De Joop, al uw nieuws en opiniesLeven

Laatste Reacties (15) Reageer Reacties in wachtrij: 0

• Iris de Groot, di 13 september 2011 12:37 Reageer op Iris

  

  Ik vind het toch altijd sneu dat mensen niet door hebben dat ADHD en ADD gewoon namen zijn voor symptomen waar mensen daadwerkelijk last van hebben. Mensen reageren allergisch als ze iets dergelijks horen, omdat ze denken dat het onzin is en dan gaan ze discussieren of 'het wel bestaat'.... Ik word daar een beetje ziek van.
  
  Ik heb zelf de diagnose ADD en ik snap wel waarom, het is namelijk een soort van samenvatting van symptomen waar ik last van heb en waar ik onder val. Een manier waarop sneller en gerichter aan de buitenwereld/aan hulpverleners bekend gemaakt kan worden in welke richting ik specifiek problemen heb.
  
  Jammergenoeg heb ik heel erg last van die rare discussie of iets dergelijks nou bestaat of niet. Ik heb last van de symptomen die ik heb, als ik vertel dat ik daar last van heb, dan vragen mensen hoe dat komt. Hoe het komt weet ik niet, dat zeg ik dan ook, maar wel dat ik er mee leer te leven door bepaalde technieken, therapieën en counselling. Dat is namelijk basically gewoon wat er aan de hand is. Ik ben zo eerlijk mogelijk, ik zeg niet dat ik 'een ziekte heb waar ik niets aan kan doen', maar mensen snappen het dan vaak toch nog steeds niet en blijven door vragen. Als ze het na een heel gesprek alsnog niet snappen helpt het enkel nog te zeggen dat ik de diagnose ADD heb... De reacties daarop zijn verschillend.. de een zegt 'oh vandaar' .. alsof mijn eerdere en eerlijke beschrijving van mijn problemen niet genoeg is.. de ander reageert 'allergisch' en zegt dingen als 'dat is zo'n modeziekte'.. terwijl ik het in de eerste instantie nooit als ziekte heb beschreven maar enkel als 'mijn valblokken' en enkel met de naam ADD begon toen men het niet leek te snappen.
  
  Kennelijk hebben mensen in deze wereld toch wel een benaming nodig. Ik kan vaak mijn problemen namelijk niet op een normale manier uitleggen, zonder dat mensen onbegrijpend reageren. Als ik echter de verzamelnaam als laatste oplossing gebruik is het ook weer niet goed, of snapt men het INEENS wel....Alsof de uitgebreide uitleg gewoon niet genoeg is..
  
  Misschien moet men gewoon beter leren te begrijpen dat het hier om mensen gaat die in de hulpverlening zitten voor problemen en daar niet enkel zitten omdat ze niets beters te doen hebben en lui zijn. De diagnose die ze krijgen is enkel een benaming die een verhaal van 50 zinnen inkort naar één woord en een richting aanwijst. En die 50 zinnen lijken mensen vaak ook niet te snappen, omdat ze niet door hebben dat een probleem zonder benaming ook een echt probleem is. Als er dan een benaming is, snapt men het wel. Dat ligt niet aan ADD of ADHD, maar aan het gebrek aan inlevingsvermogen van veel mensen in deze wereld.
  
  Laat me wat gedachtes lezen.. Of tonen dat wat men nu aan het denken is toch echt niet zo speciaal is. Je dacht dat je alles wist en een origineel en goed standpunt hebt, je denkt namelijk: 'Ja, maar er zijn zoveel mensen die het als excuus gebruiken.' .. wedden dat je dat dacht? Ik weet dat zoveel mensen dat nu denken. Weet je hoe verschrikkelijk voorspelbaar dat is? Dat is zo'n dooddoener en ik vraag me af of men er zich bewust van is dat iedereen die tegen de naam ADD is dat zegt...
  
