen. Maar het is ook zo dat de bopz in nl erg vreemd is. In veel landen staat gedwongen opname gelijk aan gedwongen behandeling. In nl niet, daar kun je gedwongen opgenomen zijn en toch behandeling weigeren. Vanuit de angst en de achterdocht die veel patienten hebben, weigeren veel. Enerzijds vind ik dat ook patienten hun autonomie hebben, maar soms is het ook bijna misdadig om van iemand die volledig in de wanen zit te verwachten dat die nog een goede afweging over wat goed voor hem is maakt. En wat gebeurt er dan, vanuit wettelijk kader kun je niet anders dan wachten tot het echt misgaat, dan is er opeens wel titel om in te grijpen.
Als ik voor iedere bedreiging naar het politiebureau moest kwam ik niet meer aan werk toe, maar er zijn mensen die van kliniek naar kliniek gaan, overal voor ernstige geweldsincidenten zorgen die richting zware mishandeling/poging doodslag gaan, en die nooit in het strafrecht terechtkomen, terwijl ze in de forensische psychiatrie beter, want bij justitie zijn er veel meer middelen beschikbaar dan in de ggz, behandeld kunnen worden.
-
De post waar ik het over had was van officiele instanties, maar dat heb ik niet goed aangegeven.
Ik zal niet ontkennen dat er gestoorde mensen rondlopen die echt hulp nodig hebben maar waar ik op doelde is het feit dat verplegend personeel en de psychiaters etc. ook gewone mensen zijn met goed en slechte karaktertrekken, en er zijn er mijns inziens een aantal die niet geschikt zijn voor het vak vanwege het feit dat ze bepaalde karaktertrekjes hebben die provocerend werken op clienten.
-
" een aantal die niet geschikt zijn voor het vak vanwege het feit dat ze bepaalde karaktertrekjes hebben die provocerend werken op clienten"
daar kan ik je geen ongelijk in geven, van sommige vraag je je oprecht af hoe men dit vak kon kiezen, en die maken het werk voor degene die er wel geschikt voor zijn, niet zelden nog iets lastiger dan het al was.
-
Dat komt vermoedelijk door het feit dat schriftelijke uitnodigingen minder effectief gebleken zijn.
-
En 'onze' jongens* worden willens en wetens zwaar bewapend op pad gestuurd terwijl Inc. de planeet om zeep helpt, niet dat we met z'n veel te velen niet veel beter zouden weten.
Het is maar net waar je je bewijs van verstandelijk onvermogen aan op hebt gehangen....excuses in overvloed.
Het is niet zo bar vreemd dat er zoveel mensen danig in de war raken.
* m/v
-
Als je, als patiënt, niet gedraagt, word je soms wel voor weken in een isoleercel opgesloten, zonder proces. Lijkt me straf genoeg.
Voorts heb je als psychiatrische patiënt al een stempel. Met een strafblad erbij kun je het helemaal schudden.
-
Moet zijn:
clienten moeten psychiaters vaker aangeven
-
Als je eenmaal binnen bent, dan ben je aan de goden overgeleverd.
Je wil niet weten wat er allemaal gebeurd als een groepje mensen eenmaal 'gelegitimeerde macht' over anderen heeft.
-
Wat een stelletje idioten
Dat de psychische zorg in dit land weer terug wil keren naar de middeleeuwen wist ik - dat heet marktwerking
Maar deze mensen zijn een schande voor hun beroep - mensen die psychisch in de war zijn kunnen zeer agressief zijn !
DAAROM VERLENEN WE ZE TOCH HULP!!!!!
Een zieke is geen crimineel!
Verdomme ik heb die shit in mijn tijd in de horeca van zeer dichtbij meegemaakt!
Kennelijk willen deze idioten alleen modelpatienten
nog even en je kunt pas in aanmerking komen voor behandeling als je aan hebt kunnen tonen geestelijk gezond te zijn!
