Emeritus hoogleraar Gezondheidszorg

Ivan Wolffers (1948) studeerde af als arts. Sindsdien schrijft hij over medische onderwerpen, variërend van medicijnen tot zijn eigen prostaatkanker. Hij promoveerde in de medische antropologie en werd in 1989 benoemd tot buitengewoon hoogleraar aan de Vrije Universiteit in Amsterdam waar hij tot zijn emeritaat in 2014 Gezondheidszorg en Cultuur doceerde.

Publicaties

  • Als de tijd voor altijd stil zou staan

    Als de tijd voor altijd stil zou staan

    2015


Kinderen met obesitas hebben niks aan een preek

We moeten samen de verleiding door de grote boze snoepverkopers van onze kinderen de wereld uithelpen

Het volgende berichtje stond in Trouw van 5 februari: Dat lijkt me heel verstandig. Het gaat hier om de aanpak van 2800 kinderen met ziekelijk overgewicht en 7000 kinderen met een mildere vorm. Ze hebben het, je gaat er iets aan doen en dat noem je dus behandelen. Dat is iets anders dan preventie, het […]

Je ouder is niet je patiënt

Familiezorg moet minder zodat we dingen kunnen doen met onze ouders om de relatie goed te houden

Onze staatssecretaris, mijnheer van Rijn, vindt dat we nog meer moeten gaan doen voor onze ouders. Hij heeft dat deze week in Utrecht gezegd. Een goed plan, maar ja, wij doen dat nu op ons 67ste en het ontmantelt ons leven. Als er iets aan ons knaagt, is het idee dat wat we ook doen, we […]

Testosteronbommen

Het gebruik van biologische termen om maatschappelijke fenomenen te verklaren is onzinnig en duidt op analfabetie

Ik loop al een week rond met een idiote vraag, waar ik als deskundige geen antwoord op weet, maar die voor de rest van de wereld de wenkbrauwen niet doet rijzen. Wat wordt er in hemelsnaam met het woord testosteronbom bedoeld? Als arts en man die vanwege de behandeling van prostaatkanker medicijnen slikt die me […]

Eenzaamheid is dodelijk

Over hoe een sociaal isolement direct effect heeft op je lichaam

Mensen zijn groepsdieren. Isoleer ze en ze kwijnen weg. Je ziet het bij baby’s die geen aandacht krijgen: ze sterven. Je ziet het bij mensen wier levenspartner overlijdt: de kans op dementie verdrievoudigt. Je ziet het bij mensen die via de pensioengerechtigde leeftijd uit hun sociale netwerken wegvallen: snel nemen allerlei klachten toe. Er ligt […]

Hopen tegen beter weten in, dat is het kerstverhaal

Maar is 2015 een jaar waarin dat nog wel mogelijk is?

Ik vertel graag verhalen en als de familie bijeen is met kerst komt er een onbedwingbare neiging in me op iets anders te vertellen dan oude anekdotes over wat er gebeurde toen we de trein in Lodz misten of de portemonnee gerold werd in de bus tussen Gall en Welligama. Ik wil dan iets zeggen over familie en nu.

Van het kastje naar de muur

Iemand die voor haar vitale bestaan aangewezen is op een verbinding met de buitenwereld en anders niet leeft maar in bed blijft liggen moet onmiddellijk geholpen worden

Mijn schoonmoeder lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Zolang ze contact heeft met andere mensen gaat het verrassend goed met haar, maar in eenzaamheid verpietert ze en gaat steeds minder onthouden. Daardoor staat ze telkens voor hetzelfde probleem, dat ik hier zal proberen te beschrijven.

Hoe lang blijven we dit nog slikken?

Ivan Wolffers over hoe de farmaceutische industrie anti-depressiva slijt aan mensen die ze niet nodig hebben

Uit de meest recente cijfers van de Nederlandse apotheken blijkt dat in 2014 het gebruik van antidepressiva weer met 3,5 procent is gestegen, bij kinderen onder 19 jaar zelfs met 11 procent. Het stond in het Pharmaceutisch Weekblad van vorige week. Hoe kan dat? Neemt depressie zo toe in Nederland? Of was het er altijd al, maar hadden we het nooit door, maar wordt het nu gelukkig sneller herkend? Of is de marketing van antidepressiva gewoon zeer goed geweest? Het gebruik van de serotonineheropnameremmers (SSRI’s), een commercieel zeer succesvolle generatie antidepressiva neemt vooral nog steeds toe. Fluoxetine (Prozac) was daarvan de eerste.

Testosteron

'Onze ouders hadden misschien te veel toegekeken toen de oorlogshitsers hun legers op de been brachten, maar wij zouden het anders doen'

Ik twijfel en weet niet bij wie ik me aan moet sluiten, bij de mensen die vanuit het diepst van hun hormonen om wraak schreeuwen of bij degenen die zeggen dat alles met liefde moet worden opgelost. Het bloed ligt verdorie op de straten, een man sleept het lijk van zijn vriend doelloos door een steeg, een jonge vrouw hangt uit het raam en roept: “Help me, ik ben zwanger.”

Wetenschappelijk bewijs is vaak te koop

Over gesponsorde onderzoeken en de afhankelijkheid van commerciële opdrachtgevers

Zaterdag toen ik terug fietste van de conferentie over wetenschap en onderzoek in Amersfoort, de WC-eenddiscussie die werd georganiseerd door de SP, kwamen de dingen die ik daar had moeten zeggen over belangenverstrengeling en onderzoek als vanzelf bij me boven. Zo gaat het met schrijvers: als het goed is schrijven die beter dan ze praten. Ik was voor de conferentie uitgenodigd door Sandra Beckerman, die er een nota over schreef en daar nu op allerlei plaatsen over discussieert.

16 miljoen voedingsdeskundigen

Kanker door het eten van vlees? Welnee. Ivan Wolffers over de misinterpretatie van het recente WHO-onderzoek

In Nederland hebben we 16 miljoen bondscoaches en ik denk dat het geen probleem is. We hebben in ieder geval iets om over te praten, want we hebben allemaal wel eens een voetbalwedstrijd gezien en vaak ook nog dezelfde. We weten precies wat we daar gezien hebben, zeker omdat veel momenten tot in den treure herhaald worden. We hebben ook 16 miljoen voedingsdeskundigen in ons land, want we hebben allemaal wel eens gegeten en velen onder ons hebben ook wel eens gekookt. We weten dus blijkbaar allemaal iets over voedsel en kunnen erover meepraten.

Meer zien