  Toch vraag ik me af hoeveel mensen het dan zijn die men kent die het als excuus gebruiken. Ik ben er in mijn leven welgeteld één tegengekomen. De rest zegt gewoon niets, vertelt gewoon wat de problemen zijn, of probeert z'n problemen in het kort uit te leggen door te melden dat men kampt met 'ADD'. Zeggen dat je ADD hebt is namelijk niet altijd een excuus, maar soms meer een uitleg, maar dan dus in één woord. Bovendien vraag ik me af of de mensen die een dergelijk iets zeggen wel echt doorhebben waar ADD en ADHD nou precies voor staan. Als je namelijk iemand in je directe omgeving meemaakt die van de problemen onder deze noemers last heeft en er af en toe met je over praat, dan zou je er waarschijnlijk meer over weten, en iets dergelijks dus niet zeggen. Een dergelijke uitspraak doet me dus denken dat de uitspreker in kwestie waarschijnlijk niemand echt persoonlijk kent die met dergelijke problemen kampt, of daar niet naar kan luisteren.. zoals ik al eerder beschreef in dit bericht. .. De mensen die de gewone uitleg niet snappen en niet goed kunnen luisteren, en toch een hekel hebben aan de versimpeling 'ADD', kortom.. waarschijnlijk weet men niet eens waar een dergelijke diagnose echt voor staat... En nogmaals, dat ligt niet aan mij...Ik ben zo eerlijk mogelijk en vertel enkel over 'mijn valkuilen'.. niet over mijn 'ziekte'...
  
  Dus nogmaals in het kort: Het is geen 'ziekte', het is geen 'modewoord', het is geen 'excuus', het is een benaming voor de groep problemen waar een specifiek persoon last van heeft. Als mensen door zouden hebben dat dergelijke problemen echt bestaan in de mensenwereld en dat niet alles geheel vrijwillig of perfect is, dan zou die benaming niet eens nodig zijn. Ligt dat nou aan mensen met deze problemen, aan de psychiaters of aan de maatschappij? Denk daar maar over na...

• Maurice Hup, di 24 november 2009 15:48 Reageer op Maurice

  

  Ik snap eigenlijk niet zo goed, waarom mensen met ADHD en ook het bestaan van deze stoornis niet serieus genomen worden. Ik ben 46 jaar en bij mij is 8 weken geleden de diagnose ADHD gesteld. Ik heb mijn hele leven al wisselende stemmingen agressieve uitbarstingen, Concentratieproblemen, relatieproblemen, problemen op de werkvloer.Ik dacht dat het door mijn drank en wiet gebruik kwam, dus ben ik daar 4 jaar geleden mee gestopt. Maar kreeg het desondanks niet onder controle. Ik zit niet te wachten op medicijnen. Maar ik kan u vertellen dat het eindelijk rustig is in mijn kop en dat helpt mij bij het opnieuw indelen van mijn leven. Ik heb nu hoop dat ik echt gelukkig kan worden.

• dré oudman, vr 13 november 2009 22:21 Reageer op dré

  

  ADHD....? laten we eens onderzoek doen naar die verschrikkelijk hysterische tv-kindertekenfilms van tegenwoordig en de gevolgen daarvan. Het zal me niet verbazen dat die filmhysterie rechtstreeks overslaat op de kinderen....

• chiel van den burg, ma 09 november 2009 09:54 Reageer op chiel

  

  Het moeilijke van adhd-gedrag is dat het best adhd kan zijn, maar het hoeft niet. Ook bij hechtingstoornissen en pervasieve ontwikkelingsstoornissen (ppd) kan je dergelijk gedrag zien en dan zal je merken dat ritalin-achtige middelen niet helpen.
  En wat het nog lastiger maakt, de DSM-IV (zeg maar de bijbel van de psychiatrie) staat niet toe dat je tegelijkertijd een hechtingsstoornis en bv adhd hebt.
  
  Een goede diagnose is de basis van alles en niet altijd is de huisarts hiervoor de juiste persoon . Ik kan alleen maar hopen dat huisartsen hun eigen (on)kunde kennen en ouders naar gedragsdeskundigen doorverwijzen.
  
  Niets is zo ingewikkeld als een ingewikkeld kind waarmee je zelf met je handen in het haar zit, waarvan de buitenwereld zo goed weet hoe het wel moet en jezelf het gevoel hebt dat je het niet goed doet.
  Ouders voelen zich te vaak ten onrechte schuldig omdat de normale pedagogiek bij hun kind niet werkt. Hulp en kennis kunnen het leven van het kind en gezin zoveel prettiger maken. En soms helpt medicatie als Ritalin.
  