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 15:12
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
wat is dit voor een hysterische reactie? Ja , zieke mensen zijn ziek, maar wat moet ik over me heen laten gaan? een kleine bloemlezing in 17 haar ervaring: totaal in elkaar geslagen (3x) met mes bedreigd (2x), enkelvoudig op de bek geslagen, bespuugd, bekogeld met kopjes, borden, tafels, stoelen, gebeten, vele, vele malen bedreigd, uitgescholden, geintimideerd, en een aantal malen gedwongen met de taxi thuisgebracht. En dat is dan tegen mij, geweld tegen collega's of medepatienten laat ik hier buiten beschouwing. In bijna alle gevallen heb ik geen aangifte gedaan, maar bij de allerergste gevallen wel. Ben ik dan een schande voor mijn vak?
Sommige patienten laten een spoor van geweld achter zich, maar als niemand aangifte doet, krijgt men nooit zich op de ernst ervan. Aan de andere kant, verpleegkundigen hebben na een zware dienst wel wat beters aan hun hoofd dan 2 uur op een politiebureau te zitten, en vaak wil men de aangifte niet eens opnemen: ze zijn toch al gek en zitten toch al binnen zegt de politie dan. Ja, leuk, maar als iemand binnen zware mishandelingen pleegt, hoort ie gewoon in het strafrecht en forensische psychiatrie. Zolang ieder dan alles met de mantel der liefde bedekt, krijgt iemand nooit de hulp die nodig is.
-
Jan B, ma 09 januari 2012 16:13
in reactie op Piet Monster
Reageer op Jan
Ben ik dan een schande voor mijn vak?
Nee, maar de vraag is wat die aangiftes oplossen. Die vraag beantwoordt je overigens zelf al: niets. Als je dit probleem aan wilt pakken zul je dat binnen de muren van de instellingen moeten doen. Bijvoorbeeld door een betere inventarisatie van het "geweldspotentieel" van een patient gekoppeld aan adequate maatregelen om daar op in te spelen: meerdere verplegers per patient zodat geweld makkelijker (ook fysiek) de kop in te drukken is, geen mensen alleen laten bij patienten met een verhoogd risico (ook de psychiater niet, zet er maar een collega of verpleger bij tijdens een consult) etc. .
-
In 9 van de 10 gevallen lossen die aangiftes inderdaad niets op. Maar bij ernstig geweld wel, omdat dat ervoor kan zorgen dat mensen in zwaardere settings terechtkomen waar hun gedrag beter gehanteerd kan worden. In de ggz sta je met 1 op 4/5 patienten, in de forensische psychiatrie van 1 op 2/3,
Het gaat er niet zozeer om om die mensen nu achter slot en grendel te krijgen, maar soms doe je geen recht aan de zwaarte van de problematiek van een patient en zijn de maatregelen die er in de ggz voorhanden zijn onvoldoende om een proces te keren. Dan kan dossiervorming, i.c. een stapel aangiftes nodig zijn om voor een rechter te objectiveren dat een zwaardere plaatsing gerechtvaardigd is.
-
Jan B, ma 09 januari 2012 17:28
in reactie op Piet Monster
Reageer op Jan
Maar bij ernstig geweld wel, omdat dat ervoor kan zorgen dat mensen in zwaardere settings terechtkomen waar hun gedrag beter gehanteerd kan worden.
Ik neem aan dat ook nu al aangifte wordt gedaan van die ernstige zaken. NU'91 lijkt er echter voor te pleiten om ook van incidentele lichtere gevallen systematisch aangifte te doen. Dwz van gevallen die volgens mij bijvoorbeeld een rechter niet zullen overtuigen om patient onder een ander regime te plaatsen. Volgens mij heeft dat geen enkele zin en doet dat geen recht aan het feit dat een en ander voort kan komen uit een psychische problematiek. Let wel, ik heb het over incidentele gevallen. Wanneer iemand om de haverklap uitflipt en een klap uitdeelt wordt het een ander verhaal natuurlijk.
-
nog niet zo lang geleden maakte ik nog mee dat een patient die het personeel gericht met een mes aanviel, nog dezelfde nacht werd teruggeplaatst, omdat hij toch al gek was, en men had de cellen nodig. Aangifte had volgens de politie geen zin, hij zat toch al binnen. Het gebeurt echt,
Ik ben er niet voor om van iedere scheet aangifte te doen, maar ik denk wel; dat het goed is als het vaker gebeurt. Niet door personeel invidueel, maar wel door de instelling. Zo krijg je meer zicht op het niet onaanzienlijke probleem.
-
Jan B, ma 09 januari 2012 22:33
in reactie op Piet Monster
Reageer op Jan
nog niet zo lang geleden maakte ik nog mee dat een patient die het personeel gericht met een mes aanviel, nog dezelfde nacht werd teruggeplaatst, omdat hij toch al gek was, en men had de cellen nodig. Aangifte had volgens de politie geen zin, hij zat toch al binnen.
Ik zou zeggen dat het juist de politie/justitie is die hier in gebreke blijft. Volgens mij moeten ze die aangifte ook gewoon opnemen, zin of geen zin (in dubbele zin). De prioriteit lijkt dus ook eerder te liggen bij veranderingen in het systeem dan bij het doen van nog meer aangiftes.
-
Hoe kun je nu aangifte doen tegen een ziekte?!
Dat slaat toch nergens op !!!!
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 18:57
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
Het kan zijn dat de maatschappij beschermd dient te worden tegen de gevolgen van die ziekte. Daarom is er in het strafrecht ook een onderscheid tussen een straf en een maatregel zoals tbs of art 37 (1 jaar opname in een psychiatrisch ziekenhuis).
-
Jan B, ma 09 januari 2012 22:15
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Jan
Je kunt met een aangifte eventueel wel voorkomen dat die ziekte nog meer negatieve gevolgen (voor patient en omgeving) krijgt dan tot dan toe al het geval is. Ik pleit ook niet voor strafrechtelijke vervolging (dat zou te geschift voor woorden zijn) maar een aangifte kan een rechter (zoals Piet Monster al aangaf) wel de middelen geven om een patient daar te plaatsen waar hij thuishoort en ook de meest optimale zorg krijgt (zo'n plaatsing moet nu eenmaal langs een zorgvuldig traject via de officiele instanties en dat moet (in het belang van de patienten in de zorg) vooral zo blijven).
-
Ja dan bent u een schande voor uw vak .
Agressie is een symptoom
Ik weet waar u door heen gaat ;
het is niet mijn vakgebied maar ik heb het meegemaakt en ik moest dat door de politie oplossen omdat men pas iemand mag opnemen als de familie daarmee instemt .
wat je in stripboeken ziet over mannen met witte jassen dat bestaat niet die mensen worden als kermende varkentjes gekneveld bij kop en kont een wagen in gesmeten en de dag daarna staan ze er weer .
En ik maar smeken HELP DIE MAN TOCH
Als jullie als 'hulpverleners' te beroerd zijn om juist dat soort mensen te helpen (mensen die trouwens hele normale mensen zijn voor hun ellendige situatie) dan zijn jullie een schande voor jullie vak.
Als jullie deze mensen namelijk niet helpen dan gaat het licht uit voor deze mensen.
Maar goed ik weet inmiddels dat door de marktwerking psyschische zorg praktisch niet meer bestaat en dat mensen als jullie moeten dweilen met de kraan open . En dat jullie het liever minder zwaar zouden hebben want jullie werk is zeer zwaar en slopend .
maar verlies dan even niet uit het oog waarom je in de eerste instantie zorgverlener geworden bent.
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 16:55
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
" Ja dan bent u een schande voor uw vak" . Als ik aangifte doe van ernstige mishandelingen? Je mag dat vinden hoor, maar blijkbaar weet je zelf ook weinig anders te doen als een psychiatrisch patient een keertje boe roept dan de politie in te schakelen. Ik ben wel benieuwd hoe snel jij een deur dichttrekt als je zonder reden aangevallen wordt, hoe vaak jij je op je gezicht laat staan, omdat agressie een symptoom is. Ga maar eens een dagje separatieprogramma's lopen met patienten die zeer agressief kunnen zijn. Waarschijnlijk sta je voor de koffiepauze al weer buiten met een van angst volgescheten broek. Dat zien we vaker met dit soort stuurlui aan de wal, oh wat weten ze het goed, maar als een patient een keer zijn tanden laat zien schreeuwen ze om het hardt om maatregelen en opsluiting.
" omdat men pas iemand mag opnemen als de familie daarmee instemt" .
rabiate onzin, ga de bopz maar lezen.