  Een beetje terughoudendheid bij het het voorschrijven van Ritalin en schoenmakers die zich bij hun leest houden zou heel prettig zijn.

• Fatima Bloodhooft, za 07 november 2009 18:54 Reageer op Fatima

  

  Ik heb niet het hele artikel gelezen alleen de inleiding op de Volkskrant, maar ik ken wel de opvattingen van sommige mensen en deze arts betreffende ADHD (waar je trouwens gradaties in hebt van mild tot hevig) en medicatie. Iemand - doctor of niet - die niet de waarde van medicatie voor een kind met hevig ADHD goed in kan schatten en daar min of meer de opvoeders er de schuld van geeft, is weer terug in de jaren zestig toen schizofrenie door de ouders, en dan met name de moeder, kwam.
  
  Dat deze hoogleraar klaar is met zijn werk zegt mij iets over zijn leeftijd en de studie die hij heeft gehad omstreeks de jaren zestig. De periode waarin je (af)gestudeerd ben hoeft niet van invloed te zijn op je latere werk, maar onbewust zou dat toch het geval kunnen zijn.
  
  Natuurlijk moet de diagnose ADHD niet ondeskundig en uit gemakzucht of omdat het mode is worden vastgesteld, maar is die diagnose er eenmaal, dan mag je ook wel op de meeste ouders en de directe omgeving incluis de eigen huisarts vertrouwen dat zij wel weten of een pilletje toereikend is of niet.
  
  En natuurlijk zijn kinderen en hun gedrag divers. Maar hoe afwijkend moet dat diverse gedrag zijn om ADHD te mogen heten?
  
  Vraag het eens aan het kind, onbevooroordeeld en zonder het in een bepaalde richting te sturen, hoe het zich voelt met of zonder Ritalin of Concerta.
  
  Een kind van mij had achteraf geen ADHD (toen nog MBD geheten, later werd het stempel Borderline gebruikt) maar wel een vorm van schizofrenie dat zich al in de kleuterjaren begon te openbaren. Was dat toen maar bekend en erkent en kon dat toen maar behandeld worden zodat o.a. die ellendige stemmen die het kind zo kwelden, onderdrukt werden, dan was het nu misschien wel veel gelukkiger geweest maar in ieder geval had het mijn kind jaren van wanhoop en verdriet bespaard!
  
  Een link naar een interview met Frits Boer: http://medischcontact.artsennet.nl/blad/Tijdschriftartikel/Een-kind-is-een-kind-niet-zijn-diagnose.htm
  
  En nog een archiefstukje uit de Volkskrant:
  http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article1050426.ece/Een_onbegrijpelijke_drang

• Jolandet Boogaard, za 07 november 2009 22:11 in reactie op Fatima Bloodhooft Reageer op Jolandet

  

  Het lijkt me dat u en uw kind een lijdensweg hebben doorgemaakt, en ik hoop dat er nu eenmaal de juiste diagnose gesteld is wat rust kan komen.
  In het door u gelinkte VK-artikel vindt ik Frits Boer zeer genuanceerd overkomen. Hij heeft aardig inzicht in de ontwikkelingen van de laatste decennia, dus op mij komt hij niet over als iemand die zich na zijn studie in de jaren zestig niet meer ontwikkeld heeft.
  Eigenlijk vind ik zijn houding tov wat drukkere of wat meer teruggetrokken personen zeer sympathiek. Het doet me denken aan hoe het vroeger bij ons in de schoolklas was: de één was nou eenmaal wat drukker, de ander nou eenmaal wat stiller. Aan de ene kant werd dat gewoon geaccepteerd, aan de andere kant werden er ook grenzen gesteld: de druktemaker moest zo af en toe gewoon stilzitten en zijn mond houden, de stillere moest actief met de anderen meedoen in gymnastiek en zangles.
  Natuurlijk is het een verworvenheid dat kinderen die werkelijk ernstig lijden onder ADHD tegenwoordig met medicijnen geholpen kunnen worden. Maar kinderen die met acceptatie, opvoeding, begeleiding en/of sturing door het leven kunnen hoeven wat mij betreft ook niet gemedicaliseerd te worden.

• Fatima Bloodhooft, ma 09 november 2009 16:19 in reactie op Jolandet Boogaard Reageer op Fatima

  

  Mijn lijdensweg viel wel mee, ik heb er immers geen last van, wel mijn kind. Verder hoeft u zich daarin geen aanmatigende houding aan te passen, dat staat u niet en past mij niet.
  
  Ik stel ook nergens dat Boer zich na de jaren zestig niet verder ontwikkeld heeft, wel dat de periode waarin hij gestudeerd heeft en de toen geldende mores onbewust van invloed zou kunnen zijn. Kijk eens wat een voorbehoud ik maak, tjonge.
  
  Verder heeft u ongetwijfeld gelezen wat er nog meer in mijn reactie stond, dus aan nuance van mijn kant is er ook geen gebrek! Evenmin aan realiteitsbesef en een hoe vreemd het misschien ook klinkt uit mijn pen, een flinke dosis objectiviteit.
  
  En dan drukke of stille kinderen, daar zit van alles tussen. Je hebt drukke kinderen, heel drukke kinderen, zeer drukke kinderen en kinderen met AD(H)D. Ook een kind dat te stil is kan problemen hebben die over het hoofd worden gezien omdat het zo lekker rustig is. Niet één kind is hetzelfde en niet één gedrag ook!
  
  Het probleem zondermeer proberen te stoppen met een pilletje of het te bagatelliseren... beide zijn in mijn ogen een aantasting van de rechten, het geluk en de gezondheid van het kind.
  
  Is de diagnose eenmaal gesteld en dat schreef ik al eerder, dan mag je een kind de rust in zijn hoofd niet onthouden omdat de grote mensen zo nodig vinden dat hij er maar mee moet leven en zich aan moet passen. Want ouders zullen zich nooit volledig aan een kind met ADHD kunnen aanpassen, juist omdat het ouders zijn en daardoor 24 uur per dag, 7 dagen per week, enz. bij dat kind betrokken zijn.
  
  En ondanks alle trainingen, therapieën en voorlichting die je een ouder geeft, kan een ouder zich nooit helemaal en altijd in de hand hebben bij een zo complexe en moeilijke maar ook ergerniswekkende stoornis als ADHD, dat er trouwens ook in gradaties van licht tot hevig is is. Ook is niet elke ouder in staat het geduld en begrip op te brengen dat door een ADHD kind gevraagd wordt. Wel kan ondersteuning ouders helpen bij het vinden van een balans in de thuissituatie en dat scheelt al een hele hoop voor het gezin.
  
  Sloeg het eerst door naar de strikt medische aanpak, nu lijkt de meter door te gaan slaan naar het ouderwetse geitenwollensokgepraat.
  
  En dan nog even dit: Veel mensen denken dat kinderen met ADHD alleen maar druk zijn en niet stil kunnen zitten. Voor die mensen heb ik een raad. Ga eens met een ADHD-kind praten en vraag of dat kind wil proberen uit te leggen wat er in zijn hoofd aan de hand is. Want als het alleen maar druk gedrag was, zou er geen probleem zijn.

• Trillian mcMillan, za 07 november 2009 12:41 Reageer op Trillian

  

  http://pr.cannazine.co.uk/20080205147/cannabis-news/marijuana-replaces-ritalin-in-treatment-for-add/adhd-video.html
  
  Bekijk ook het filmpje onderaan even. Een goed alternatief lijkt me, helemaal als je de bijwerkingen van Ritalin hiermee vergelijkt. En het betreft dan medicinale cannabis, dus via de apotheek , onder controle, altijd dezelfde dosis en het werkt dus de hele dag door bijv, één koekje, kind is niet stoned en wel de hele dag effect.

• Ernst Anepool, zo 08 november 2009 17:33 in reactie op Trillian mcMillan Reageer op Ernst

  

  Nah ik heb wel wat wiet gebruikt, maar dat is net hetzelfde als antidepressiva, het versuft alleen maar, dus dat is geen oplossing voor het werkelijke probleem, namelijk het onvermogen je te focussen buiten de gebieden waarin je geinteresseerd bent.
  