-
[maar blijkbaar weet je zelf ook weinig anders te doen als een psychiatrisch patient een keertje boe roept dan de politie in te schakelen.]
als iemand in zijn blote kont een volle bar inrent en mensen met een mes te lijf wil gaan is dat helaas de enige optie die je hebt
En denk maar niet dat ik niet gezocht heb naar andere oplossingen
Die zijn er gewoon niet!
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 17:48
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
" als iemand in zijn blote kont een volle bar inrent en mensen met een mes te lijf wil gaan is dat helaas de enige optie die je hebt "
volgens je eigen beschrijving moet je deze agressie als een symptoom zien. de achterliggende oorzaak achterhalen, een goed gesprek voeren, de oorzaak wegnemen.
Ik ben blij dat je ook ziet dat dat niet altijd een optie is. En door geen aangifte te doen kan het zo zijn iemand niet de zorg krijgt die nodig is, omdat de ernst en de gevolgen niet geregistreerd worden. .
-
Sorry hoor maar mensen die dat doen zijn geen crimineel die zijn in ouderwets nederlands gek geworden .
Welke idioot gaat er nu aangifte doen tegen een symptoom?
Straks moeten we mensen die een besmettelijke ziekte hebben ook gaan aangeven wegens besmetten van mensen
Als mensen ziek zijn moet je die genezen en de politie is geen dokter .
Juist die mensen die agressief zijn die moet je helpen .
Niet alleen voor die mensen zelf maar voor iedereen .
-
U gaat nog steeds uit van het ideaalbeeld dat iedere ziekte te genezen is...
-
Vaak zijn dat soort ziektes te genezen ja .
En niet altijd maar als je niet probeert dan ben je natuurlijk dom.
En ten tweede is dat irrelevant .
Als jij een zieke aantreft laat jij m toch niet aan zijn lot over?
(ow wacht jij bent vvd-er dat doe je dus wel!)
-
, di 10 januari 2012 11:29
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op
Niet al die ziekten van de geest zijn te genezen.
Maar dat is nog geen reden om aangifte te doen als iemand een van de symptomen van zijn ziekte vertoont(agressie tegen de behandelaar).
-
En kerel ik ben helaas geen stuurman aan de wal
Was dat maar zo .
Ik heb door puur toeval veel meegemaakt met verwarde mensen .
Heel veel pijn kerel
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 19:11
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
Nu een vraag aan jou, als je weet dat het soms lichamelijk, en vaak geestelijk, pijn doet om getuige te zijn van het leed dat psychiatrische aandoeningen heet.
Wanneer mag ik dan een grens trekken? Wanneer mag ik als mens zeggen, tot hier en niet verder, hier wil ik door de staat tegen beschermd worden. Geloof me, ik ben bereid veel te incasseren van mijn clienten, en gelukkig weegt er ook veel op tegen op waardoor mijn hart toch voor ze open gaat, maar ergens houdt dat op omdat ik tegen de grenzen van mijn mens zijn aanloop. Constructief is het op de lange duur ook niet, omdat als mijn tanden uit mijn bek zijn geslagen, ik dat goede gesprek niet meer kan voeren, of, zinloos als ik me tot puin laat slaan, want dan kan ik er morgen niet voor de anderen, en hem meer zijn.
-
Ja dat zou inderdaad niet moeten gebeuren maar aangifte doen slaat nergens op
Ik weet echt niet zo 123 een oplossing
al zou je bij zeer agressieve patienten bijvoorbeeld therapie kunnen geven door een raampje zeg maar .
Dat is natuurlijk niet fijn voor de patient maar wel de logische oplossing
Iemand die zo ver heen is wordt niet geholpen door een aangifte
in tegendeel.
tegen de tijd dat ie voor de rechter kan verschijnen is ie net hersteld en dan is dat soort ellende alleen maar slecht voor het herstelproces
Maar ik neem aan dat het even iets moeilijker ligt dan dat alleen ; er komt een patient binnen en ineens gaat ie door het lint zonder dat je daar op voorbereid was.
Dan nog ; wat help je met aangifte?
Ik blijf er op hameren dat je een ziekte niet kunt zien als een misdaad.
Justitie zelf hanteert zelfs veel concepten als ontoerekeningsvatbaarheid etc.