  Wiet helpt dus wel om het symptoom, namelijk de eventuele hyperactiviteit (het reageren op het teveel aan ongefilterde indrukken) te dempen, maar helpt niets bij het werkelijk onderliggende probleem, namelijk het gebrek aan serotonine om de hersenen een bepaalde focus te laten behouden en de overbodige afleidingen weg te filteren.
  
  
  Iedereen met ADD die echt heeft, zal het diect merken (onafhankelijk van de onterechte diagnose) zo gauw je methylfenidaat neemt, stopt die kermis in je hoofd direct, en kun je gewoon genieten van de draaimolen zonder ook tegelijkertijd in de hullygully te ziten en het spookhuis te ervaren...
  
  herkenbare gevoelens voor de ADDer, onbegrijpelijk voor de foutief gediagnosticeerden (die Wiet waarschijnlijk wel lekker zullen vinden)
  
  Persoonlijk vond ik het helemaal niks om zo suf te worden door de Wiet, ik houd namelijk best wel van dat lekker doordenken, alleen dat die trein telkens ontspoord is zo verwarrend, en *daar* is methylfenidaat nou juist *wel* een oplossing voor.
  
  
  Hele cru gezegd, kun je jezelf er eenvoudig mee diagnostisceren als ADDer middels ritalin, word je kermis rustig en kun je bewust van de hullygully genieten zonder het geschreeuw uit het spookhuis ook te horen, dan heb je ADD.
  
  Krijg je echte het gevoel opgejaagd te worden, niet te weten hoe nog stil te zitten etc. dan ben je *geen* ADDer, maar reageer je gewoon zoals alle normale mensen die het inmiddels ook als partydrug gebruiken op de amphetamineachtige werking die feitelijk gelijk staat met "Speed" (en dan heeft je hyperactiviteit dus een *andere* oorzaak en is het beslist geen ADhD...) en kun je inderdaad wellicht baat hebben bij THC/Cannabioiden...

• Ernst Anepool, za 07 november 2009 11:06 Reageer op Ernst

  

  Inderdaad soms is dat pilletje een zegen voor de omgeving.
  
  Zo, en nu een verslag van van de ritalin *gebruiker*...
  Want niet alleen voor de omgeving is het een zegen, maar ook voor de gebruiker, tenminste als de diagnose goed gesteld is en de problemen van de gebruiker door de pil gedempt worden, en dat heeft niets te maken met een versuffen o.i.d.
  
  Dat je voorzichtig moet zijn met pillen erin drukken is een feit, en dat het met alleen pillen niet gaat werken ook. Want het is juist dat veranderen van de omgeving het *teveel* aan indrukken wat de AD(h)D\'er parten speelt.
  Pas op 48-jarige leeftijd kwam ik erachter waarom het altijd zo druk in mijn hoofd was, waarom ik aandacht gaf aan alles wat ik zag...
  En dat is heel erg veel als je geen ingebouwd filter hebt zoals \"gezonde\" mensen.
  
  Na het ongeluk van mijn vrouw en de daarbij horende nasleep van het weer op de been helpen en mantelzorgen tot je er zelf bij neervalt, viel ik om, en kwam bij het Riagg, en daar werd eerst de depressie geconstateerd en daarna de oorzaak van de rest van de problemen. ADD...
  
  Gelukkig was de psychiater bereid om het in plaats van met anti-depressiva gewoon met Ritalin te proberen, ik was immers ook alle vorige ellende op eigen kracht te boven gekomen.
  
  Wat een ZEGEN was dat eerste pilletje, eindelijk de functionele mogelijkheid om je op 1 gecahte te concentreren, ook als die niet direct in je eigen voorkeursgedachtentrein viel.
  
  RUST in je hoofd, gewoon rust, zonder de versuffende werking van melleretten of andere dempers.
  
  Wonderlijk dat een speciale vorm van uitgerekend de in de uitgaanswereld als Speed bekend staande drugs, je zo\'n rust kan bieden.
  
  Had ik dat op jonge leeftijd maar gehad, dan had dat een enorme bak ellende op school en daarbuiten gescheeld.