In de rechtszaal zullen die aangiften gelijk vernietigd worden door de eerste de beste pro Deo advocaat
Ik begrijp de frustratie in uw beroepsgroep maar de oplossing moet dan toch echt liggen en betere kennis en meer personeel.
-
[rabiate onzin, ga de bopz maar lezen.]
geen idee wat bopz is
als het onzin is dan heeft hebben de politie, de artsencentrale, het UMCG mij iets wijsgemaakt .
Als dat zo is zou dat helemaal erg zijn .
Ik heb verdomme genoeg getelefoneerd
Leg eens uit hoe het dan wel zit?
-
Piet Monster, ma 09 januari 2012 18:53
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op Piet
bopz staat voor wet bijzondere opnemingen psychatrische ziekenhuizen en bepaalt onder welke voorwaarden iemand gedwongen opgenomen mag worden. Belangrijkste criterium is aanwerzigheid van ernstige psychiatrisch ziektebeeld en een " gevaar voor zichzelf en/of gevaar voor anderen. In acute gevallen is het vaak zo dat de politie de eerste is die een persoon ziet en als die psychiatrische problematiek verwachten dienen ze een psychiater in te schakelen. De psychiater vraagt aan de burgemeester een IBS, in bewaring stelling en als de burgemeester die afgeeft wordt iemand opgenomen. Binnen enkele dagen volgt er dan een rechtszitting waarin een rechter de ibs bekrachtigt of opheft. het is wel zo dat familie om een ibs beoordeling door een psychiater kan vragen. Maar gelukkig, gelukkig, is het niet meer zo dat de familie kon bepalen of iemand opgenomen moest worden, in de jaren vijftig verdwenen er nog al wat homoseksuelen, dwars denkenden en anderszins uit de pas lopende mensen in de psychiatrie die in de verste verte niet gek waren. Dat vond de familie dan " beter" voor iemand.
-
Nou dan hebben ze dat zo rond 2005 in Groningen nog niet meegekregen .
Of wat ik denk is dat men gewoon bij de politie weigerde die man te zien als een man met geestelijke problemen en dachten mogelijk dat het een gevalletje te veel gezopen was. De politie hier heeft namelijk het IQ van een bosradijs .
Maar ik heb toch zowel aan het ziekenhuis, de politie en de arstencentrale heel duidelijk verteld wat het geval was :(
Als die wet zoals jij dat stelt van toepassing was geweest dan had dat heel veel mensen inclusief die arme man zelf een hoop ellende bespaard in ieder geval.
En serieus die man was een super vriendelijke vent .
Het zal je maar overkomen dat je ineens 'gek' wordt .
Dan wens ik zelfs mijn ergste vijand niet toe.
En dat is waarom ik dus ook boos wordt bij het lezen van dit artikelen.
Dat men zieken als criminelen wil gaan behandelen.
Deze mensen kunnen je man of vrouw zijn, je vader of je moeder of je zoon of dochter etc. Ga niet denken dat het u nooit overkomt het kan altijd en overal gebeuren .
En als het gebeurt dan is het goed dat er mensen als u zijn om te helpen .
Want het is heel erg .
-
De middeleeuwen? Neem de trein eens een keer van Groningen naar Haarlem, naar het museum Dolhuys (http://www.hetdolhuys.nl) en we zullen zien of u die uitspraak nog vol wil houden.
-
ja mensen willen de gekken weer in het gekkenhuis
tenminste als de gek niet stinkend rijk is
en nee inderdaad de barbaarse praktijken van de middeleeuwen zijn inderdaad overdreven
barbaarse praktijken die overigens nog kort geleden gebruikt werden
de 20e eeuw was een hele ranzige eeuw voor experimenten op mensen.
daar wil je niet eens aan denken
Ik dacht altijd dat we inmiddels een bepaalde staat van verlichting bereikt hadden en dat we dus erkenden dat mensen geestelijke ziek kunnen zijn en dat wie die menswaardig proberen te genezen
en dat idee begint ineens kennelijk weer ouderwets te worden en het ouderwetse opsluiten en mishandelen wint weer terrein
vandaar mijn vergelijking met de middeleeuwen
En ik vrees zelfs iets veel erger met die mentaliteit - dat men weer gaat experimenteren op mensen .