• lieke Meester, zo 08 november 2009 01:48 in reactie op Ernst Anepool Reageer op lieke

  

  Dank Ernst , voor je reactie op dit pers bericht , je weet niet wat het voor me betekend dat je van uit gebruiker perspectief schrijft hoe het is .
  Ik ben moeder van een zoon met ADHD en we hebben erg lang dat pilletje geweigerd maar toen het niet meer anders ging stemde we toe . Mijn zoon heeft vooral in het begin dagen lang verbaast om zich heen gekeken omdat het zo rustig was in zijn hoofd . Het vingertje naar de ouders en het onderwijzend personeel maakt me razend en natuurlijk weet ik dat het voor komt . Dat komt groot in de media . klein leed is niet aan de orde .

• Ernst Anepool, zo 08 november 2009 17:46 in reactie op lieke Meester Reageer op Ernst

  

  Yep, het is ook zeker zo dat de omgeving effect heeft, ook op mij, hoe drukker de omgeving, hoe meer indrukken er te verwerken zijn, wat dan zonder inzicht (want ook dat scheelt al enorm) en hulpstof al snel tot afwijkend gedrag (dagdromen bij mij hyperactiviteit bij jouw kind, of regelrechte kortsluiting en grenzeloze agressie bij anderen) lijdt.
  
  Waar het werkelijke probleem ligt, is de juiste diagnose, lang niet ieder druktemakertje heeft ADhD, maar een andere afwijking van de "normaal" en daar is het dus zaak de stressoren die dat kind triggeren weg te nemen, want in mijn ogen zijn er heel wat kinderen foutief als ADhD gediagnosticeerd, tewijl ze puur en alleen emotioneel verwaarloosd worden door hun omgeving.
  
  
  Het is zoals je zelf ook al opgemerkt hebt werkelijk fenomenaal eenvoudig om te zien of de diagnose ADD terecht gesteld is, is er een positieve gedragsverandering als gevolg van de Ritalin, dan is de diagnose juist.
  
  Daarentegen als het kind (of de volwassene) last krijgt van psychoses of zenuwachtigheid danwel IBS dan is naar alle waarschijnlijkheid er iets anders aan de hand.
  
  Het is waarschijnlijk veel te kort door de bocht, want er moest best een hoge dosis in vor het effect echt goed tot zijn recht kwam (en dat heeft ook nadelen, in mijn geval meer gewrichtsklachten) echter denk ik dat je na gedegen onderzoek zult kunnen aantonen dat Ritalin ene perfect diagnosemiddel is om ADD op jonge leeftijd sluitend aan te tonen. Zeker als het kind enigszins in staat is om zijn gevoelens te verwoorden.

• Monique Willems, za 07 november 2009 10:42 Reageer op Monique

  

  Dit stukje is uit het item ziekte melden bij NZA ism privacy, waarvan ik denk dat het meer kapot maakt dan nodig is. Over een paar jaar krijgt de verzekeringsmaatschappij een wangslijmpropje en weet 'ie'nog niets. Je kunt beter preventief met gen-informatie en gezondheid omgaan.
  
  Ik heb zo'n chronische ziekte onder de leden en als iets mij aan het hart ligt is de opheffing van privacy. Het is nu al een wassen neus en het disfunctioneren van zorghulpverleners blijft onder het politiek correcte patientengeheim onder het vloerkleed.
  In dergelijke zorginstelling kennen ze niet een klanttevredenheid insteek waarbij een definitie van output leidend is. Uiteraard is dat thuis kunnen functioneren met de ziekte, dus handvatten krijgen en trainen in stress-hanteringsmethoden. Leefstijl training e.d.
  Nee, er is een sluitpost voor eten genieten, sluitpost voor sport (endorfine aanmaak), het is input-gericht, de protocollen, de CIZ-toestanden, de afstemmingsoverleggen om "niemand professioneel" te passeeren zijn leidend. De studerende groep is slecht in gesprekstechnieken, in klantvriendelijkheid. Laat iedereen in het basispakket een goede klantvriendelijkheidtraining opnemen. Zoiets als bij de KLM.
  Dokters zijn ook maar auto-monteurs aan een levende auto. Er worden fouten gemaakt, maar door die zg privacy leert men niet van elkaar, klachten worden niet afgehandeld vanwege de zg claim-cultuur, multidisciplinaire ketenzorg ontstaat niet, want ieder heeft zijn eigen dossieraanmaak en -archief.
  
  Boer staaft mijn opvattingen over de inputgerichte organisatie ipv output, het product gezond, maatschappelijk functionerend mens. Ook het SER-lid bekijkt e.e.a. op lange termijn en beziet dat het niet sec een ziekte is, maar dat werk, sport, huis e.d. horen bij een stabiel bestaan. Dus verzekeringsgeld, maar ook justitieel geld is hierbij betrokken.
  Maar ja, als in de volkskrant weer op de economiepagina staat dat "top-managers" 30- 40% van hun tijd bezig zijn met hun eigen hachje, hun CV opppimpen als ze aantreden aan de top zijn, heb ik een hard hoofd in succesvol opereren. Menigeen heeft belang bij chaos. Beter een matriarch, zoals gisteren bij vrouw en paard werd besproken?

• Sylvia Stuurman, za 07 november 2009 10:27 Reageer op Sylvia

  

  Ik heb het idee dat de essentie anders is:
  
  "Niet te gemakkelijk de diagnose ADHD stellen" is een betere stelling.
  
  Wanneer de diagnose klopt is medicatie heel erg zinvol, en is het onzin om er mee te wachten.
  
  Maar bij het stellen van de diagnose zou je goed moeten kijken of het probleem niet eigenlijk het probleem van ouders of leerkrachten is, en niets met ADHD te maken heeft.
  In het verhaal hier onder is het heel erg duidelijk dat de diagnose klopt, en dat de medicatie dus terecht is...

• Idiot proof, za 07 november 2009 09:19 Reageer op Idiot

  

  Fijne tendentieuze kop weer, alsof ouders kinderen zonder nadenken meteen maar een pil in de mond van hun kind stoppen en e.e.a. zonder moeilijke overwegingen en lange aanloop gaat.
  
  Al deze deskundigen praten wel anders als ze elke dag opstaan met een mannetje van 8 in huis dat het eerste half uur alleen maar stuitert, rond vliegt, alles doet behalve dat wat nu eigenlijk even moet, niet aanspreekbaar is en onbedoeld en zonder het zelf te willen iedereen tot wanhoop drijft.
  
  Na onderzoek door- en op voorschrift van de kinderarts gebruiken we nu Concerta voor hem. (langwerkende variant van ritalin) Binnen een half uur verandert ons ventje in een welliswaar druk maar wel bereikbaar kind. Hij kan zich dan wel redden bij het aankleden en al die kleine taakjes die in het dagelijks leven voorkomen. Maar nog veel belangrijker, op school gaan zijn resultaten met sprongen vooruit als hij medicatie gebruikt. Hij is zonder absoluut niet in staat om zich te concentreren. Ook wordt hij door zijn klasgenoten veel beter geaccepteerd en raakt hij niet in een sociaal isolement.
  
  Nu lees ik in bovenstaande stuk dat zowel ouders als leerkrachten van invloed kunnen zijn. eenerzijds voelt dit als een motie van wantrouwen, geloof me, we hebben trainingen gevolgd en de leerkrachten wisselen elk jaar maar niets hielp. Anderzijds komt het erop neer dat van de vele factoren in het web rond het kind alles en iedereen de oorzaak kan zijn behalve het kind zelf. Hoe realistisch is dat om te stellen? Als in wisselende omstandigheden en bij wisselende mensen nog steeds sprake is van totaal geen concentratie en onbereikbaarheid van het kind, waar ligt het dan aan? Aan al die wisselende omstandigheden e.d. of moet de oorzaak bij het kind worden gezocht?
  
  Voor de critici, onze zoon is met Concerta zeker geen suf kasplantje geworden, hij is nog steeds druk, nadrukkelijk aanwezig, impulsief en creatief. Een echt wild buitenkind. Maar wel een kind dat door leeftijdgenoten wordt geaccepteerd en last but not least op school mee kan komen met de rest.
  
  Met of zonder, het blijft een pracht ventje, dat altijd.