Dat is pas echt gruwelijk
-
In de inleiding is sprake van "de" beroepsvereniging van verpleegkundigen NU'91. Dit is feitelijk onjuist, er zijn er meerdere en NU'91 vertegenwoordigt dus niet alle verpleegkundigen. Zolang de andere verenigingen zich niet aansluiten bij de oproep van NU'91 vind ik dat een voldoende reden om die oproep niet serieus te nemen.
-
Een schande voor hun vak!
-
En wat verwacht NU'91 van zo'n aangifte? Doorgedraaide mensen doen rare dingen, de groep patienten waar het over gaat wordt niet voor niets behandeld in de geestelijke gezondheidszorg. Ik krijg het bange vermoeden dat die beroepsvereniging wordt geleid door een stel "managers" dat de voeling met de realiteit al jaren kwijt is (voor zover ueberhaupt aanwezig geweest). Grenzen trekken? Bij iemand in een psychose (ik noem maar wat)? Het moet niet gekker worden. Men moet zich nog maar eens goed afvragen waarom de achterban geen aangifte doet.
-
geweld is altijd af te keuren, het advies om aangifte te doen is goed, maar uiteindelijk zal toch de hulpverlener zelf de situatie het beste kunnen inschatten.
-
jij weet er duidelijk helemaal niks van !
-
, ma 09 januari 2012 13:27
in reactie op Addy Stoker
Reageer op
Zo is het.
Ik heb nog nooit een cliënt kwalijk genomen dat hij/zij agressief was.
Het is lastig en vervelend, maar hoe kun je nou iemand kwalijk nemen dat hij iets doet zonder dat hij/zij bij benadering het verschil weet tussen agressiviteit en - een malle vorm van- zelfbescherming??
-
nee addy zegt dat het goed is !
-
, ma 09 januari 2012 14:24
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op
Rustig maar.....
Doot suffies an, joh.
-
En als het inderdaad jouw vakgebied is zo ik toch verwachten dat jij als intelligente dame net zo verontwaardigd en boos zou zijn als ik .
-
, ma 09 januari 2012 14:20
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op
Wie zegt dat ik dat niet ben?
Maar ik ben niet verantwoordelijk voor het gedrag van vakgenoten, ik zou alleen zelf never nooit aangifte doen.
Ik probeer mensen te begrijpen, dat is niet altijd even makkelijk, maar ik probeer het tenminste.
-
Als je dat niet doet ben je je vak niet waard.
En dat vind ik van deze mensen .
Schande voor hun beroep
-
, ma 09 januari 2012 15:32
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op
Nou, nou, het is niet altijd even makkelijk.
Er waren ook momenten dat ik bang was.
En zelfs vreesde voor mijn eigen hachie.
Maar mensen *aangeven*.........nooit.
Ik vroeg zelf assistentie aan.
Manneke, het is geen eenvoudige materie, hoor, en niet iedereen staat even vast in de schoenen.......
Maar ik zou het wel op prijs stellen wanneer je je opwinding naar anderen toe beweegt.
Ik veroordeel ( bijna) nooit iemand.
-
Sorry
ik heb veel gezien
-
, ma 09 januari 2012 16:44
in reactie op Nieuw!: Veldman
Reageer op
Sorry accepted.
Ook ik heb veel gezien.....
No harm done.
-
Lief van je :)
-
Jan B, ma 09 januari 2012 14:08
in reactie op Addy Stoker
Reageer op Jan
En die hulpverleners doen zelden aangifte. Dus......
-
snert :, ma 09 januari 2012 14:25
in reactie op Addy Stoker
Reageer op snert
Dat kan je doen. maar wat zal de straf zijn voor deze patient ? waarschijnlijk zal de rechter hem weer naar de hulpverlening terug sturen al dan niet na een tijdje op kosten van de belasting betaler in het gevang te hebben gezeten. Wat is de winst van dit alles. ernstiger is dat door de bezuinigingen deze mensen straks de hulpverlening gaan mijden en over straat gaan zwalken met hun dubbele diagnose met alle gevolgen van dien.
Hulpverleners zeggen van aangifte af te zien, omdat het incident niet ernstig genoeg was, de zaak intern werd afgehandeld of omdat ze het niet nodig vonden. Ook kan het de behandelrelatie met de patiënt onder druk zetten.